[przedpołudnie, 08/09/1972] I want a boy that tastes like whiskey and cigarettes

– W sumie to nie wiem. On jest aurorem, więc pewnie w końcu się domyślił, ale mam nadzieję, że chociaż przez chwilę się nabrał. – bo też zdaniem Electry, Atreus zasłużył sobie na ten żart, za ryzyko wydania jej spisku. Słysząc pozytywną ocenę, uśmiechnęła się. Wciąż momentami prześladowały ją wyrzuty sumienia za tę całą akcję, ale słowa przyjaciela podniosły ją na duchu. – To prawda, widok tamtej dwójki razem był zdecydowanie wart całego kombinowania i stresu. – w końcu gdyby nie wieczorek singli, to Ari i Mona pewnie nigdy by się znowu nie spotkali. Prewettówna miała nadzieję, że podczas wesela będą pamiętać o specjalnych podziękowaniach dla niej.
Udało jej się zachować naburmuszony wyraz twarzy podczas całego dramatycznego monologu Jessiego, choć nie było to proste, bo pod koniec prawie wybuchła ze śmiechu. Najlepsze, że prawda była jeszcze bardziej skandaliczna, bo Electra obczajała chłopaków oraz dziewczyny. Klienci kawiarni nie musieli jednak tego wiedzieć.
– Ach! Jak mogłeś, tak publicznie... – starła się zabrzmieć, jakby była bardzo rozgniewana. – Miarka się przebrała. Cerberuś i ja wychodzimy! – gwałtownie wstała i ciągnąc za sobą psa, opuściła lokal. Prze okna kawiarni, widać było, jak znika za rogiem. W rzeczywistości jednak nie poszła dalej, tylko czekała tam na Kelly'ego, śmiejąc się.