01.07.2025, 23:26 ✶
Koszmar nasilał się, łzy płynęły strugą, głos niknął w gardle, w ciele przeklinanym mocą, którą odczuła na swojej skórze w wizji, a teraz, a teraz odczuwa na jawie. Na jawie?
Jedna z kościstych dłoni wypłynęła z mrowia otaczającego ją ciasno roju dłoni, złapała jej ramię i potrząsnęła nim. Wrażenie było tak mocne, tak prawdziwe... nagle ciało, które zdawało się ospałe, które zdawało się zbyt wolne, jakby zatopione w gęstej brei rzeczywistości, nagle ciało zrzuciło z siebie tą ospałość, reagując prawem nawyku, pamięcią obudzonych mięśni gotowych żarliwie się bronić, wyszarpnąć ostatni skrawek życia, ostatnią szansę...
Nokaut był niespodziewany, wprawne wywinięcie ramieniem uderzyło w łokieć magimedyka, który gruchnął obok niej (nich) na ziemi, twarzą w ubrania, które da się jeszcze przecież założyć, bo wcale nie były aż tak brudne. Szczęśliwie złociste ślepia w końcu się rozwarły, a zamiast krzyku pozostał tylko spazm zdezorientowanej dziewczyny.
– Dom... jestem w domu, ja...– nagle zobaczyła to pobojowisko, którego była przyczyną w niemal każdym stopniu. Nie czekając długo zagarnęła do siebie obu mężczyzn, w końcu ręce miała dwie, a słowami nie dało się wyrazić jak bardzo potrzebowała teraz poczuć inną rzeczywistość. Tą bardziej... prawdziwą. Niepomna na opatrunki, niepomna na wymierzony w półśnie cios, postanowiła łzy otrzeć sadzą ze splątanych kędziorów czarnych włosów swoich przyjaciół, drżenie ukoić ciężarem ich obecności. – To... to był... ja... na bogów, jesteście, żyjecie, ja żyję, przetrwaliśmy...– szeptała im w przyciskane do siebie głowy uspokajając się, ale też trzymając mocno i bezwzględnie, chłonąc dotyk, który był prawdziwy, chłonąc smród minionej nocy, koszmaru, który się skończył, choć wsiąkł w ich ubrania i włosy, był tak odległy tu - w Księżycowym Stawie. – Dajcie, dajcie mi moment proszę, to było.. to było straszne, wszędzie otaczały mnie te... te upiory, te z dymu, cienia, kazały mi... kazały mi się bać, ale... ale kiedy jesteście obok, to niczego się nie boję. Nie chcę się bać. Jeszcze moment...proszę... – zaklinała rzeczywistość, kruczymi szponami własnych dłoni zachłannie kradnąc ich dusze.
Jedna z kościstych dłoni wypłynęła z mrowia otaczającego ją ciasno roju dłoni, złapała jej ramię i potrząsnęła nim. Wrażenie było tak mocne, tak prawdziwe... nagle ciało, które zdawało się ospałe, które zdawało się zbyt wolne, jakby zatopione w gęstej brei rzeczywistości, nagle ciało zrzuciło z siebie tą ospałość, reagując prawem nawyku, pamięcią obudzonych mięśni gotowych żarliwie się bronić, wyszarpnąć ostatni skrawek życia, ostatnią szansę...
Nokaut był niespodziewany, wprawne wywinięcie ramieniem uderzyło w łokieć magimedyka, który gruchnął obok niej (nich) na ziemi, twarzą w ubrania, które da się jeszcze przecież założyć, bo wcale nie były aż tak brudne. Szczęśliwie złociste ślepia w końcu się rozwarły, a zamiast krzyku pozostał tylko spazm zdezorientowanej dziewczyny.
– Dom... jestem w domu, ja...– nagle zobaczyła to pobojowisko, którego była przyczyną w niemal każdym stopniu. Nie czekając długo zagarnęła do siebie obu mężczyzn, w końcu ręce miała dwie, a słowami nie dało się wyrazić jak bardzo potrzebowała teraz poczuć inną rzeczywistość. Tą bardziej... prawdziwą. Niepomna na opatrunki, niepomna na wymierzony w półśnie cios, postanowiła łzy otrzeć sadzą ze splątanych kędziorów czarnych włosów swoich przyjaciół, drżenie ukoić ciężarem ich obecności. – To... to był... ja... na bogów, jesteście, żyjecie, ja żyję, przetrwaliśmy...– szeptała im w przyciskane do siebie głowy uspokajając się, ale też trzymając mocno i bezwzględnie, chłonąc dotyk, który był prawdziwy, chłonąc smród minionej nocy, koszmaru, który się skończył, choć wsiąkł w ich ubrania i włosy, był tak odległy tu - w Księżycowym Stawie. – Dajcie, dajcie mi moment proszę, to było.. to było straszne, wszędzie otaczały mnie te... te upiory, te z dymu, cienia, kazały mi... kazały mi się bać, ale... ale kiedy jesteście obok, to niczego się nie boję. Nie chcę się bać. Jeszcze moment...proszę... – zaklinała rzeczywistość, kruczymi szponami własnych dłoni zachłannie kradnąc ich dusze.
Walka wręcz I