Byli pewni ludzie, którzy stanowili poemat codzienności. Tacy, którzy zabierali cię do innego świata i przy okazji wmawiano tobie z zewnątrz, że to nadal ten rzeczywisty. Nie, to nie mogła być rzeczywistość. Rzeczywistość nie rozpływała się tak łatwo i nie stawała miałką, kiedy patrzyłeś na drugiego człowieka. Takim czarodzieje był właśnie Anthony Shafiq. Illiada miałaby piękniejszy wyraz, gdyby to on stał na polach trojańskich, stał się wychowankiem Chejrona i bohaterem z tylko jednym słabym punktem. A tym punktem był..? Achillesowa pięta kryła się za bystrym spojrzeniem, przenikliwym i równo uprasowanym garniturze. Ubranie leżało na nim jak ulał. Jakby się urodził w tej elegancji i splendor naturalnie do niego przylgnął. Anthony nie musiał niczego nikomu udowadniać - on samym sobą udowadniał to, jaką klasę prezentował. Laurent stawał się ćmą dla płomienia. Pokrewieństwo z Victorią ani trochę mu w tym wszystkim nie przeszkadzało. Nie przeszkadzało wcale też to, że przecież była osoba, która go kochała i właściwie aktualnie mieszkała z nim w domu. Wszystko się niemal rozjeżdżało i stawało tylko kakofonią dźwięków, kiedy oczy, uszy i nos chciały chłonąć dostarczane przez tego człowieka bodźce. Jego wygląd, jego spokojny głos, jego zapach i perfumy, jakich używał. Gdzieś w głowie tworzył się obraz tego, że powinien od niego czuć woń półsłodkiego wina, ale tak nie było. Ten właściciel jednej z najlepszych winiarni w świecie czarodziei nie był przesiąknięty tym, co sam fundował społeczności.
- Byłbym zobowiązany. - Dłużny? Tak, prawdopodobnie tak. Małe przysługi należało spłacać małymi przysługami. W kwestii hojności Laurent nigdy nie miał z tym problemów. Pozory tego, że grali do jednej bramki, nadal mogły być tylko pozorami. - Pośpiech to najgorszy z doradców. Aczkolwiek niektóre sprawy, przez bałagan papierkowy Ministerstwa, ciągną się zdecydowanie za długo. - Co już nie było kwestią wyborów, tylko kajdanami administracji. Nawet z odpowiednimi dojściami bywało problematyczne, żeby przeskoczyć niektóre rzeczy. Jeśli patrzyli ci na ręce - było jeszcze trudniej. W sprawie widm było bardzo wiele tarcz, od których człowiek się odbijał, głównie przez Departament Tajemnic. - Podejrzewam, że kwestia braku dostępu do Kniei się zmieni dzisiejszego dnia. Przynajmniej dla osoby mojej. - Spotkanie z Lazarusem miało to zmienić. Laurent naprawdę bardzo długo nastrajał się na tę chwilę. Ciekawość. Ciekawość i pragnienie uchronienia ludzi pchała go do przodu.
- Pragnę wierzyć, że nie jest moją naiwnością to, że takich osób jest w istocie więcej. - Wierzyć w to, żeby wierzyć - do tego się to sprowadzało. To zdanie miało w sobie pewien ukryty czar o tym, że narzędzie, jakim były pragnienia, były w istocie delikatne z wierzchu. Mogły być zabetonowane w środku, ale stanowiły coś o wiele bardziej złożonego na zewnątrz, co łatwo było naruszać. Jak ta wiara. Bo przecież nie da się iść samemu na wojnę. Nie da się też stwierdzić, komu na pewno można zaufać, a kto wbije ci sztylet w plecy. To były trudne wybory. A jeśli przestawałeś wierzyć... to czy w ogóle wybory podejmowałeś? Niektórzy powiedzieliby, że brak działania i unikanie to też jakieś działanie. Laurent tak nie uważał - bo to było przeciwieństwo działania. Bierność. Pozwolenie, by ktoś działał za ciebie. Ktoś, świat, zjawiska narzucone, albo jakieś istoty magiczne - nie ma znaczenia. Decyzje podejmowane były za ciebie. Na to Laurent pozwolić nie chciał. - Jest pan niezwykle intrygującym czarodziejem, panie Shafiq. Obcowanie z panem to czysta przyjemność. - Powiedział po chwili, subtelnie się znów uśmiechając, lekko przesuwając dłonią po własnym udzie, przechylając lampkę z winem w drugiej dłoni. W minimalizmie potrafiły drzemać nuty symfonii. W percepcji Laurenta, Shafiq cały był symfonią.