[Litha 1972] Jim & Layla

– Zobaczyłem... – Jim zawahał się, pozwalając jednak, aby uśmiech rozlał się po jego twarzy, jak gdyby nie potrafił go powstrzymać. – ...Zobaczyłem Świętego Graala.

Westchnął, stykając jeszcze na chwilę czoło swoje z czołem Layli, zanim wypuścił ją z objęć. Nic nie mógł poradzić na to, że słów brakło mu na opisanie uczuć, jakie wywołała w nim objawiona pośród płomieni wizja. Może gdyby posiadał charyzmat kaznodziejski, potrafiłby należycie oddać obraz, który wyrył mu się w pamięci, utkwił pod powiekami. Widać było jednak, że to, co przeżył w przeanieleniu wrażeń z pogranicza snu i jawy, poruszyło go do głębi.

– Zobaczyłem wznoszący się ku niebu złoty kielich, w którym śpiewała, przelewając się słodko, krew przenajświętsza, w kaźni wcześniej przelana. Czerwone także były wysadzające kielich rubiny, połyskujące tak jasno jako i cnoty, od Boga przecież pochodzące. I chociaż Pan Jezus był biedny, tak samo, jak biedna jest brać kuglarska, i skarbów żadnych nie posiadał – święte jego ręce wszystkie bogactwa by ubogim rozdały – przez wiele wieków legend wiele krążyło o tym drogocennym kielichu, będącym pamiątką po najważniejszym z chrześcijańskich sakramentów, Eucharystii, podczas której dzieli się chlebem i pije wino. – Wiele już razy opowiadał Jim w prostych słowach o doktrynie swej religii, wierząc, że przekona rodzeństwo do nawrócenia. – Bo Pan Jezus miał przyjaciół, których traktował jak rodzonych braci, i żebyśmy wszyscy pamiętali, że Bóg jest w tych, których nazywamy braćmi... I siostrami!– Jim wzniósł palec ku górze, zanim Layla zdążyła się wtrącić i go poprawić. – ...Żebyśmy wszyscy o tym pamiętali, Pan Bóg na pamiątkę tego wydarzenia dał nam sakrament, w którym razem z nim możemy zasiadać przy stole. Jedząc. Pijąc. Ciesząc się z życia, które nam dano, w oczekiwaniu na życie wieczne, które będzie nam dane. I chociaż Pan Jezus dzielił chleb rękoma, rozrywając pajdy w powietrzu, nie nad zdobionymi talerzami – chociaż wino nalewał z prostego dzbanka – chociaż nie robił tego w otoczeniu wielkopańskich salonów, lecz w ciszy wieczernika, siedząc na gołym klepisku... W chrześcijańskiej ikonografii przyjęło się go przedstawiać jako króla. A królowi nie pasują brudne od piachu sandały, tylko bogate szaty. Nie naga ziemia, tylko przykryty obrusami stół. Nie wyszczerbiony kubek, tylko złoty kielich. Więc w średniowieczu, kiedy było wielu królów, którzy wiary w Boga używali, aby legitymizować swoją władzę, bo wierzyli, że królestwa zostały im dane z boskiego nadania, rozpowszechniło się postrzeganie Jezusa Chrystusa jako króla królów. Tego, który zasługuje na to, co najlepsze. Najpiękniejsze. Najbogatsze. Wszyscy prześcigali się w poszukiwaniach. W imię Boga wznoszono wielkie świątynie, wypowiadano wielkie wojny, wyprawiano się w wielkie nieznane. Wszystko musiało być wielkie dla Boga... Jak gdyby ten dbał kiedykolwiek o wielkie czyny, a nie pochylał się z miłością nad małym, maleńkim człowiekiem! Wiele powstało legend, wiele opowieści mających dowieść, jak wielkie były to czasy. W Anglii wymyślono Graala, mistyczny kielich, który Jezus wznieść miał w trakcie Ostatniej Wieczerzy. Kielich, który miał objawić się temu tylko, kto był godzien, temu, kto wolę miał nieugiętą, a serce czyste... Wielu położyło życie, wyprawiając się w jego poszukiwanie. W końcu taka już ludzka natura, że wiecznie poszukujemy.  Rycerze króla Artura, skupieni wokół Okrągłego Stołu – tego samego, któremu wila, Pani Jeziora, podarowała magiczny miecz – tego właśnie Artura, który szukał porady u wielkiego maga, Merlina! – poprzysięgli odnaleźć cudowny kielich. Czy raczej, stać się godnymi jego odnalezienia. Dlatego właśnie Święty Graal... – podjął Jim, poważniejąc nagle, a żar wiary rozpłomienił jego jasne oczy, gdy ciągnął swój wywód dalej. – ...Nie jest tylko kielichem ze złota, pełnym krwi Chrystusa. Nie jest tylko naczyniem. Jest znakiem. Znakiem tęsknoty człowieka za obecnością Boga. Graal to nie tylko przedmiot, którego szukają królowie i rycerze – to pytanie, które każdy nosi w sercu. "Czy jestem godzien?" "Czy jeszcze można mnie odkupić?" "Czy jest dla mnie miejsce przy stole?"

Widocznie zapomniał się trochę w swoim wywodzie, bo zawstydził się nagle, jak gdyby zrozumiał nagle, że powiedział zbyt dużo, zbyt prędko i niedokładnie. Zaśmiał się niepewnie, jak zawsze wtedy, gdy zdawał sobie sprawę, że Duch Święty poskąpił mu daru powściągliwości, gdy chodziło o język. A jednak dokończył myśl, zanim zdążyły dopaść go wątpliwości, których naturą było odbierać odwagę, aby mówić wprost.

– Więc gdy zobaczyłem Graala, tak sobie pomyślałem... Może to właśnie my, cyrkowa banda złożona ze rzezimieszków i podrzędnych magów, jesteśmy jak rycerze Okrągłego Stołu. Tylko że my nie szukamy Graala w pałacach. Może tylko czasem po cudzych kieszeniach. Szukamy go w... Codziennych sprawach? Skoro ja go zobaczyłem, znaczy, że każdy z nas może go zobaczyć. Każdy z nas może być kielichem. Każde serce może być naczyniem...

Wypełnili je piwem. Nie serca, tylko kubki, bo Jim przypomniał sobie, że wisi Layli piwo, które wcześniej rozlał. I chociaż kubki nie były ze złota, gdy się nimi stuknęli, wznosząc toast za zdrowie, Jimowi znów stanęło na chwilę przed oczami wspomnienie wizji złotego kielicha.

Koniec sesji