[08-09.09.1972] One beer and we're going home

Rozwaga nie mieszkała chyba zbyt często w domu Longbottomów. Tak samo chyba niezbyt obracała się w kręgach ich rodziny i przyjaciół, może dlatego to słowo tak zgrzytało w głowie Dory. Z jednej strony pogłębiając poczucie winy, a z drugiej wzbudzając w niej pewną buńczuczność. Na Thomasa jednak spojrzała wielkimi, roziskrzonymi oczami, jakby jej co najmniej powiedział właśnie, że zrobiła najgłupszą możliwą rzecz i nigdy nigdzie już jej nie zabierze - ale wynikało to z prostego faktu, ze wciąż była w szoku.

Kiedy Woody znalazł się przy nich, praktycznie podskoczyła w miejscu, prężąc jak struna i odwracając w jego stronę; trochę jakby ją zwyczajnie wystraszył, a z drugiej jakby złapał właśnie na gorącym uczynku. Następnie znowu pociągnęła nosem i rzuciła się na niego, wtulając w pierś. Potok słów, który z siebie wyrzuciła, dotyczył oczywiście tego okropnego Białego Wiwerna i tego, co się tam w ogóle wyprawiało i że tak bardzo się bała i martwi o wszystkich, ale nie wzięła pod uwagę tego, że wszystkie te informacje utonęły w mieszance łkania i koszuli Tarpaulina. To z resztą nie było na tyle ważne, bo Thomas zaraz zajął się tłumaczeniem wszystkiego sam, podczas gdy Crawley mogła w całości oddać się cierpieniu.