13.07.2025, 16:27 ✶
Nie jestem ranna.
Niby uspokajające. Ale Brenna, sama nie będąc świetnym kłamcą, dostatecznie wiele razy szukała słów, które nie będą fałszem, a jednocześnie nie zdradzą prawdy, żeby wyłapać, że to zdanie nie było tożsame z „nic mi nie jest”. Tej nocy jednak bardzo niewielu pozostało ludzi, którym faktycznie nic się nie stało, w żaden sposób.
Czuję się, jakby bolała mnie dusza.
Dora mogła być czasem naiwna, ale bywała dużo mądrzejsza od niemal wszystkich znanych Brennie ludzi i nie sądziła, aby istniało lepsze podsumowanie.
Ale to przejdzie.
Zdrową dłonią ścisnęła rękę Crawleyówny i pociągnęła ją ku schodom, by usiąść tak, aby przypadkiem nie widzieć tego jednego, wciąż dogasającego drzewa. Powinna je zgasić, ale teraz nie miała ku temu siły i przede wszystkim, z jakichś niezrozumiałych dla niej powodów, nie znajdowała w sobie nie tylko dość energii, ale też odwagi, aby podejść bliżej. Nie zastanawiała się jednak nad tym, zbyt zmęczona, i zbyt skupiona na Dorze.
– Byłam u Cedrica. Nic mu nie jest. Wspomniał, że muszę się z tym zgłosić do uzdrowicieli, ale w tej chwili myślę, że w Mungu i tak zajmują się tylko najbardziej rannymi. – Mogła więc równie dobrze zamiast siedzieć w poczekalni poszukać Dory, a potem jeśli zdoła, spróbować pomóc Brygadzistom i aurorom, wciąż działających w mieście. – Dora, chcesz mi powiedzieć, co się stało?
W innych okolicznościach może by naciskała, chociaż bardzo nie lubiła zmuszać ludzi do zwierzeń: owszem, czasem próbowała ku nim nakierować, gdy zdawało się jej, że tak będzie najlepiej… Ale teraz to zależało tylko o Dory. Czy chciała mówić, czy wolała poczekać. Bo Brenna wiedząc nawet, że ta wpadła na śmierciożerców, nie sądziła, by w tej chwili to zmieniało wiele poza tym, że źle wpłynęło na Crawleyównę: tej nocy ludzie w maskach chodzili po ulicach, i nie było nawet mowy o takich rzeczach jak sprawdzanie miejsca zbrodni czy szukanie świadków napaści. Miejscem zbrodni był cały Londyn. Może połowa Anglii.
Niby uspokajające. Ale Brenna, sama nie będąc świetnym kłamcą, dostatecznie wiele razy szukała słów, które nie będą fałszem, a jednocześnie nie zdradzą prawdy, żeby wyłapać, że to zdanie nie było tożsame z „nic mi nie jest”. Tej nocy jednak bardzo niewielu pozostało ludzi, którym faktycznie nic się nie stało, w żaden sposób.
Czuję się, jakby bolała mnie dusza.
Dora mogła być czasem naiwna, ale bywała dużo mądrzejsza od niemal wszystkich znanych Brennie ludzi i nie sądziła, aby istniało lepsze podsumowanie.
Ale to przejdzie.
Zdrową dłonią ścisnęła rękę Crawleyówny i pociągnęła ją ku schodom, by usiąść tak, aby przypadkiem nie widzieć tego jednego, wciąż dogasającego drzewa. Powinna je zgasić, ale teraz nie miała ku temu siły i przede wszystkim, z jakichś niezrozumiałych dla niej powodów, nie znajdowała w sobie nie tylko dość energii, ale też odwagi, aby podejść bliżej. Nie zastanawiała się jednak nad tym, zbyt zmęczona, i zbyt skupiona na Dorze.
– Byłam u Cedrica. Nic mu nie jest. Wspomniał, że muszę się z tym zgłosić do uzdrowicieli, ale w tej chwili myślę, że w Mungu i tak zajmują się tylko najbardziej rannymi. – Mogła więc równie dobrze zamiast siedzieć w poczekalni poszukać Dory, a potem jeśli zdoła, spróbować pomóc Brygadzistom i aurorom, wciąż działających w mieście. – Dora, chcesz mi powiedzieć, co się stało?
W innych okolicznościach może by naciskała, chociaż bardzo nie lubiła zmuszać ludzi do zwierzeń: owszem, czasem próbowała ku nim nakierować, gdy zdawało się jej, że tak będzie najlepiej… Ale teraz to zależało tylko o Dory. Czy chciała mówić, czy wolała poczekać. Bo Brenna wiedząc nawet, że ta wpadła na śmierciożerców, nie sądziła, by w tej chwili to zmieniało wiele poza tym, że źle wpłynęło na Crawleyównę: tej nocy ludzie w maskach chodzili po ulicach, i nie było nawet mowy o takich rzeczach jak sprawdzanie miejsca zbrodni czy szukanie świadków napaści. Miejscem zbrodni był cały Londyn. Może połowa Anglii.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.