[Jesień 72, 13.09 Lazarus, Jonathan & Anthony] Tomorrow comes the song

Skwitował beztreściowy small-talk Selwyna lekkim skinieniem głowy, tylko dlatego, że nie wypadało całkiem go zignorować, ludzie złościli się, kiedy ignorował ich wypowiedzi, choćby nie wiem, jak pozbawione wartości. Frazesy. Nie tylko zakupy i prezenty przechodziły przez Urząd Celny - także składniki do eliksirów, niebezpieczne artefakty z pogranicza czarnej magii rozumianej zgodnie z artykułem 198 magicznego kodeksu celnego. Żywe i martwe stworzenia. Towary, które w nieodpowiednich rękach mogły stać się bardzo destrukcyjne. Szeregowi urzędnicy nie zawsze mieli podstawy, by je skonfiskować, albo, co gorsza - czasami otrzymywali wręcz polecenie służbowe, by tego nie robić. Takich chwil Lazarus nie znosił najbardziej.

Jednak pozory tym razem nie myliły. To nie Jonathan Selwyn był tu niebezpieczny. To w następnym, poetycko zadanym pytaniu czaiła się pułapka. Wąż na gałęzi. Pająk w sieci. Nigdy, nigdy nie powinien był o tym zapomnieć. Tak się właśnie kończy odsłonięcie się. Miał rację  przeczuwając, że łatwiej będzie zmierzyć się z Anthonym sam na sam. 
Czym jest słońce, za którym Pan tęskni?

Lazarus spojrzał na pytającego umęczonym wzrokiem kogoś, kto wie, że zostaje poddany okrutnej próbie, że ból nie skończy się, nim nie padnie wyznanie. Cholerny inkwizytor Shafiq. Czy wiedział, co robi? Czy… świadomie…
Czym jest… czym jest…

…NIM.

Pobladł jeszcze bardziej, jeżeli było to w ogóle możliwe. Serce rozpędziło się nieprzyjemnie, oddech uwiązł w gardle.
- Jak sam pan… - zaczął mówić, ale głos zadrżał niebezpiecznie. Lazarus uniósł dłoń w niemej prośbie o czas. W jego głowie wyrwało się na wolność…

Nim! Nim, nim, nimnimnim,  a kiedy mówisz inaczej, zdradzasz jego pamięć, za każdym razem pomniejszasz jego ofiarę, aż nie zostanie nic, nic z tego, dzięki czemu wciąż jesteś żywym człowiekiem a nie stertą kości pod gruzami pamiętasz kiedy go wyciągnęli i kazali ci zidentyfikować ciało niemal nie do poznania i miał wielką dziurę wklatcepiersiowejitesińceodkamieni…

Tytanicznym wysiłkiem wepchnął wspomnienie do słoja
Pamiętaszpamiętaszpamiętasz
wszystkie jego macki
-twoja-
wszystkie
-wina-
kosmate nogi i zakręcił pokrywkę, mocno, mocniej. Bolało. Nieistotne.

Zajęło to może pół minuty. Triumf woli. Niepotrzebne emocje odłożone na później. Może na dzisiejsze spotkanie z Odysseusem. Może na nigdy. Odetchnął i spojrzał wyzywająco na Anthony’ego. Wiedziałeś, prawda?
Potrzeby nadpłynęły falą: wyjdę stąd i idę do domu. Nie jadłem od wczoraj wieczora. Muszę zapalić. Jestem zmęczony - jedynie spokojny przypływ w porównaniu z tsunami sprzed chwili. Zignorował je.

Przełknął ślinę, na powrót opanowany.
- Jak sam pan zauważył, jestem rzetelnym i dokładnym pracownikiem - rzekł ochryple, ale pewnie - Jestem też czarodziejem półkrwi. To uniemożliwia mi awans w strukturach mojego obecnego miejsca pracy.
To była prawda. ”Nie możemy panu dać większej odpowiedzialności”, usłyszał kilkanaście miesięcy temu. “Konserwatywne wartości… sam pan rozumie”. Rozumiał, ale nie godził się z tym.
- Chciałbym robić więcej. Budować działający system i odpowiadać za niego. Kierować zespołem. Udowodnić swoje kompetencje. Ale potrzebuję do tego dobrej woli kierownictwa - bez uprzedzeń związanych z czystością krwi.
Do ataku, pomyślał. Ten statek tonie. Potrzebujecie mnie, do cholery!
- Czy jesteście panowie- rzut oka w stronę Selwyna - w stanie zaoferować mi takie warunki?

Ryzykowna odpowiedź - może jednak flashback poruszył go bardziej, niż przypuszczał. Jeżeli Anthony albo Jonathan stoją nie po tej stronie, co założył, właśnie przegrał. Podejrzewał jednak, że ktoś taki, jak Shafiq, dysponował kompletem informacji na temat jego pochodzenia jeszcze zanim zaprosił go na rozmowę. Lovegood by tak zrobił, ba! Lovegood faktycznie tak zrobił, zebrał wszystko, co było mu wiadome na temat dyplomaty w postaci wygodnego pliku notatek. A skoro zaszczycono go zaproszeniem, to może jego status krwi nie miał dla siedzących naprzeciw czarodziejów znaczenia. Przybrał na twarz maskę profesjonalnej obojętności, tak doskonale opanowywaną przez wszystkich ministerialnych urzędników jeszcze przed ukończeniem stażu - i czekał.