[12.09.1972] Wojny Dorszowe

Załoga faktycznie wyglądała na lekko zaniepokojoną - znaki od nieba to jedno, ale widok uzbrojonych po zęby łowczych sprawił, że wszystko nagle stało się realne. Część z osób, które były na pokładzie, było mniej więcej w wieku trzydziestukilku lat. Wątpliwe, żeby brali udział w polowaniu na stwory tych kilka lat temu, patrząc na to, jak nerwowo zerkali na wodę, a potem na wysłanników Artemis. W porównaniu do Geraldine i Benjy'ego wszyscy pozostali wyglądali boleśnie zwyczajnie.

Chociaż nie dało się ukryć, że pojawienie się Victorii Lestrange czy Laurenta Prewetta nie wywołało małego poruszenia. Victoria była znana bardziej, niż mogłaby chcieć - ludzie odsuwali się od niej, łypiąc z niejakim przestrachem na księżniczkę z Limbo. Gdy przechodzili obok niej, starali się jej nie dotykać, w obawie że zimna skóra mogłaby przenieść "chorobę na nich". Z kolei do Laurenta podchodzili dość nieufnie - był szczupły, nieuzbrojony, miał zbyt miłą twarz by ktokolwiek wziął go za łowcę z prawdziwego zdarzenia. Po co tu był - zdawało się wybrzmiewać to pytanie, mimo że nikt nie otworzył ust. Atmosfera nieco się rozwiała, gdy Prewett zaczął mówić, lecz gdy tylko padło ostatnie zdanie, załoga spojrzała na siebie z podniesionymi brwiami. Selkie... A więc dlatego tu był.

Wydawało się więc, że nikt tu nie był przypadkowo. Leviathan, syn Lazarusa, znawca magicznych stworzeń. Laurent, selkie. Victoria - aurorka, Hestia z ramienia Brygady oraz dwójka wysłanników Artemis, która wyróżniała się od pozostałych, trzymających się na uboczu.

Gdy Geraldine dorzuciła swoje trzy sykle, wśród załogi przeszedł szmer. Voldemort... To imię zaczęło budzić grozę w chwili, gdy z nieba zaczął sypać się popiół. Spalona Noc była dotkliwa dla każdej osoby, która się tu znalazła (no, być może poza Leviathanem), a wypowiedzenie jego imienia na głos sprawiło, że to, co dotąd było niewypowiedziane, stało się realne. Większość tu podejrzewała, że to nie był przypadek: Gerard mógł mieć dużo racji, podobnie jak Harper Moody i całe Ministerstwo. Jednak w głębi duszy wszyscy liczyli na to, że to kolejne zagubione stworzenia, nawet jeżeli ten scenariusz był mało prawdopodobny.

Laurent

Nie mogłeś się skupić - szukałeś w pamięci powiązań pomiędzy wężami morskimi a legendami, podobnymi sprawami, lecz Twoje myśli krążyły wyłącznie wokół tego, co stało się w 1958. Twój umysł fiksował się na tej informacji i nie mogłeś się jej pozbyć, żeby czysto myśleć i poszukać powiązań w folklorze.

Jeżeli chcesz się otrząsnąć i spróbować sobie przypomnieć, rzuć jeszcze raz.

Załoga pokiwała głowami, jakby dając znak pozostałym, że przyjęli wszystkie ich słowa do wiadomości. Rozeszli się do swoich zadań, bo przecież wymiana zdań wcale nie trwała zbyt długo, a oni obawiali się, że z kajuty zaraz wyjdzie kapitan.

Słusznie zresztą, bo drzwi skrzypnęły, czego nie mogli usłyszeć przez szum fal, rozbijający się o kadłub statku. Płynęli szybko, wiatr dął w żagle i nie było potrzeby, by wspomagali się magią, chociaż każdy z czarodziejów był na posterunku, gotów zmienić kaprysy pogody na własną korzyść.
- Widzę, że miłe słowa mamy już za sobą - w drzwiach kajuty stanął starszy mężczyzna, gładko ogolony, z bystrym wzrokiem. Mógł mieć ile, 50 lat? Może trochę więcej, przecież wśród ich społeczności wygląd potrafił być bardzo zwodniczy. - Jestem Anders McGregory, możecie mówić mi "Kapitanie".
Nie musiał przedstawiać się załodze - zszedł pod trzech niewysokich schodkach na pokład, kierując się w stronę grupki spoza jego załogi. Krok miał sprężysty, gibki. Sprawiał wrażenie surowego, ale sprawiedliwego. Nie takiego, który by wykorzystywał swoją pozycję do tego, by pokazać majtkom, gdzie ich miejsce. Aura, jaką roztaczał wokół, była pełna pewności siebie i nieznosząca buntu.
- Do miejsca docelowego mamy kilka godzin, ale musimy być czujni. Wody są spokojne, ale patrząc na to, co się stało 8 września, niczego nie możemy być pewni. Dopóki nie wpłyniemy na obszar, który poprzednio był zagrożony - słuchacie mnie. Jasne? - potoczył spojrzeniem po grupie, dłużej zatrzymując wzrok na każdym jednym członku z Artemis. Jakby obawiał się, że to właśnie oni będą problemem. - Potem oddaję dowodzenie komuś z was.
Mężczyzna założył ręce na klatce piersiowej, patrząc teraz na Victorię. Jakby to ona miała powiedzieć, kim będzie ten "któryś z was". Wybierzcie swojego kapitana, szczury lądowe - mówił jego wzrok.
- Macie jakiś plan, żebyśmy wszyscy wrócili żywi? - był do bólu konkretny. To chyba dobrze, zważywszy na to, że mogli płynąć na pewną śmierć, jeżeli tylko powinie im się noga.

Czas na odpis do 25.06 do północy, narracja pójdzie 26 z rana. Chyba że wyrobicie się wcześniej. Możecie pisać posty bez kolejki, ale gdy wybierzecie kapitana wśród swoich i opracujecie plan "na szybko" (lub powiecie mu, że nie macie jeszcze planu) to proszę o pinga.