25.06.2025, 21:39 ✶
Cassian patrzył, jak Martin wyprowadza chłopca z ognistego kręgu. Czuł, jak napięcie w nim nieco opada, gdy tylko zobaczył ich obu bezpiecznych na kilka kroków od piekła. Woda, którą cisnął w płomienie, na moment otworzyła przejście, ale ogień już syczał z nową siłą, gotów zamknąć się na nowo, jak szczęki drapieżnika.
Zbliżył się do nich, słysząc, jak Martin szeptem zachęca dziecko do współpracy, prowadząc je przez tę krótką, ale trudną drogę.
Gdy wreszcie stanęli obok siebie, chłopiec nie od razu spojrzał na nich — drżał, kaszlał, osłaniał oczy przed popiołem.
Cassian przykucnął, by być na wysokości jego wzroku, gotów zapewnić, że to już koniec strachu. I wtedy dziecko samo przerwało ciszę.
— Tam... — wyszeptał, wskazując trzęsącą się ręką na budynek po drugiej stronie ulicy.
Cassian podniósł wzrok. To, co zobaczył, ścisnęło mu gardło. Ogień wdzierał się już przez rozbite okna, obejmując kolejne piętra. Fragment dachu z łoskotem runął na bruk, a z wnętrza dobiegł głuchy, stłumiony krzyk.
— Rozumiem. — powiedział cicho, bardziej do siebie niż do kogokolwiek.
Obrócił się ku Martinowi.
— Tam są ludzie. Nie mamy czasu.
Pochwycił chłopca za ramię i delikatnie pchnął go w stronę bezpieczniejszego miejsca — za węgłem kamienicy, osłoniętego od żaru.
— Zostań tu. Nie ruszaj się.
Nie czekając na odpowiedź, Cassian ruszył biegiem w stronę wejścia. Dym wdzierał się do płuc, żar bił od kamieni, ale adrenalina była silniejsza niż strach. Drzwi frontowe wisiały na jednym zawiasie, wypaczone od gorąca. Cassian odepchnął je ramieniem i wpadł do środka.
Schody prowadzące na górę skrzypiały groźnie pod stopami, powietrze wewnątrz było jak piec. Po ścianach spływała sadza, a płomienie lizały już poręcze. Miał nadzieje, że za sobą usłyszy kroki Martina... Że byli razem w tym szaleństwie.
Na półpiętrze korytarz zagrodziła im wielka belka, która spadła z sufitu. Płonęła, a ogień wspinał się po niej jak po drabinie, by dotrzeć wyżej. Cassian bez namysłu uniósł różdżkę.
— Zajmę się ogniem, Martin — spróbuj odsunąć belkę!
Planował strzelić z różdżki strumieniem wody, celując w podstawę płomieni, tam, gdzie ogień był najbliżej ich nóg i gdzie najmocniej żarzył się odłamany drewniany ciężar.
Z góry dobiegł kolejny krzyk, wyraźniejszy, jakby desperacka prośba o ratunek. Czas uciekał.
Rzut na przywołanie wody
Zbliżył się do nich, słysząc, jak Martin szeptem zachęca dziecko do współpracy, prowadząc je przez tę krótką, ale trudną drogę.
Gdy wreszcie stanęli obok siebie, chłopiec nie od razu spojrzał na nich — drżał, kaszlał, osłaniał oczy przed popiołem.
Cassian przykucnął, by być na wysokości jego wzroku, gotów zapewnić, że to już koniec strachu. I wtedy dziecko samo przerwało ciszę.
— Tam... — wyszeptał, wskazując trzęsącą się ręką na budynek po drugiej stronie ulicy.
Cassian podniósł wzrok. To, co zobaczył, ścisnęło mu gardło. Ogień wdzierał się już przez rozbite okna, obejmując kolejne piętra. Fragment dachu z łoskotem runął na bruk, a z wnętrza dobiegł głuchy, stłumiony krzyk.
— Rozumiem. — powiedział cicho, bardziej do siebie niż do kogokolwiek.
Obrócił się ku Martinowi.
— Tam są ludzie. Nie mamy czasu.
Pochwycił chłopca za ramię i delikatnie pchnął go w stronę bezpieczniejszego miejsca — za węgłem kamienicy, osłoniętego od żaru.
— Zostań tu. Nie ruszaj się.
Nie czekając na odpowiedź, Cassian ruszył biegiem w stronę wejścia. Dym wdzierał się do płuc, żar bił od kamieni, ale adrenalina była silniejsza niż strach. Drzwi frontowe wisiały na jednym zawiasie, wypaczone od gorąca. Cassian odepchnął je ramieniem i wpadł do środka.
Schody prowadzące na górę skrzypiały groźnie pod stopami, powietrze wewnątrz było jak piec. Po ścianach spływała sadza, a płomienie lizały już poręcze. Miał nadzieje, że za sobą usłyszy kroki Martina... Że byli razem w tym szaleństwie.
Na półpiętrze korytarz zagrodziła im wielka belka, która spadła z sufitu. Płonęła, a ogień wspinał się po niej jak po drabinie, by dotrzeć wyżej. Cassian bez namysłu uniósł różdżkę.
— Zajmę się ogniem, Martin — spróbuj odsunąć belkę!
Planował strzelić z różdżki strumieniem wody, celując w podstawę płomieni, tam, gdzie ogień był najbliżej ich nóg i gdzie najmocniej żarzył się odłamany drewniany ciężar.
Z góry dobiegł kolejny krzyk, wyraźniejszy, jakby desperacka prośba o ratunek. Czas uciekał.
Rzut na przywołanie wody
Rzut Z 1d100 - 34
Akcja nieudana
Akcja nieudana