10.02.2023, 23:51 ✶
Na dobrą sprawę Patrick nie wspominał Lucy nic o tym by w domu Nanette miał być również obecny jej mąż. Być może wynikało to z faktu, że Zakon Feniksa już znalazł kogoś innego, kto miał go poinformować o planowanym ataku i zadbać o to, by znalazł się w odpowiednim miejscu o odpowiedniej porze. Im szybciej, im sprawniej, im bardziej niespodziewanie (dla tych, których mieli ratować) była przeprowadzana akcja, tym istniało mniejsze ryzyko, że Śmierciożercy dowiedzą się o ingerencji Zakonu Feniksa.
Sam Steward, o czym Lucy raczej wiedzieć nie mogła, bo przy niej odgrywał właśnie rolę zwykłego członka (może trochę lepiej poinformowanego), dbał o to by każdy z zakonników otrzymywał dokładnie tę porcję wiedzy, która była mu niezbędna do właściwego działania w strukturach organizacji. To też była kwestia bezpieczeństwa.
Zarysowana przez Lucy wizja, w której mąż Nanette wraca do tego domu i zostaje zamordowany przez popleczników Voldemorta wywołała potężny grymas strachu na twarzy kobiety. To nie był właściwy moment by ją bardziej przerażać.
- Nie – burknęła odpowiadając na pytania o fale, a potem zniknęła na górze.
Patrick nie odpowiedział na przesłaną mu wiadomość. Dziecko wciąż siedziało na swoim miejscu i obserwowała działania Lucy, kompletnie nieświadome ani tego, że rzuciła na nie zaklęcie, ani że właśnie znokautowała Carrowa. Podskoczyło jedynie i kwęknęło, jakby szykując się do płaczu, gdy rozległ się huk. Ale ten kwęk został dość szybko zastąpiony przez głębokie zainteresowanie tym, co się działo za oknem.
Do tej pory widok za nim był raczej ponury i nieciekawy. Teraz, mniej więcej jakieś dwieście metrów od gospodarstwa Nanette, nagle wybuchł pożar. To płonęła szopa Carrowa. Ogień, który ją pochłaniał, pojawił się niespodziewanie i tak rósł z każdą kolejną sekundą, zamieniając drewniany budynek w płonącą pochodnię. Gdyby ktoś wyszedł teraz na dwór, usłyszałby dźwięki skwierczącego drewna i huk, gdy zawaliła się jedna z pierwszych ścian.
Tymczasem, w sypialni, nic się nie działo. Panował tu drobny nieporządek. Niby podwójne łóżko wciąż pozostawało starannie zaścielone (leżała na nim patchworkowa narzuta, wyraźny ślad samodzielnej pracy Nanette), ale drzwi od szafy pakująca się pośpiesznie kobieta pozostawiła otwarte. Szuflady białej komody również pozostawały niedomknięte. Z jednej z nich wystawał fragment białej, bawełnianej koszulki. Największą uwagę zaś zwracała duża, otwarta skrzynia, do której za pomocą zaklęć, Nanette zapakowała sporo swoich (i dzieci rzeczy).
Stojąc w sypialni, Lucy słyszała dźwięki dochodzące z góry. Przypominały pośpiesznie kroki pomieszane ze stukaniem. Najpewniej matka właśnie pomagała córce w jak najszybszym spakowaniu się.
Kolega Carrowa, nie będzie wam przeszkadzał – odpowiedział Steward, posyłając Lucy wiadomość przez fale. – Odstaw Nanette z dziećmi. Dobrze się spisałaś.
Sam Steward, o czym Lucy raczej wiedzieć nie mogła, bo przy niej odgrywał właśnie rolę zwykłego członka (może trochę lepiej poinformowanego), dbał o to by każdy z zakonników otrzymywał dokładnie tę porcję wiedzy, która była mu niezbędna do właściwego działania w strukturach organizacji. To też była kwestia bezpieczeństwa.
Zarysowana przez Lucy wizja, w której mąż Nanette wraca do tego domu i zostaje zamordowany przez popleczników Voldemorta wywołała potężny grymas strachu na twarzy kobiety. To nie był właściwy moment by ją bardziej przerażać.
- Nie – burknęła odpowiadając na pytania o fale, a potem zniknęła na górze.
Patrick nie odpowiedział na przesłaną mu wiadomość. Dziecko wciąż siedziało na swoim miejscu i obserwowała działania Lucy, kompletnie nieświadome ani tego, że rzuciła na nie zaklęcie, ani że właśnie znokautowała Carrowa. Podskoczyło jedynie i kwęknęło, jakby szykując się do płaczu, gdy rozległ się huk. Ale ten kwęk został dość szybko zastąpiony przez głębokie zainteresowanie tym, co się działo za oknem.
Do tej pory widok za nim był raczej ponury i nieciekawy. Teraz, mniej więcej jakieś dwieście metrów od gospodarstwa Nanette, nagle wybuchł pożar. To płonęła szopa Carrowa. Ogień, który ją pochłaniał, pojawił się niespodziewanie i tak rósł z każdą kolejną sekundą, zamieniając drewniany budynek w płonącą pochodnię. Gdyby ktoś wyszedł teraz na dwór, usłyszałby dźwięki skwierczącego drewna i huk, gdy zawaliła się jedna z pierwszych ścian.
Tymczasem, w sypialni, nic się nie działo. Panował tu drobny nieporządek. Niby podwójne łóżko wciąż pozostawało starannie zaścielone (leżała na nim patchworkowa narzuta, wyraźny ślad samodzielnej pracy Nanette), ale drzwi od szafy pakująca się pośpiesznie kobieta pozostawiła otwarte. Szuflady białej komody również pozostawały niedomknięte. Z jednej z nich wystawał fragment białej, bawełnianej koszulki. Największą uwagę zaś zwracała duża, otwarta skrzynia, do której za pomocą zaklęć, Nanette zapakowała sporo swoich (i dzieci rzeczy).
Stojąc w sypialni, Lucy słyszała dźwięki dochodzące z góry. Przypominały pośpiesznie kroki pomieszane ze stukaniem. Najpewniej matka właśnie pomagała córce w jak najszybszym spakowaniu się.
Kolega Carrowa, nie będzie wam przeszkadzał – odpowiedział Steward, posyłając Lucy wiadomość przez fale. – Odstaw Nanette z dziećmi. Dobrze się spisałaś.