[Noc z 8 na 9 września 1972, północ] Long time no see | Stanley & Dora

Chyba się bardziej przestraszyła tej siatki, niż jej prześladowca. Kiedy zaklęcie świsnęło jej nad głową, celując gdzieś w okolice śmierciożercy, Dora mimowolnie drgnęła, prawie kończąc na kuckach i zakrywając głowę rękoma, jakby miało jej to w czymkolwiek pomóc. Pewnie gdyby czar był skierowany w nią, to i tak by trafił, ale na całe szczęście to nie ona musiała się teraz obawiać, bo strony się odwróciły.

Gwiazdek. Prosty i nieskomplikowany, sprowadził pomoc. Po prawdzie, to od lammas w ogóle zapomniała, że go ma, nosząc go chyba tylko dlatego że robił za niestylowy brelok i sądząc że się jej nie przyda. Ba - ona nawet nie była pewna co dokładnie robił, oprócz tego że ma szpikulec.

Obejrzała się, najpierw na nadchodzących brygadzistów, a potem za mężczyzną który do tej pory ją atakował, wyraźnie niepewna co powinna zrobić. Rzucić się do ucieczki? Akurat teraz jak przyszła pomoc? Chociaż chyba gdyby chciała, to nawet nie dałaby rady, bo nogi miała nagle nieco bardziej miękkie, chyba od całej ulgi jaka pojawiła się nagle, zalewając ją falą. Ona tu sobie na moment usiądzie, za swoim murkiem i weźmie parę głębokich oddechów. Wciąż rozedrganych i neurotycznych, którym towarzyszyło uczucie, że powinna wracać do domu.