02.07.2025, 17:55 ✶
Kroki, a za nimi podążył głos. Dźwięczny niczym otwarcie sennego nokturnu, rozbrzmiał w jego głowie nie tak zupełnie obcym imieniem. Oczywista dla istnień liczących sobie więcej niż dwa wieki próżność odezwała się skwapliwie we wnętrzu jego zmartwiałego serca i to odezwała się z wielkim oburzeniem. Zważywszy na lata urodzenia co najwyżej Shafiq mógł być podobny do niego, bo o to, że może chodzić o tego byłego dyplomatę, Gabriel nie miał najmniejszych wątpliwości. To nie był jego pierwszy raz, gdy ludzie z pewnym zaskoczeniem odkrywali, że nie jest reklamującym garnitury modnisiem, winiarzem czy wujkiem.
Ten niewielki kołtun jednak szybko przesłonił czarującym uśmiechem - wszak ów podobieństwo działało na jego korzyść, topiło lody szybciej niż cokolwiek spotkało Londyńskie ulice. Nie był świadkiem tej pożogi, ale po samych miejskich zwłokach miał szansę mieć pewne rozeznanie w tym jakie piekło tu musiało zapanować wtedy gdy on sam... spał, podstępnie uśpiony przez anioła śmierci, anioła zmartwychwstania, przez Lucy, która teraz gdzieś na pewno nie martwiła się jego samotnym szwendaniem.
– Szanowna Pani, może gdybym nosił twarz znaną temu miejscu i jego domownikom, nie wahałbym się ani chwili, gdzie mi jednak, przechodniowi oniemiałemu w zachwycie, odważyć się wejść w wonne ramiona tego urokliwego miejsca, które Matka ocaliła przed pomstą lecącą z niebios? – Sprężysty krok, z uprzejmością wyciągnięta dłoń do powitania, pełen dworskiej galanterii ukłon. – Hrabia Gabriel Montbel do usług. – Z wielką chęcią otarłby wargi o ciepłą dłoń, poddawał się jednak dynamice sytuacji, pozwalając nieznajomej podjąć decyzję co do kształtu tego powitania. Współcześni ludzie mieli zaskakująco skrajne podejścia do tego gestu, a on... on tak bardzo chciał wejść do środka. – Czy mam przyjemność z właścicielką? Może... bratnią duszą, która też ukochała różę ponad całe stworzenie świata? – Jego szeroki uśmiech przydawał mu uroku, podobnie jak niesłabnący zachwyt, którego nawet nie musiał udawać, błękitne oczy same uciekały mu ku krzewom. Teraz też, gdy wszedł w nieco więcej światła, okazywało się, że jego włosy są jaśniejsze niż u wuja zainteresowanej. – Czy to pani dzieci? – Tych kilka kroków i ogłuszający aromat, tych kilka kroków i już drżenie opuszków chcących dotknąć wszystkiego... ostrość kolców, miękkość płatków, nawet ziemia na której zakwitały te ślicznotki znajdowała się obecnie w zakresie jego zainteresowań. No i Czarna Dama. Jego klucz, jego przejście do raju.
Ten niewielki kołtun jednak szybko przesłonił czarującym uśmiechem - wszak ów podobieństwo działało na jego korzyść, topiło lody szybciej niż cokolwiek spotkało Londyńskie ulice. Nie był świadkiem tej pożogi, ale po samych miejskich zwłokach miał szansę mieć pewne rozeznanie w tym jakie piekło tu musiało zapanować wtedy gdy on sam... spał, podstępnie uśpiony przez anioła śmierci, anioła zmartwychwstania, przez Lucy, która teraz gdzieś na pewno nie martwiła się jego samotnym szwendaniem.
– Szanowna Pani, może gdybym nosił twarz znaną temu miejscu i jego domownikom, nie wahałbym się ani chwili, gdzie mi jednak, przechodniowi oniemiałemu w zachwycie, odważyć się wejść w wonne ramiona tego urokliwego miejsca, które Matka ocaliła przed pomstą lecącą z niebios? – Sprężysty krok, z uprzejmością wyciągnięta dłoń do powitania, pełen dworskiej galanterii ukłon. – Hrabia Gabriel Montbel do usług. – Z wielką chęcią otarłby wargi o ciepłą dłoń, poddawał się jednak dynamice sytuacji, pozwalając nieznajomej podjąć decyzję co do kształtu tego powitania. Współcześni ludzie mieli zaskakująco skrajne podejścia do tego gestu, a on... on tak bardzo chciał wejść do środka. – Czy mam przyjemność z właścicielką? Może... bratnią duszą, która też ukochała różę ponad całe stworzenie świata? – Jego szeroki uśmiech przydawał mu uroku, podobnie jak niesłabnący zachwyt, którego nawet nie musiał udawać, błękitne oczy same uciekały mu ku krzewom. Teraz też, gdy wszedł w nieco więcej światła, okazywało się, że jego włosy są jaśniejsze niż u wuja zainteresowanej. – Czy to pani dzieci? – Tych kilka kroków i ogłuszający aromat, tych kilka kroków i już drżenie opuszków chcących dotknąć wszystkiego... ostrość kolców, miękkość płatków, nawet ziemia na której zakwitały te ślicznotki znajdowała się obecnie w zakresie jego zainteresowań. No i Czarna Dama. Jego klucz, jego przejście do raju.