29.04.1972 | Dama w opałach

Z tego, co powiedzieli uzdrowiciele, stan Arabelli był bardzo zły, co zresztą nie zdziwiło Lucy, ponieważ ujrzała czarne plamy na ciele. Widocznie Cedric zbadał już kobietę, a Florence miała rzucić zaklęcia wzmacniające. Wszystko to przerażało Lucy, ponieważ znaczna część jej rodziny pracowała w Ministerstwie Magii na takich stanowiskach, że byli narażeni na to do czego są zdolni śmierciożercy. Nie mówiła tego na głos, ale tak zakładała, ponieważ mogła się już przekonać do czego są zdolni poplecznicy Mrocznego Dziada. Przerażało ją to też, gdy pomyślała o swojej siostrze, kiedy z Danielle żegnała się dzisiaj rano. Nie chciała myśleć o tym, że Bogin przybierał przy niej formę jej zmarłej siostry z różnymi ranami. Lucy pomyślała czy to się kiedyś skończy, gdy ludzie będą musieli cierpieć z powodu chorej wizji Voldemorta.
Aurorka poczekała, aż Florence skończy swoje zaklęcia na chorej. Rzeczywiście chyba Florence była rok wyżej, ale od czasów Hogwartu się nie spotkały. Lucy wiedziała, że jej wiedza, którą tak skrzętnie zdobywała w bibliotece musi na ten moment wystarczyć. Spojrzała na Nicholasa, który zabrał się za studiowanie ksiąg. Może to była dobra taktyka. Tylko jeżeli coś się teraz nie uda, czy zdążą z ratunkiem dla chorej? Lucy miała respekt do medyków, ale przeprosiła i zbliżyła się do chorej. Przyłożyła różdżkę do czarnej plamy na jej ręce i spróbowała złamać klątwę

Rzut PO 1d100 - 66
Sukces!

– rzut na Rozproszenie.