29.07.2025, 11:16 ✶
Parsknęła, na pograniczu rozbawienia i irytacji, w ten charakterystyczny sposób, w który parska młodsze rodzeństwo, gdy starsze okazuje się tym nieco bardziej odpowiedzialnym. Oczywiście miał rację, a jego umiejętności skradania (nawet jeśli nie byłyby wybitne) Miles uważała za legendarne, na poziomie co najmniej kontynentalnym, jeśli nie światowym.
– Czy ja Ci wyglądam na czarnoksiężnika bracie? – Piżama działała na jej korzyść. Czarne nieujarzmione włosy i uciekające spojrzenie już niekoniecznie... Jego pojawienie zaowocowało jednak zdecydowanie osadzeniu w normalności. Mimo potoku słów, przestała malować, próbowała nawet wyczyścić sobie ręce od czernidła, którym zdewastowała ścianę.
Wskazała mu krzesło na którym zwykle siadał terapeuta próbujący z nią rozmawiać, czuwający nad łóżkiem gdy psychotyczne ataki były na tyle silne, że trzeba było sięgać po coraz bardziej wymyślne eliksiry uspokajające. Mógł też usiąść - jeśli chciał - na łóżku nieobecnej współlokatorki, jeśli taki był jego kaprys. Było zaścielone a w okolicy próżno było szukać jakichkolwiek rzeczy świadczących o zaindywidualizowaniu tej przestrzeni. W przeciwieństwie du murala, który spoglądał na nich z przeciwległej ściany dziesiątką zmartwiałych ślepi.
– To... to wytrzyjmy to, w sensie no ja nie mam różdżki pamiętasz? Nie mam jak tego ogarnąć a, ee.. – Patrzyła nerwowo to na niego, to na wyjście z ciasnego pokoiku Lecznicy Dusz, który od pewnego czasu był jej domem. – Nie chcę żeby zabrali mi tę przepustkę. Wiesz... pierwszy sierpnia, będzie Lammas, Peregrinus powiedział mi, że tym razem dożynki organizują na Pokątnej, na wszelki wypadek, a pomyślałam, że może byśmy się razem przeszli i poszli wiesz na lody? – zapytała z nadzieją, nerwowo ścierając nieistniejący już brud z pochudłych palców. Ramiona zaczęły jej niestety podrygiwać nerwami, które kłębiły się w związku z obrazem. – Widziałam ich dzisiaj. Ich wszystkich. Ta czerń, ta szarość... to wraca. Mniej, ale... – odetchnęła świszcząco i zmusiła się do tego by zamiast pocierać ręce, to na nich usiąść. Tak może łatwiej będzie jej zapomnieć o istnieniu własnych palców.
– Duszę się tutaj. Ta wariatka... krzyczała coś o zakonie. A może to ja zaczęłam gadać przez sen i to podłapała? Nie powinnam tu zostawać... Nie chcę tu zostawać. Śnią mi się... dziwne rzeczy tutaj. Najbardziej lubię te eliksiry po których nic mi się nie śni. Nie powinnam wiesz? To źle robi wszystkim. I nie chcę być tu na swoje urodziny, w końcu raz w życiu ma się trzydzieści lat, co nie? – Już wcale nie chciała patrzeć na ścianę, na akt desperacji, maligny, zapomnienia, obecnie zaś tylko i aż wstydu. Posępne twarze, przydługie sylwetki. Czy Black uzna, że się jednak nie nadaje do wyjścia? Czy zamknie ją tutaj na zawsze? Fala zimna uderzyła w jej plecy a Miles skuliła się i twarz ukryła w wyciągniętych spod pochudłych bioder dłoniach.
– Czy ja Ci wyglądam na czarnoksiężnika bracie? – Piżama działała na jej korzyść. Czarne nieujarzmione włosy i uciekające spojrzenie już niekoniecznie... Jego pojawienie zaowocowało jednak zdecydowanie osadzeniu w normalności. Mimo potoku słów, przestała malować, próbowała nawet wyczyścić sobie ręce od czernidła, którym zdewastowała ścianę.
Wskazała mu krzesło na którym zwykle siadał terapeuta próbujący z nią rozmawiać, czuwający nad łóżkiem gdy psychotyczne ataki były na tyle silne, że trzeba było sięgać po coraz bardziej wymyślne eliksiry uspokajające. Mógł też usiąść - jeśli chciał - na łóżku nieobecnej współlokatorki, jeśli taki był jego kaprys. Było zaścielone a w okolicy próżno było szukać jakichkolwiek rzeczy świadczących o zaindywidualizowaniu tej przestrzeni. W przeciwieństwie du murala, który spoglądał na nich z przeciwległej ściany dziesiątką zmartwiałych ślepi.
– To... to wytrzyjmy to, w sensie no ja nie mam różdżki pamiętasz? Nie mam jak tego ogarnąć a, ee.. – Patrzyła nerwowo to na niego, to na wyjście z ciasnego pokoiku Lecznicy Dusz, który od pewnego czasu był jej domem. – Nie chcę żeby zabrali mi tę przepustkę. Wiesz... pierwszy sierpnia, będzie Lammas, Peregrinus powiedział mi, że tym razem dożynki organizują na Pokątnej, na wszelki wypadek, a pomyślałam, że może byśmy się razem przeszli i poszli wiesz na lody? – zapytała z nadzieją, nerwowo ścierając nieistniejący już brud z pochudłych palców. Ramiona zaczęły jej niestety podrygiwać nerwami, które kłębiły się w związku z obrazem. – Widziałam ich dzisiaj. Ich wszystkich. Ta czerń, ta szarość... to wraca. Mniej, ale... – odetchnęła świszcząco i zmusiła się do tego by zamiast pocierać ręce, to na nich usiąść. Tak może łatwiej będzie jej zapomnieć o istnieniu własnych palców.
– Duszę się tutaj. Ta wariatka... krzyczała coś o zakonie. A może to ja zaczęłam gadać przez sen i to podłapała? Nie powinnam tu zostawać... Nie chcę tu zostawać. Śnią mi się... dziwne rzeczy tutaj. Najbardziej lubię te eliksiry po których nic mi się nie śni. Nie powinnam wiesz? To źle robi wszystkim. I nie chcę być tu na swoje urodziny, w końcu raz w życiu ma się trzydzieści lat, co nie? – Już wcale nie chciała patrzeć na ścianę, na akt desperacji, maligny, zapomnienia, obecnie zaś tylko i aż wstydu. Posępne twarze, przydługie sylwetki. Czy Black uzna, że się jednak nie nadaje do wyjścia? Czy zamknie ją tutaj na zawsze? Fala zimna uderzyła w jej plecy a Miles skuliła się i twarz ukryła w wyciągniętych spod pochudłych bioder dłoniach.