[8-9.09.72] Do znajomych drzwi [Mona, Electra, Icarus]

Mimo iż Mona mieszkała na tej samej ulicy co rodzeństwo Prewett, dla Electry trasa dłużyła się niemiłosiernie. Sterty gruzu leżące na ziemi, ludzie biegający dookoła w panice oraz szalejące po budynkach płomienie uczyniły z przedzierania się przez Horyzontalną piekło. Prewettówna cały czas trzymała Icarusa kurczowo za ramię, nie chcąc go zgubić w tym chaosie. Modliła się, by Basilowi również nic się nie stało, gdziekolwiek zmierzał jeszcze tej nocy.

W końcu dotarli jednak do mieszkania Rowle i przez pełną napięcia chwilę, czekali na znak życia. Nie można było bowiem wykluczyć, że w ciągu paru ostatnich godzin czarownica padła ofiarą jakichś agresorów (czy to czystej krwi czy brudnej) albo ognia.

Jednak po paru sekundach rudowłosa otworzyła im drzwi cała i zdrowa (acz trochę osmalona). Electra nie zrozumiała nic z tego, co powiedziała Mona, ale w tym momencie nie miało to znaczenia. Gdy kobieta przygarnęła ją ramieniem, Prewettówna mocno wtuliła się w nią (być może trochę za mocno wnioskując po odgłosach bólu). Podobnie jak wcześniej przy Basilu, bliskość znanej osoby sprawiała, że czuła się bezpieczniej. Jak w domu.
— Tak się cieszę, że cię widzę. — powiedziała, wciąż przytulona do Rowle. W innych okolicznościach pewnie rzuciłaby dokuczliwym komentarzem, że jakim cudem Ari wcześniej na nią nie wpadł, skoro mieszka tuż obok. Teraz jednak nie było jej do śmiechu.