Dla niego czas nie istniał. Pośpiech po opuszczeniu Wielkiej Sali był zbędny. Wystarczająco napełniony kolacją żołądek nie potrzebował teraz wzburzenia szybkim krokiem, czy podskakiwaniem na schodach. Gdyby nie obecność innych, w ogóle nie opuściłby swojego miejsca. Wczytywał się w dzieło Davida Hume'a "O samobójstwie". Lektura godna kogoś, kto za moment kończył szkołę, a nie miał żadnego pomysłu na swoją przyszłość. Bo jak mógł być pewny, że jakakolwiek go czekała?
Niestety hałasy Wielkiej Sali nie nadawały się do lektury. Schował książkę w przepastnej kieszeni szaty dość szybko po rozpoczęciu posiłku. Zamiast tego, wdał się w rozmowę z Cassianem. Martin nie rozmawiał z innymi uczniami. Powodów ku temu było mnóstwo – od różnic w preferowanych tematach, po brak chęci ze strony chłopaka. Ale jeśli już z kimś rozmawiał, zawsze był to Cassian. Martin nie odczuwał większego przywiązania do rówieśnika, nigdy nie wspomniał o nim zatroskanej rodzicielce, nawet nie określiłby go tytułem "kolegi". Negował posiadanie z nim relacji osobistej, ale relacja duchowa to już inna sprawa. Crouch wielokrotnie miał wrażenie, że rozumieją się bez słów. Dlatego też wiele z nich nie musiało paść i nie padało. W takim stanie ciężko było określić, czy gdy obydwoje siedzieli w pokoju wspólnym pogrążeni w lekturach, to było to wspólne spędzanie czasu, czy też nie.
Ale w tym momencie wymieniali słowa. Nawet w więcej niż jednym języku. Martin nie był jeszcze tak obeznany we francuskim, powtórzył sobie zdanie w myślach, by je zrozumieć. Skinął głową po kolejnych słowach Cassiana. Nie nadeszła jeszcze czas na odpowiedź, ale już ktoś obcy zapragnął wytrącić ich spokojną przechadzkę.
Crouch przeniósł swoje spojrzenie na dziewczynę. Wyglądał, jakby był wiecznie znudzony, aczkolwiek dla niektórych jego oczy barwiły się wręcz wstrętem wobec innych. Nadinterpretacja i pomówienia – przynajmniej częściowo. Nie cieszyło go przerwanie dyskusji, tak jak kontynuowanie jej podczas rozciągniętej w czasie trasy do dormitorium. Ale jak już razem szli, mógł towarzyszyć Cassianowi również i podczas wykonywania obowiązków prefekta. Zupełnie nie cieszyła go perspektywa wizyty w damskiej toalecie, mimo to wzruszył ramionami w odpowiedzi na zaproszenie i podążył za Blishwickiem.
Idąc do celu nie rozmawiali. Punkt skupienia przeszedł na nadchodzące zadanie. Martin zastanawiał się, czy będzie musiał wejść do środka. Nie chciał. I wtedy się zatrzymali.
Kropla rozpaczy trafiła Croucha, a ten miał wrażenie, jakby woda faktycznie skapnęła mu prosto na czubek głowy, tak że spojrzał w górę. Ale nic tam nie było.
– Nie jestem pewien, czy to... w ogóle można było nazwać słyszeniem... czy czymś zupełnie innym. – Odpowiedział flegmatycznie. Dotknął swoich włosów, ale były suche.
Nierzeczywisty szloch znów rozbrzmiał. Martinowi zadrżało coś w środku. Zażenowanie z powodu bycia świadkiem ewidentnie intymnego momentu. Ktoś tu przeżywał coś intensywnego, a on nie chciał się w to angażować. Posłał Cassianowi zrezygnowane spojrzenie. Po kilku chwilach było jasne, że chociaż wciąż dziwnie nierealny – rozlegający się szmer był "po prostu" dziewczęcą pieśnią rozpaczy.