Niezależnie od tego, jak dawno miała miejsce opowiedziana przez Olivię historia, Tristan martwił się o nią cały czas, nawet na zapas. Żyją w niebezpiecznych i niestabilnych czasach. Nigdy nie wiadomo gdzie i jakie zło się czai. Choć wiedział, że gdy pracował jako auror, także brał udział w trudnych misjach. Walczył ze śmierciożercami. Też pakował się w kłopoty, ale z nich wychodził. Czy jego przeszłość i jej teraźniejszość, to, że lubili podejmować ryzyko, też ich połączyło?
Powinien przywyknąć do tego, że Olivia lubiła adrenalinę. Tak jak on kiedyś. Nim stracił głos. Nim odszedł z Ministerstwa. Mimo to, wciąż się o nią martwił. Nawet gdy otrzymał w odpowiedzi jej potwierdzenie, że nic im się nie działo. Nic jej się nie stało.
Gdyby ją stracił. Zabiłby się.
Uśmiechnął się na wspomnienie o zniszczeniu kurtki Longbottom, zamiast wycelować w roślinę. Brzmiało to zabawnie, ale było też niebezpieczne. Mogła skrzywdzić koleżankę.
"- Będziemy musieli poćwiczyć Twoje rzucanie zaklęć."Odpowiedział jej w języku migowym. Wspólne treningi pozwalały im więcej czasu spędzić ze sobą. Teraz coś ostatnio mieli od tego za długą przerwę. Muszą to naprawić. Nadrobić. Nie powstrzyma jej przed wpadaniem w kłopoty. To niech umie się bronić i z nich cało wychodzić. Gdy jego, nie ma obok.
"- Rozsądna decyzja."
Pochwalił decyzję dziewczyn. Może i Brenna umiała walczyć, to jednak lepiej aby nie narażały się bez potrzeby i nie wciągała jego ukochaną w nieznane misje. Nie chciał aby Olivii coś się stało. Trudno jest się nie martwić, kiedy słyszy takie historie. Ale musiał wiedzieć, co się u niej dzieje. Gdzie bywała i czy jest bezpieczna.
Gdy Quirke się wtulała w ramię Warda, w milczeniu mogli obserwować wiewiórki i czerpać przyjemność z bliskości. Tristan dokarmiał orzeszkami rudzielce, obserwując jak zbierają pokarm, wąchają i badają. A potem zabierają do swojej bazy w drzewie. Inne jadły na miejscu.
Wtedy Olivia przerwała ciszę, chcąc wiedzieć, co działo się u niego. Gdyby mógł mówić, byłoby mu łatwiej prowadzić konwersację. Odłożył torebkę z orzeszkami na bok. Westchnął, jakby zbierał myśli, a następnie spojrzał na Olivię. Zawiesił się na chwilę, gdy zobaczył jej wścibskie spojrzenie. Za dobrze ją już znał. Posłał jej lekki uśmiech i przeszedł do "wypowiedzenia" słów, korzystając z języka migowego.
"- Standardowo, nie wiele. Pracowałem dzień w dzień. W księgarni i u kowala. Dużo też myślałem po tym, co wydarzyło się na Lammas. Wiem, że nie jestem wstanie prowadzić własnego biznesu. Nie z tą wadą... mowy. Braku mowy..."W ostatnich słowach, poważniał na twarzy. Być może "brzmiał", jakby się poddał. Klątwa na niego rzucona, osłabiała go. Zabijała jego pewność siebie. Dłońmi zawiesił się na sekundy, jakby chciał coś jeszcze "powiedzieć" ale walczył ze sobą.
Wziął wdech, wydech. Kontynuował.
"- Myślałem też, o czymś jeszcze… Chciałbym cię zapytać. Czy zamieszkałabyś ze mną? Moglibyśmy wyjechać… Zacząć razem, w innym mieście. W innym kraju."
Są parą. Ale nie wiedział, czy była gotowa na kolejny krok. Pytał ostrożnie. Spojrzeniem badał jej reakcję. Samym sobą bardzo chciał, aby chociaż spróbowali na dłużej. Ten jeden krótki pobyt na wycieczce, gdzie spędzili noc, był odbiorem pozytywnym. Czy była gotowa rozważyć wspólne mieszkanie? Czy wprowadziłaby się do niego?