19.08.2025, 10:01 ✶
Jej serce i ciało rwały się do poszukiwania Ambroise. Czekała na niego w mieszkaniu, gdy z nieba zaczął sypać się popiół, a budynki zaczęły płonąć. Potem... Potem wszystko pamiętała jak przez mgłę. Płonące mieszkanie, belka która spadła z sufitu, Atreus Bulstrode, który ją uratował. Basilius Prewett, który nie chciał jej wypuścić, mimo że naprawdę potrzebowała odnaleźć brata. Wcześniejsze uderzenie w głowę, które sprawiło że na moment straciła pamięć.
Teraz było już lepiej. Otrzymała pomoc, a pamięć wróciła. Wszystkie kawałki układanki na powrót siedziały na swoich idealnie dopasowanych miejscach, a o wydarzeniu sprzed chwil przypominał tylko tępy, pulsujący ból w czaszce. Pewnie nieszybko jej przejdzie, lecz to nie było najważniejsze. Prewett ją obejrzał, powiedział jej że może iść - i to zrobiła. Pomna tego, co się stało z Atreusem gdy się deportowali z płonącego budynku, ruszyła na nogach. Z przerażeniem obserwowała to, co się działo na ulicach Londynu, gdy wyszła z Dziurawego Kotła. Strach, chaos, ogień, ból i rozpacz. Ludzie płakali, krzyczeli i uciekali. Opłakiwali swoich bliskich, próbowali tamować ich krwawienie, próbowali gasić płonących ludzi. Żaden człowiek nie był przyzwyczajony do tego widoku, nikt nie był na tyle pozbawiony uczuć, by przeszedł obok tego obojętnie.
Ona jednak parła naprzód, starając się omijać największe skupiska ludzi, bo w głowie miała jeden cel: Ambroise. Nigdy tak bardzo się nie bała i to nie o siebie, a o najbliższą sobie osobę. Kilka razy wydawało jej się, że go widzi, ale to nie był on. Nie poddawała się jednak, bo musiała go odnaleźć. Musiała wiedzieć, że był bezpieczny.
- Ty kurwo, to wszystko twoja wina! - czy to było do niej, czy może do kogoś innego? Nie zastanawiała się nad tym, szła dalej. Ale zaraz ktoś zastąpił jej drogę, uniemożliwiając poszukiwania. Był wysoki, wyższy od niej - by spojrzeć mu w oczy, musiała zadrzeć głowę. Włosy miała brudne, wzrok mętny, na twarzy znajdowała się sadza i resztki popiołu oraz wyżłobione przez łzy rowki. - Ja cię znam, jesteś "czysta".
Czysta... To słowo w jego ustach zabrzmiało jak obelga. Roselyn cofnęła się odrobinę.
- Zostaw mnie, szukam kogoś - próbowała go wyminąć, ale mężczyzna znowu zastąpił jej drogę.
- To wasza wina! Twoja i każdej osoby, która uważa się za lepszych od innych, bo znalazła się w jakiejś "czystej" książce!