Czy ona nie postąpiłaby inaczej, gdyby znalazła się w takiej samej sytuacji co on? Czy też nie chciałaby, aby się ratował, bo ranna będzie zawadzać? Tak właśnie myślał Tristan, że będzie dla niej przeszkodą. A jeżeli podczas wspólnej drogi, gdy on jest ranny z rozwaloną nogą, trafią na parę śmierciożerców, co wtedy? Na pewno będą chcieli go zabić, bo jest mugolakiem. Praktykują zakazaną miłość, którą brzydzą się rody czystokrwiste, nieznoszących zdrajców i szlamolubców.
Obejmując Olivię, pozwolił się jej wypłakać, jednocześnie mając oczy dookoła terenu, aby w razie czego, wyczuć i wychwycić zagrożenie. Nawet jeżeli popiół sypał się z nieba, nawet jeżeli pył gruzu i mgła dymu po ogniu miała mu w tym utrudniać. Słuchał bardzo dobry.
Zmagał się z bólem ciałego ciała. A poza nogą jeszcze nie wiedział, jak bardzo ucierpiał. Bolały go mięśnie, w całym ciele. Bolał go bok i rozwalona noga. Te jej słowa, które brzmiały jak obietnica, składana przysięga. Musiał spojrzeć znów w jej oczy, kiedy się uspokoiła. Zaznaczyć, że ją kocha, nawet jeżeli nie musiał próbować tego "powiedzieć" słowem bez głosu. Nawet, jeżeli spojrzenie jego mówiło wszystko.
Jej decyzja i podkreślenie, było dla niego jasnym przekazem. Wiedział, że muszą stąd iść, nie bez powodu dała widocznie nacisk na słowo "Razem". Nie protestował. W odpowiedzi, kiwnął głową w zgodzie. Obejrzał się za swoją różdżką, którą następnie podał Olivii, aby potrzymała, żeby mógł się jakoś pozbierać z ziemi. Tym samym przechowałaby jego cenną broń.
Teleportacja do Munga nie brzmiała zachwycająco. Westchnął, ale obrócił się, aby podeprzeć rękoma i podnieść się. Zdrową nogę przysunął tak, aby podeprzeć się kolanem. Obejrzał się za jakimś głazem, aby mieć kolejne wsparcie do podniesienia się. Pozwolił sobie nawet pomóc Olivii, która chciała być jego wsparciem. Skrzywił się z bólu niejednokrotnie, kiedy się podnosił. Aż w końcu tyłkiem oparł się o duży głaz. Chwycił lewą ręką o prawy bok, jakby dawał znać, że i tam czuje ból. Nie prostował się dosadnie, gdyż czuł i na plecach ogromny ból. Czy on da radę iść? Widziała na pewno, że cierpiał. Obejrzał się na jeden koniec ulicy, po czym na drugi. Na koniec na Olivię, podając jej rękę. Kiwnął głową, że jest gotów. Aby się podeprzeć o nią, czy też chwycić za dłoń, aby ich mogła teleportować. Była sprawniejsza. Ale czy psychicznie także? Czy nie będzie grozić im rozszczepienie?
Ufał jej.