Bletchley zawiesiła się na moment. Była to jedna z tych chwil, kiedy jej umysł płatał jej figle, tak właściwie to zabrał ją w drobną wycieczkę. Przed jej oczami znajdowały się strony ksiąg, właściwie to obrazy szkieletów, próbowała dopasować gatunek zwierzęcia do kości, które przyniosła ze sobą.
Ciałem była obecna, oczywiście, jak zawsze, wzrok miała jednak nieco zamglony. Nie usłyszała otwierających się drzwi, które powinny uświadomić ją o tym, że już nie jest w bibliotece sama. Jej podróż nie trwała bardzo długo, może kilka minut, chyba znalazła w głowie potrzebne informacje, a przynajmniej tak się jej wydawało. Nigdy nie mogła mieć przecież pewności. Powróciła do rzeczywistości, gdy usłyszała głos, który wypowiedział jej imię. Nie wystraszyła się, wiedziała, że jest w miejscu, w którym może czuć się bezpieczna.
Odwróciła się w kierunku Greengrassa, kiwnęła mu delikatnie głową na przywitanie. - Ambroise. - Najwyraźniej po raz kolejny wybrali to samo miejsce na spędzenie chwil w samotności. Otaksowała go wzrokiem, zwróciła uwagę na to, że przyniósł ze sobą rośliny. Najprawdopodobniej wpadł na ten sam pomysł co ona. Nie powinno ją to dziwić, czarodzieje skrupulatnie podchodzili do świętowania sabatów, starali się do nich przygotować.
Przeniosła wzrok ponownie na kości, które znajdowały się na stoliku. Kiwnęła twierdząco głową. - Wydaje mi się, że to wiewiórka, ale nie mam pewności. - Najpewniej tak właśnie było, wolała jednak nie wspominać o tym, że jest tak na pewno, bo nie lubiła nie mieć racji, w tym wypadku więc po prostu sugerowała, że mogła się pomylić w swoim osądzie.
Pomysł, aby stworzyć z tego dary dla matki może nie był zupełnie standardowy, ale pasował do Prudence, wydawało jej się, że bogini doceni jej inwencję twórczą. Nie do końca jeszcze wiedziała, jak będzie wyglądał produkt końcowy, ale na pewno w trakcie tworzenia wszystko się wyklaruje.
- Mabon się zbliża. - Powiedziała cicho, Greengrass na pewno o tym wiedział, jednak postanowiła wytłumaczyć, co tutaj robiła, bo może nie było to aż tak oczywiste.
- Widzę, że też postanowiłeś przygotować się do sabatu. - Stwierdziła fakt, po raz kolejny. Było to oczywiste, mogła się tego domyślić, a jednak wypowiedziała to w głos, żeby wspólnie ustalili, to co tutaj robią. Nie powinni sobie przeszkadzać, każdy znajdzie dla siebie miejsce.
Wróciła do przyglądania się swoim materiałom. Zaczęła porządkować wysokie trawy, które przyniosła z dworu. Same kości nie były chyba do końca dobrym pomysłem, przyda im się coś żywego do towarzystwa. Powoli układała je w dłoniach, próbując nadać swojemu dziełu jakiś kształt. Nie była szczególnie uzdolniona artystycznie, jednak nie wydawało jej się to w niczym przeszkadzać. Liczą się w końcu chęci, czyż nie? Matka na pewno doceni jej zaangażowanie.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control