21.08.2025, 19:17 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 14.09.2025, 22:28 przez Gabriel Montbel.)
Gabriel nienawidził robić rzeczy powoli. Plan żywieniowy zawierający wszelkie subtelne podchody, tygodnie adorowania, prezenty, palce wsuwane pomiędzy karty duszy, aby odkryć jej najskrytsze, najmroczniejsze, najgłębsze pragnienia... to wszystko aby wydobyć z krwi najsoczystsze tony, jak z winnego bukietu idealnego rocznika...
To wszystko kosztowało go zbyt wiele, ba! niemalże kosztowało go życie, dlatego teraz - podobnie jak jego rozmówca choć z drastycznie odmiennych powodów - nie szukał bynajmniej tego typu więzi. Nie szukał żadnej więzi, ciesząc się krótką i zwartą rozrywką pod nocnym firmamentem. Nieoczekiwany dodatek do pierwszych kroków na angielskiej ziemi.
Ciało mężczyzny wibrowało pragnieniem, słyszał jego wołające serce, niemal czuł puls zapraszający do odsłonięcia zębów. Brunet wyprężył się zachęcająco, odgarnął szyję niby szukając lepszej pozycji ocieracjąc się ciało o ciało, jakby na dowód, że jego zaproszenie nie było próżnym szczekaniem, a ofertą położoną na stole. Jak na istotę, która jeszcze przed kwadransem przekonana była do tego, że ze wszystkich dostępnych opcji lubi tylko zatapiać się w damskich kielichach, był uroczo otwarty, uroczo głodny doświadczeń.
Wampir pochylił się ku szyi już niemal składając na niej zimny, nieco znieczulający pocałunek, gdy nagle nieznajomy pan sędzia odwinął się i wysunął swoje roszczenia, przejemnie łaskoczące ego hrabiego, który - jak większość istot humanoidalnych - lubił być pożądany.
Sprzyjało to posiłkowi.
Położył chłodną dłoń na karku angielskiego golfisty i przesunął ją ślizgiem ku górze, agresywnie zasadzając gałęzie palców, pomiędzy ciemnymi, grubymi włosami. Osadzoną tak dłonią szarpnął w dość szorstkiej pieszczocie jego głowę w tył, jeszcze mocniej eksponując naprężone ścięgna wygiętej szyi. Czubkiem nosa pogładził skórę, oddechem łaskotał ścieżki prowadzące do ucha, drugą dłonią obejmując ciało swojego rozmócy, przyciskając je mocno do siebie w zachłannym geście.
- A może ja bym właśnie chciał, żebyś oszalał...? Chciałbym zobaczyć w Twoich oczach jak nic więcej prócz nas nie ma sensu, chciałbym usłyszeć, jak spomiedzy Twoich warg wypływa moje imię, jako synonim przyjemności i zatracenia... - trzymał mocno, zsuwając się wargami wzdłuż krzywizny szyi, czując jak krew zaczyna śpiewać. Za szybko było jednak na dwie ostre igły, za szybko, bo oni byli za blisko mimo wszystko zabudowań. Krzyk mógłby się ponieść...
Gabriel więc rozlluźnił chwyt, niechętnie, leniwie, pozostawiając ledwie wspomnienie pocałunku na skórze.
- Poza tym nie trafiłeś. Co by to była za lekcja dla ucznia za prawie dotarcie do celu? Moje pocałunki nie są nagrodą pocieszenia - mruknął zawadiacko odsuwając się od niego. - Idziemy dalej. Słyszałem jak mówili że trójka to prawdziwe wyzwanie. Mam zapas piłek, nie martw się.
To wszystko kosztowało go zbyt wiele, ba! niemalże kosztowało go życie, dlatego teraz - podobnie jak jego rozmówca choć z drastycznie odmiennych powodów - nie szukał bynajmniej tego typu więzi. Nie szukał żadnej więzi, ciesząc się krótką i zwartą rozrywką pod nocnym firmamentem. Nieoczekiwany dodatek do pierwszych kroków na angielskiej ziemi.
Ciało mężczyzny wibrowało pragnieniem, słyszał jego wołające serce, niemal czuł puls zapraszający do odsłonięcia zębów. Brunet wyprężył się zachęcająco, odgarnął szyję niby szukając lepszej pozycji ocieracjąc się ciało o ciało, jakby na dowód, że jego zaproszenie nie było próżnym szczekaniem, a ofertą położoną na stole. Jak na istotę, która jeszcze przed kwadransem przekonana była do tego, że ze wszystkich dostępnych opcji lubi tylko zatapiać się w damskich kielichach, był uroczo otwarty, uroczo głodny doświadczeń.
Wampir pochylił się ku szyi już niemal składając na niej zimny, nieco znieczulający pocałunek, gdy nagle nieznajomy pan sędzia odwinął się i wysunął swoje roszczenia, przejemnie łaskoczące ego hrabiego, który - jak większość istot humanoidalnych - lubił być pożądany.
Sprzyjało to posiłkowi.
Położył chłodną dłoń na karku angielskiego golfisty i przesunął ją ślizgiem ku górze, agresywnie zasadzając gałęzie palców, pomiędzy ciemnymi, grubymi włosami. Osadzoną tak dłonią szarpnął w dość szorstkiej pieszczocie jego głowę w tył, jeszcze mocniej eksponując naprężone ścięgna wygiętej szyi. Czubkiem nosa pogładził skórę, oddechem łaskotał ścieżki prowadzące do ucha, drugą dłonią obejmując ciało swojego rozmócy, przyciskając je mocno do siebie w zachłannym geście.
- A może ja bym właśnie chciał, żebyś oszalał...? Chciałbym zobaczyć w Twoich oczach jak nic więcej prócz nas nie ma sensu, chciałbym usłyszeć, jak spomiedzy Twoich warg wypływa moje imię, jako synonim przyjemności i zatracenia... - trzymał mocno, zsuwając się wargami wzdłuż krzywizny szyi, czując jak krew zaczyna śpiewać. Za szybko było jednak na dwie ostre igły, za szybko, bo oni byli za blisko mimo wszystko zabudowań. Krzyk mógłby się ponieść...
Gabriel więc rozlluźnił chwyt, niechętnie, leniwie, pozostawiając ledwie wspomnienie pocałunku na skórze.
- Poza tym nie trafiłeś. Co by to była za lekcja dla ucznia za prawie dotarcie do celu? Moje pocałunki nie są nagrodą pocieszenia - mruknął zawadiacko odsuwając się od niego. - Idziemy dalej. Słyszałem jak mówili że trójka to prawdziwe wyzwanie. Mam zapas piłek, nie martw się.