26.06.2025, 14:33 ✶
Cassian patrzył, jak piach sypiący się spod zaklęcia Martina skutecznie odcina drogę ogniowi. Żar przygasł, płomienie syknęły, cofając się jak rozjuszona bestia, której odebrano łup. Przez ułamek sekundy Cassian poczuł, jak napięcie opuszcza mu barki. W końcu odetchnęli — choć na moment.
Spojrzał na schody. Choć powietrze wciąż było ciężkie od dymu, a popiół wirował wokół jak czarny śnieg, same stopnie ocalały. Droga była wolna. Był to cud równie wielki, co ulotny.
Cassian uniósł różdżkę, gotów w razie potrzeby znów stanąć do walki z ogniem, ale wiedział, że nie czas na kolejne pojedynki z żywiołem. Teraz najważniejsze było to, by ci, którzy tam byli, usłyszeli ich i mogli zbiec na dół.
Upewnił się, że piach rzeczywiście utrzymuje ogień na dystans, a potem zrobił kilka szybkich kroków, stając na pierwszych dwóch stopniach schodów. Nie zamierzał ryzykować wejścia głębiej — wiedział, że każdy krok na górę to wystawianie się na kolejne niebezpieczeństwo. Schody były bezpieczne. Niech ten, kto potrzebuje pomocy, teraz z nich skorzysta.
— Droga wolna! Schodźcie prędko! — zawołał donośnie, próbując przebić się przez trzask płomieni i huk walących się fragmentów konstrukcji.
Dym ciął go w gardło, ale głos Cassiana był pewny, głośny, niosący się przez pogorzelisko jak wezwanie.
Nie czekał biernie. Ustawił się tak, by w każdej chwili móc zareagować — rzucić zaklęcie gaszące, gdyby płomienie znów spróbowały sięgnąć schodów, albo osłonić tych, którzy będą schodzili. Jego oczy wpatrzone były w ciemność piętra, wypatrując pierwszych sylwetek.
— Już nic wam nie grozi! Schodźcie! Szybko! — ponowił okrzyk, nie zważając na kaszel, który szarpał mu piersi.
Każda sekunda była na wagę życia. Cassian czuł, jak napięcie w nim rośnie, jak serce bije coraz szybciej. Byli tak blisko. Tak blisko, by komuś ocalić tę noc.
Czy dotrą już na dół, czy jeszcze komplikacje?
1 – dotrą, 2 – komplikacje
Spojrzał na schody. Choć powietrze wciąż było ciężkie od dymu, a popiół wirował wokół jak czarny śnieg, same stopnie ocalały. Droga była wolna. Był to cud równie wielki, co ulotny.
Cassian uniósł różdżkę, gotów w razie potrzeby znów stanąć do walki z ogniem, ale wiedział, że nie czas na kolejne pojedynki z żywiołem. Teraz najważniejsze było to, by ci, którzy tam byli, usłyszeli ich i mogli zbiec na dół.
Upewnił się, że piach rzeczywiście utrzymuje ogień na dystans, a potem zrobił kilka szybkich kroków, stając na pierwszych dwóch stopniach schodów. Nie zamierzał ryzykować wejścia głębiej — wiedział, że każdy krok na górę to wystawianie się na kolejne niebezpieczeństwo. Schody były bezpieczne. Niech ten, kto potrzebuje pomocy, teraz z nich skorzysta.
— Droga wolna! Schodźcie prędko! — zawołał donośnie, próbując przebić się przez trzask płomieni i huk walących się fragmentów konstrukcji.
Dym ciął go w gardło, ale głos Cassiana był pewny, głośny, niosący się przez pogorzelisko jak wezwanie.
Nie czekał biernie. Ustawił się tak, by w każdej chwili móc zareagować — rzucić zaklęcie gaszące, gdyby płomienie znów spróbowały sięgnąć schodów, albo osłonić tych, którzy będą schodzili. Jego oczy wpatrzone były w ciemność piętra, wypatrując pierwszych sylwetek.
— Już nic wam nie grozi! Schodźcie! Szybko! — ponowił okrzyk, nie zważając na kaszel, który szarpał mu piersi.
Każda sekunda była na wagę życia. Cassian czuł, jak napięcie w nim rośnie, jak serce bije coraz szybciej. Byli tak blisko. Tak blisko, by komuś ocalić tę noc.
Czy dotrą już na dół, czy jeszcze komplikacje?
1 – dotrą, 2 – komplikacje
Rzut 1d2 - 2