20.07.2025, 10:50 ✶
Albo... albo... albo...
Ptasi móżdżek nie miał tych zmartwień. Pilnował kury i intruza, który to intruz nie wyglądał jako jakiekolwiek zagrożenie. Samuel przez lata uczył się nie ufać czarodziejom, ludziom, uczył się nie ufać SYSTEMOWI, ale ten tu równie dobrze mógłby być zapodzianym mugolem, który znalazł wyrwę w ochronnej warstwie Kniejowego lasu. Zdarzało się...
Corgi bez pudła znalazła drogę do domu, co było pocieszające. Kilka podskoków, kilka podleceń i siup, spomiędzy drzew wyłonił się maluśki kurniczek, do którego skrzętnie się schowała. Gryząca trawę obok niego koza podniosła łeb na mężczyznę, zezując głównie na jego rdzawą czuprynę - w poprzednim życiu zdecydowanie musiała być fryzjerką. Druga, która obgryzała (znowu!) dachówki, nie kłopotała się pojawieniem obcego.
Za zwierzętami znajdował się domek - podobny do wspomnianego kurnika, tylko odpowiednio większy. Te same zbutwiałe deski, ten sam porośnięty mchem dach. Okna nie były jednak wybite, a z wąskiego komina sączył się przyjaźnie dym. W powietrzu unosił się przyjemny zapach... potrawki? Sążniste drzewo stanowiące dodatkowe osłonięcie od słońca i deszczu upstrzone było barwnymi ptakami prostymi do rozpoznania. Świergotniki czekały w napięciu i ciszy przetkanej pojedynczymi trelami ostrzegawczymi całą hałastrę, uprzedzającymi przed nowym osobnikiem w ich otoczeniu. Na ich terenie.
Tymczasem za Lazarusem również sytuacja uległa zmianie. Przemiana w człowieka przebiegła bezgłośnie, ni jedna gałązka nie chrupnęła pod nogą. Poślubiony Kniei, przeklęty książę, wygnaniec, dzikus...
– Las bywa bardzo niebezpiecznym miejscem. To było dość odważne zapuszczać się tak głęboko samemu. Odważne albo głupie. – Jego głos brzmiał chrapliwie - jakby był odzwyczajony od mówienia. Był wysoki, jego włosy były jasne jak snopy zboża, w nieładzie osoby, która za bardzo nie dba o ich ułożenie. Zarost wyjątkowo krótki, zdradzający młodzieńcze rysy ukryte pod spodem. Intensywnie niebieskie oczy wpatrywały się w Lazarusa wyczekująco, gdy ciało napięło się nieco w oczekiwaniu. Założył ręce przed sobą, napinając przetartą już zmęczoną życiem flanelę zdobną w płową niebieską kratę. Spodnie robocze które nosił zdawały się również tęsknić za praniem i odrobiną odpoczynku. Widoczne elementy skóry były przybrudzone pracą, do pasa miał przyczepioną skórzaną sakwę z narzędziami gdzieś na biodrze czekała w kaburze siekiera. Tylko nigdzie nie było widać wcześniej miejsca wyrębu drwali, przez co nieznajomy pasował do tego miejsca i nie pasował jednocześnie.
Ptasi móżdżek nie miał tych zmartwień. Pilnował kury i intruza, który to intruz nie wyglądał jako jakiekolwiek zagrożenie. Samuel przez lata uczył się nie ufać czarodziejom, ludziom, uczył się nie ufać SYSTEMOWI, ale ten tu równie dobrze mógłby być zapodzianym mugolem, który znalazł wyrwę w ochronnej warstwie Kniejowego lasu. Zdarzało się...
Corgi bez pudła znalazła drogę do domu, co było pocieszające. Kilka podskoków, kilka podleceń i siup, spomiędzy drzew wyłonił się maluśki kurniczek, do którego skrzętnie się schowała. Gryząca trawę obok niego koza podniosła łeb na mężczyznę, zezując głównie na jego rdzawą czuprynę - w poprzednim życiu zdecydowanie musiała być fryzjerką. Druga, która obgryzała (znowu!) dachówki, nie kłopotała się pojawieniem obcego.
Za zwierzętami znajdował się domek - podobny do wspomnianego kurnika, tylko odpowiednio większy. Te same zbutwiałe deski, ten sam porośnięty mchem dach. Okna nie były jednak wybite, a z wąskiego komina sączył się przyjaźnie dym. W powietrzu unosił się przyjemny zapach... potrawki? Sążniste drzewo stanowiące dodatkowe osłonięcie od słońca i deszczu upstrzone było barwnymi ptakami prostymi do rozpoznania. Świergotniki czekały w napięciu i ciszy przetkanej pojedynczymi trelami ostrzegawczymi całą hałastrę, uprzedzającymi przed nowym osobnikiem w ich otoczeniu. Na ich terenie.
Tymczasem za Lazarusem również sytuacja uległa zmianie. Przemiana w człowieka przebiegła bezgłośnie, ni jedna gałązka nie chrupnęła pod nogą. Poślubiony Kniei, przeklęty książę, wygnaniec, dzikus...
– Las bywa bardzo niebezpiecznym miejscem. To było dość odważne zapuszczać się tak głęboko samemu. Odważne albo głupie. – Jego głos brzmiał chrapliwie - jakby był odzwyczajony od mówienia. Był wysoki, jego włosy były jasne jak snopy zboża, w nieładzie osoby, która za bardzo nie dba o ich ułożenie. Zarost wyjątkowo krótki, zdradzający młodzieńcze rysy ukryte pod spodem. Intensywnie niebieskie oczy wpatrywały się w Lazarusa wyczekująco, gdy ciało napięło się nieco w oczekiwaniu. Założył ręce przed sobą, napinając przetartą już zmęczoną życiem flanelę zdobną w płową niebieską kratę. Spodnie robocze które nosił zdawały się również tęsknić za praniem i odrobiną odpoczynku. Widoczne elementy skóry były przybrudzone pracą, do pasa miał przyczepioną skórzaną sakwę z narzędziami gdzieś na biodrze czekała w kaburze siekiera. Tylko nigdzie nie było widać wcześniej miejsca wyrębu drwali, przez co nieznajomy pasował do tego miejsca i nie pasował jednocześnie.