— Mam parę pomysłów — odparł Erik, mrużąc lekko oczy z miną mędrca, jakby mógł wedrzeć się do głowy Nory i zobaczyć jej wspomnienia odnoszącego się do tych szczególnych chwil na zapleczu. — Ugh. — Wzdrygnął się. — Straszne rzeczy tam widzę. Faktycznie, dobrze, że Twój kocur tego nie widział, bo ze strachu zacząłby Ci oddawać swoje porcje tuńczyka. Dobrze, że jesteś na tyle opanowana, żeby nie burzyć pozorów na swój temat.
Pokiwał powoli głową, po czym parsknął cichym śmiechem, trącając bardzo delikatnie kobietę ramieniem. Powinni podejść do tej wyprawy poważnie, ale jakoś trudno było mu zachować kamienną twarz i po prostu skupić się na zadaniu. Może to były nerwy? Bądź co bądź, szykował się od dłuższego czasu do dosyć poważnej rozmowy z Norą. Właśnie! Może to byłaby dobra okazja do tego, żeby... Nie, pomyślał, ucinając ten strumień myśli. Na wszystko był czas oraz miejsce, a las w Szkocji w trakcie misji Zakonu Feniksa nie zapewniał odpowiednich warunków na tego typu dyskusję.
— Dobrze, mogę pójść na ugodę — powiedział ze spokojem, niewzruszony wątpliwościami przyjaciółki. — Skoro nie sukienka na ślub, to sukienka na otwarcie nowej filii klubokawiarni, gdy już osiągniesz sukces i zbierzesz odpowiednie fundusze. To chyba całkiem sprawiedliwe? — Podniósł lekko kąciki ust.
Prychnął cicho na jej żart, chociaż nie wydawał się nawet w najmniejszym stopniu zirytowany tego typu odpowiedzią. Chyba komuś się tutaj dowcip wyostrzył od spędzenia czasu pośród tak różnorodnej klienteli. Przecież nie mógł czekać ze swoimi ranami do najbliższego wesela. Kto wie, kiedy takowe mogło nadejść w jego kręgach towarzyskich?
Uważnie przyglądał się pracy Nory, gdy ta zaczęła grzebać przy strumieniu w celu dostania w swe zręczne palce poszukiwanego przez nich zielska. Była skupiona, to mógł zauważyć bez większego trudu, ale przy tym zdawała się działać instynktownie, niż podręcznikowo, przypominając sobie, jak obchodzić się z roślinami tego typu. Huh. Najwidoczniej w Zielarstwie pewne rzeczy po prostu się przyswajało wraz z rozwojem umiejętności w tej dziedzinie. Mężczyzna pokręcił głową, gdy rzucono w jego stronę uwagę, że wszystko zostało już przygotowane.
— Na sto procent? — spytał, zaglądając dla pewności do koszyka, do którego kobieta zbierała rośliny. — Wiesz, żeby się nie okazało po powrocie, że potrzebowali dwa lub trzy razy tyle. Nigdy nie wiem, ile tego wszystkiego idzie na eliksiry... Ale z drugiej strony potrzebują tylko jednej dawki, tak?
Zmarszczył brwi, przyglądając się Norze. Może nie powinien się tak martwić? Sądząc po tym, jak szybko udało im się zlokalizować magiczną roślinę, można było spokojnie założyć, że Giovanni do spółki z Cecylią również raczej nie napotkają zbyt dużych problemów w trakcie poszukiwań. Panna Lupin miała zapewne równie duże doświadczenie przy pracy z roślinami, co Nora, więc też raczej nie zerwie jednej sztuki, aby odwrócić się na pięcie i opuścić las. Tak, jak się to zbierze do kupy, to powinno starczyć, nawet jak pierwsza porcja wybuchnie im w twarz przy warzeniu, pomyślał, starając się wykrzesać z siebie lekki uśmiech.
— Dobrze, to chyba możemy się stąd zmywać — stwierdził, rozglądając się to w lewą, to w prawą stronę, starając się wybadać wzrokiem teren. — Tylko może tym razem znajdźmy inną drogę? Nie uśmiecha mi się wspinanie po tej skarpie. Droga w górę jest zazwyczaj trudniejsza od tej w dół. Wolałbym nie wrócić do Doliny, wyglądając jak poczwara z bagien.
Jak postanowił, tak też zrobili i para skierowała się w zupełnie odwrotnym kierunku niż ten, z którego przyszli. Erik ponownie wysunął się na przód tego wyjątkowo małego pochodu, torując drogę przez krzaki. Po pierwszych kilku minutach chciał już zarządzić powrót pod skarpę, widząc, że trawa zdawała się stawać coraz gęstsza i wysoka, jednak była to swego rodzaju „zmyłka”. Po najgorszej sekcji trawa wróciła do normalnej wysokości.
Niedługo później wyrosło przed nimi kilka pagórków, po których mogli się wydostać z okolic strumienia. Stamtąd droga do miejsca zbiórki nie stanowiła dużego wyzwania, a po zebraniu się całej – czteroosobowej – grupy, oszacowaniu zebranych zapasów i przygotowaniu się do drogi powrotnej, wszyscy skorzystali z zaczarowanego buta służącego za świstoklik, aby opuścić terytorium Szkocji. Teraz zostało im już tylko przekazać zioło w odpowiednie ręce. Czyżby misja z ich strony zakończyła się sukcesem?
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞