17.02.2023, 22:10 ✶
- Niegłupie – ucieszył się Darcy. „Nie ma powodów do paniki”, a tuż obok ruiny domu. Nie potrzeba było do tego nawet komentarza. Lockhart spojrzał na siostrę z pewną czułością. Jego mała siostrzyczka tak bardzo wyrosła i tak doskonale potrafiła odpowiednio przedstawić fakty, aby ważne informacje dotarły do społeczeństwa. – Zwracać uwagę na otoczenie, przećwiczyć sztukę teleportacji, sugestia, że rodziny z dziećmi powinny opanować teleportację łączoną… Podejrzewam, że ten mężczyzna nie teleportował się z domu, bo musiałby zostawić w środku dzieciaka – stwierdził Lockhart z zastanowieniem. Oczywiście, istniała też szansa, że w ogóle tego nie umiał. W końcu był mugolakiem. (Darcy czuł się od mugolaków odrobinę lepszy. Uważał, że ci przez to, że tak późno dowiadują się o istnieniu magii, muszą zwykle nadrobić materiał i w efekcie pozostają w tyle. To, że zdarzały się pośród mugolaków jednostki nieprzeciętnie uzdolnione traktował jako wyjątek potwierdzający regułę. Albo to ignorował.)
- To też dobry pomysł. Nie wiem, jak to robisz, ale jestem pewien, że uwierzą we wszystko, co im powiesz… - Czasem tego siostrze zazdrościł. Wolałby chyba, aby ludzie wierzyli w jego słowa bez zastrzeżeń niż nasłuchiwać cudzych rozmów, które zwykle były bardzo nudne. - Zrobię zdjęcia ruin z daleka, lasu… a jak uda mi się podejść bliżej, to jakichś elementów z bliska. Jeśli coś tam ocalało, co należało do tych chłopców, to kurde, to byłoby dopiero zdjęcie. Jakiś mebel. Rowerek. Miś. Może powinienem wyczarować misia… - zastanawiał się Darcy. Tak, wiedział, że to absolutnie sprzeczne z etyką dziennikarską.
Nie, nigdy szczególnie jej nie przestrzegał. Stale podsłuchiwał ludzi, prawda? Ale co mógł poradzić na to, jaki się urodził?
Lockhart przejął od siostry aparat, wysłuchał, co miała do powiedzenia, a potem podszedł nieco bliżej i przykląkł, by zrobić najpierw ujęcie samego domu, a później – po lekkim przemieszczeniu – także kręcących się w okolicy Brygadzistów. Ruchome sylwetki funkcjonariuszy przyciągną do fotografii wzrok równie skutecznie jak resztka dymu, ulatniająca się znad ruin. Potem skierował obiektyw na las, gdzie widać było światła – nie był pewny, czy to zdjęcie trafi do gazety. To już zależało od tego, czy wymyśli jakiś komentarz, taki bardzo błyskotliwy, odnośnie tego, czego Brygadziści i aurorzy mogliby szukać w lesie.
Gdy jeden z Brygadzistów ruszył w ich stronę, Lockhart cofnął się nieco, oddając pola Daisy. A kiedy ta zaczęła mówić, postarał się chyłkiem dostać nieco bliżej, aby zrobić kilka ujęć z bliska. Reszki drzwi, zapewne rozbitych zaklęciem, fragmenty mebli, puste okno… Najpierw parę zdjęć w pośpiechu, byleby coś było, zanim ich wyrzucą. Potem, kiedy upewnił się, że nikt nie wywali go zaraz na zbity pysk, już staranniej wykonał ujęcie ocalałego fragmentu ściany, na którym wisiał osmalony obraz – zdołał zajrzeć do środka przez okno.
- Hej! Ty! Co tutaj robisz?! To miejsce zbrodni! – zawołał w końcu jakiś Brygadzista z daleka, gdy wreszcie go dostrzegł. Darcy czym prędzej się wycofał, machając ręką na siostrę, by zasygnalizować jej, że mają, po co tutaj przyszli. Mogli teleportować się na Horyzontalną.
I to szybko, zanim funkcjonariusze ich dopadną i jeszcze spróbują zabrać mu aparat. Pomijając już zdjęcia, nie mogli sobie pozwolić na utratę służbowego sprzętu.
- To też dobry pomysł. Nie wiem, jak to robisz, ale jestem pewien, że uwierzą we wszystko, co im powiesz… - Czasem tego siostrze zazdrościł. Wolałby chyba, aby ludzie wierzyli w jego słowa bez zastrzeżeń niż nasłuchiwać cudzych rozmów, które zwykle były bardzo nudne. - Zrobię zdjęcia ruin z daleka, lasu… a jak uda mi się podejść bliżej, to jakichś elementów z bliska. Jeśli coś tam ocalało, co należało do tych chłopców, to kurde, to byłoby dopiero zdjęcie. Jakiś mebel. Rowerek. Miś. Może powinienem wyczarować misia… - zastanawiał się Darcy. Tak, wiedział, że to absolutnie sprzeczne z etyką dziennikarską.
Nie, nigdy szczególnie jej nie przestrzegał. Stale podsłuchiwał ludzi, prawda? Ale co mógł poradzić na to, jaki się urodził?
Lockhart przejął od siostry aparat, wysłuchał, co miała do powiedzenia, a potem podszedł nieco bliżej i przykląkł, by zrobić najpierw ujęcie samego domu, a później – po lekkim przemieszczeniu – także kręcących się w okolicy Brygadzistów. Ruchome sylwetki funkcjonariuszy przyciągną do fotografii wzrok równie skutecznie jak resztka dymu, ulatniająca się znad ruin. Potem skierował obiektyw na las, gdzie widać było światła – nie był pewny, czy to zdjęcie trafi do gazety. To już zależało od tego, czy wymyśli jakiś komentarz, taki bardzo błyskotliwy, odnośnie tego, czego Brygadziści i aurorzy mogliby szukać w lesie.
Gdy jeden z Brygadzistów ruszył w ich stronę, Lockhart cofnął się nieco, oddając pola Daisy. A kiedy ta zaczęła mówić, postarał się chyłkiem dostać nieco bliżej, aby zrobić kilka ujęć z bliska. Reszki drzwi, zapewne rozbitych zaklęciem, fragmenty mebli, puste okno… Najpierw parę zdjęć w pośpiechu, byleby coś było, zanim ich wyrzucą. Potem, kiedy upewnił się, że nikt nie wywali go zaraz na zbity pysk, już staranniej wykonał ujęcie ocalałego fragmentu ściany, na którym wisiał osmalony obraz – zdołał zajrzeć do środka przez okno.
- Hej! Ty! Co tutaj robisz?! To miejsce zbrodni! – zawołał w końcu jakiś Brygadzista z daleka, gdy wreszcie go dostrzegł. Darcy czym prędzej się wycofał, machając ręką na siostrę, by zasygnalizować jej, że mają, po co tutaj przyszli. Mogli teleportować się na Horyzontalną.
I to szybko, zanim funkcjonariusze ich dopadną i jeszcze spróbują zabrać mu aparat. Pomijając już zdjęcia, nie mogli sobie pozwolić na utratę służbowego sprzętu.