Wiele dla niej znaczyło wsparcie Ambroisa. Doceniała je. Miała świadomość, że może się do niego zwrócić z każdym gównem, ale nie należała do osób, które lubiły za bardzo korzystać z dostępnych możliwości. Póki miała swoje zasoby - wolała opierać się na nich. Oczywiście, że dopuszczała możliwość, w której będzie potrzebowała wsparcia, ale to nie był jeszcze ten moment. Ostatnio też nieco odchodziła od bronienia się przed uzyskaniem pomocy. Wiedziała, że jej najbliżsi robią to ze względu na ich relację, nie mogła wiecznie odrzucać wsparcia, zresztą sama pomagała komu tylko mogła. Były to czasy, w których doceniało się istnienie przyjaciół, wyjątkowo. Świadomość tego, że w takim trudnym momencie ma się na kogo liczyć była naprawdę budująca.
- Nie zamierzam się nad Tobą znęcać. - Dodała z uśmiechem, chociaż w tej chwili naprawdę mogła sięgnąć po te magiczne słowa. Szczególnie po tej rozmowie, którą odbyli tutaj całkiem niedawno, na pewno byłoby to bardzo satysfakcjonujące, ale nie była taką osobą. Wystarczało jej po prostu to, że Ambroise poszedł po rozum do głowy i pozwolił sobie być szczęśliwy. To naprawdę całkiem spora odmiana.
- Ty to powiedziałeś, a ja mówiłam wtedy. - Dodała z uśmiechem, przyglądając się jeszcze chwilę zaproszeniu, które trzymała w dłoni. Fakt, działo się to bardzo szybko, ale może to i dobrze? Znając Greengrassa mógłby jeszcze znaleźć jakieś przeciw... więc lepiej było kuć żelazo póki gorące.
- Zawsze to wiedziałam, dobrze, że w końcu dotarło to też do Ciebie. - Nie kryła tego, że cieszyła się jego zmianą narracji, znała go przecież i wiedziała, jakim jest człowiekiem. Na pewno nadawał się na męża, wiedziała, że jego wybranka nie pożałuje swojej decyzji. Miała szansę zresztą być z nim na tyle blisko, że wiedziała, że był w stanie zrobić naprawdę wiele dla osób na którym mu zależało, zasługiwał na to, by być dla kogoś najważniejszym, a co najistotniejsze sam musiał na to pozwolić, chyba w końcu to zrobił.
- Nie masz innego wyjścia, to prawda. - W tej chwili mógł tylko i wyłącznie przyjąć jej gratulacje. Nie zamierzała go męczyć jakąś pogadanką na temat jego poprzedniego podejścia, to nie było w jej stylu, wystarczało jej to, że wydawał się być w tej chwili naprawdę szczęśliwy.
Dostrzegła spojrzenie przyjaciela, zawsze wyłapywał szczegóły, nie sądziła jednak, że jest to odpowiedni moment na to, by dzielić się tym, jak to wyglądało u niej. Nie było o czym odpowiadać, to on w tej chwili przeżywał radość, nie zamierzała mu jej odbierać opowiadając o tym, że u niej sporo się zmieniło. Na pewno kiedyś o tym wspomni, ale nie był to na to najlepszy moment.