Jesień 1972, 8 września - Spalona Noc // Intensyfikacja

Oczy jej zaszkliły się w dymie, zanim zdążyła naprawdę zrozumieć, co widzi. Może to właśnie było w tym wszystkim najgorsze - że ciało reagowało szybciej niż umysł, zanim jeszcze dotarło do niej, że to nie był sen, że to nie był koszmar ze znanego dotąd repertuaru. Nie była znowu w Ministerstwie, nie śniła tej samej sekwencji, w której ktoś wrzuca jej życie do ognia, żeby obserwować, jak się pali. To się działo naprawdę - płomienie obejmowały fasady kamienic, kłęby czarnego dymu sunęły niebem jak omen, a ona stała obok Moody'ego, który jakimś cudem miał czas grzebać po swoich dziurawych kieszeniach.

Odwróciła się ku niemu powoli, z ruchem tak przerażająco spokojnym, że aż nierealnym na tle tej całej pożogi.
- O czym nie powiedziałeś? - powtórzyła sucho, głosem, w którym nie było już żadnej łagodności. Ani zdziwienia, ani napięcia. Jakby była poza ciałem. Jakby z boku obserwowała siebie samą i próbowała obliczyć, w którym momencie dokładnie przestało mieć to wszystko znaczenie. Spojrzała na niego tak, jakby nie potrafiła rozstrzygnąć, czy właśnie usłyszała najbardziej żenujące, czy może najbardziej tragiczne wyznanie na tle tlących się zgliszczy. - Jak nie do pracy, to do kogo? Do kochanki? - Ostatnie słowo wypowiedziała znajomym tonem, tym zakrawającym na cynizm oparty o ironię ich losu, ale ledwie kwitnący w parze uśmiech został szybko zmyty z twarzy Eden, kiedy usłyszała jak niedoszłe słowo grzęźnie mu w gardle.

Zrobiła kilka kroków naprzód, przechodząc obok niego z tą samą bezlitosną gracją, z którą dawniej chodziła po sali przesłuchań. Oczy Eden zatrzymały się na płonącej kamienicy, ale tym razem nie widziała w niej miejsca, które sama stworzyła - widziała to, co zawsze próbowała ignorować. Dziedzictwo. Ojca. Tego samego, który podarował jej kilka nieruchomości jak pozłacane klatki, jakby można było kupić jej lojalność marmurem i wygodną posadką. To na jego fortunie postawiła pierwsze kroki, a każda cegła w tej ścianie była cegłą ułożoną jego ręką - choć nigdy go tu nie było.
A teraz ogień wszystko czyścił.

- Cholera jasna - zdołała tylko tyle z siebie wydusić, wpatrując się w płonącą fasadę jak sroka w gnat, pozwalając, by tańczące płomienie odbijały się w jej oczach przez dłuższą chwilę.

Znikało to, co ją wiązało. Ten pożar był klątwą - ale i błogosławieństwem. Bo choć nienawidziła patrzeć, jak płonie to, co kiedyś uznawała za własne, jeszcze bardziej nienawidziła świadomości, że do dziś żyła z jego pieniędzy. Że wciąż była od niego zależna. Że jego nazwisko, jak cień, rozciągało się na wszystko, co miała. A teraz ten cień kurczył się w ogniu.
To była pierwsza iskra prawdziwej niezależności - gwałtowna, brutalna, ale uczciwa. Wreszcie nie miała wyboru. I dokładnie tego jej było trzeba.

- Pal licho - odezwała się wreszcie, machając ręką na to wszystko. Widać było po twarzy, że była niepocieszona, ale nie było w niej wściekłości. Bardziej wyglądała tak, jakby nie wiedziała, co ze sobą zrobić. - Płoną pieniądze mojego ojca, nie moje. I prawdopodobnie na jego własne życzenie. - Ostatnie zdanie wypowiedziała ciszej, uciekając wzrokiem niby ze wstydu, niby z obrzydzenia. - O czym chciałeś mi wcześniej powiedzieć? - Zmieniła temat. On pierwszy zaczął od niewygodnych wyznań, niech skończy.