09.02.2023, 16:39 ✶
- Na Merlina i wszystkich czarodziejów apokalipsy… - zasłonił swoje usta dłońmi, bo nie chciał przez przypadek krzyknąć z przerażenia na cały głos. Swobodny ton Salema nie pomógł uspokoić chłopaka, wręcz z każdą jego wypowiedzią o przeznaczeniu coraz bardziej dygotał i tracił nad sobą panowanie. Tematyka przyjęcia kontroli nie tylko nad kawiarnią, ale także innych części świata nie mogła uspokoić Lovegoodowego pulsu, gdyż niezamierzenie tylko potwierdzała jego mroczne przypuszczenia. Był już bardzo bliski paniki, pewien, że futrzak potrafi rzucić avadę poruszając tylko swoimi wąsami. Według Theodore’a każda chwila mogła być jego ostatnią.
- Na czym się kończy twoje przeznaczenie? Jak wygląda pełnia jego spełnienia? - powiedział i wciągnął głęboko powietrze, próbując w ten sposób powstrzymać się przed popłakaniem się lub zeszczaniem w gacie ze strachu. Aktor miewał przygody od czasu do czasu, ale jeszcze nigdy nie był tak blisko śmierci. Kot tymczasem był bardzo otwarty, jakby wcale mu nie zależało na ukrywaniu sekretów swojej spiskowej organizacji. Theodore poczułby trochę ulgi, gdyby jeśli zostanie zamordowany, to stałoby się to, gdy poznał już całą prawdę.
- Możecie go wziąć – Nawet nie spojrzał w dół, z pozoru niezainteresowany monetą. Galeon był cenny dla aktora, który nie osiągnął jeszcze szczytów swojej kariery. Liczył się z pieniędzmi. To moneta bardzo by mu się przydała, ale jego życie było jednak dużo ważniejsze. Nie chciał zostać zdezintegrowany przez wielkiego animaga-kosmitę, ponieważ rozgniewał go, zabierając mu sprzed nosa głupią monetę.
Ależ się wystraszył, gdy kot się poruszył! Przez moment miał oczy większe niż wspomniany galeon. Już myślał, że to koniec, ale okazało się, że zwierzak tylko polizał swoje futro i przeniósł się na stół.
Wiedział, że najmądrzejsze byłoby ucieczka lub posłuchanie spiskowca. Za żadne skarby nie należało go irytować, bo jeszcze się wkurwi i skończy się miłe rozmawianie. Theo jednak zamurowało. Obawa swoje życie przejęła kontrolę nad jego ciałem. Wgapiał się w krzesło, myśląc sobie, że powinien na nim usiąść, ale strach nie pozwalał mu wykonać ruchu w tamtą stronę. Stał więc nieruchomo, a po jego sinej twarzy oraz dziwnie sztywnym ciele widać było, że przechodzi bardzo trudne momenty. Udało mu się jedynie bardzo słabo kiwnąć w odmawiający sposób głową. Nie zanosiło się na przyjemną konwersację przy kawce i proroku.
- Wiesz, że są ludzie, którzy będą ci się sprzeciwiać. Którzy zrobią wszystko, by twoje plany, jakiekolwiek one nie są, się nie ziściły – Sam nie wiedział, skąd zebrał w sobie całą tę odwagę (i głupotę), by otwarcie poruszyć temat czarodziejów, którzy gotowi byli walczyć z niezwyciężonymi spiskowcami. Nie znalazł w sobie jednak na tyle waleczności, by potwierdzić, że on był jednym z nich.
- Na czym się kończy twoje przeznaczenie? Jak wygląda pełnia jego spełnienia? - powiedział i wciągnął głęboko powietrze, próbując w ten sposób powstrzymać się przed popłakaniem się lub zeszczaniem w gacie ze strachu. Aktor miewał przygody od czasu do czasu, ale jeszcze nigdy nie był tak blisko śmierci. Kot tymczasem był bardzo otwarty, jakby wcale mu nie zależało na ukrywaniu sekretów swojej spiskowej organizacji. Theodore poczułby trochę ulgi, gdyby jeśli zostanie zamordowany, to stałoby się to, gdy poznał już całą prawdę.
- Możecie go wziąć – Nawet nie spojrzał w dół, z pozoru niezainteresowany monetą. Galeon był cenny dla aktora, który nie osiągnął jeszcze szczytów swojej kariery. Liczył się z pieniędzmi. To moneta bardzo by mu się przydała, ale jego życie było jednak dużo ważniejsze. Nie chciał zostać zdezintegrowany przez wielkiego animaga-kosmitę, ponieważ rozgniewał go, zabierając mu sprzed nosa głupią monetę.
Ależ się wystraszył, gdy kot się poruszył! Przez moment miał oczy większe niż wspomniany galeon. Już myślał, że to koniec, ale okazało się, że zwierzak tylko polizał swoje futro i przeniósł się na stół.
Wiedział, że najmądrzejsze byłoby ucieczka lub posłuchanie spiskowca. Za żadne skarby nie należało go irytować, bo jeszcze się wkurwi i skończy się miłe rozmawianie. Theo jednak zamurowało. Obawa swoje życie przejęła kontrolę nad jego ciałem. Wgapiał się w krzesło, myśląc sobie, że powinien na nim usiąść, ale strach nie pozwalał mu wykonać ruchu w tamtą stronę. Stał więc nieruchomo, a po jego sinej twarzy oraz dziwnie sztywnym ciele widać było, że przechodzi bardzo trudne momenty. Udało mu się jedynie bardzo słabo kiwnąć w odmawiający sposób głową. Nie zanosiło się na przyjemną konwersację przy kawce i proroku.
- Wiesz, że są ludzie, którzy będą ci się sprzeciwiać. Którzy zrobią wszystko, by twoje plany, jakiekolwiek one nie są, się nie ziściły – Sam nie wiedział, skąd zebrał w sobie całą tę odwagę (i głupotę), by otwarcie poruszyć temat czarodziejów, którzy gotowi byli walczyć z niezwyciężonymi spiskowcami. Nie znalazł w sobie jednak na tyle waleczności, by potwierdzić, że on był jednym z nich.