18.02.2023, 21:50 ✶
Czy w istocie powinna była? Takie słowa wypowiadało się bardzo łatwo, problemem jednak bywało dotrzymanie złożonych w ten sposób obietnic. Czy tego chciała czy nie – czasem mimo wspinania się na wyżyny możliwości, zapewnienia koniec końców okazywały się jedynie pyłem na wietrze.
Bo nie była wszechmocna.
Nikt nie był.
Dlatego też raczej starała się unikać takich sformułowań, żeby koniec końców pocieszana w ten sposób osoba nie poczuła się zdradzoną. Niemniej Daisy raczej nie była osobą, której Mavelle kwapiłaby się zwierzyć ze wszystkich tych przemyśleń, powstrzymała się też przed zadaniem pytania z gatunku „a jeśli… i co wtedy?”.
- Wezmę to pod uwagę na przyszłość – obiecała po prostu, aczkolwiek… jeśli Daisy liczyła, że Bones się w tej chwili zreflektuje i zacznie zapewniać o tym, iż z całą pewnością wyjdą z tych mokradeł całe i zdrowe, to jednak się przeliczyła, bowiem nic takiego nie nastąpiło. Również i dlatego, że brygadzistka po prostu zajęła się badaniem trupa. Owszem, stan ciała bynajmniej nie zachęcał do chociażby podchodzenia do niego, jednakże w pracy już niejedno widziała. A co za tym idzie – w pewnym sensie już się zahartowała, jeśli chodziło o reakcje na pewne widoki.
- Owszem, znakomita dedukcja – pochwaliła Daisy. Właściwie bynajmniej nie oczekiwała jakiegokolwiek tłumaczenia, dlaczego ten typ znalazł się na mokradłach i to jeszcze musiał napatoczyć się dokładnie na jej – ich – drodze; było to raczej dość retoryczne narzekanie, z gatunku „no i tylko kolejne problemy, jakby już nie dość ich było”. Chciała tylko opuścić bagna, a okazało się, że natrafiła na sprawę dla Brygady – bowiem nie można było ot tak zostawić nieboszczyka, zwłaszcza biorąc pod uwagę tajemniczą anomalię, przez którą się tu obie kobiety znalazły.
- Naprawdę możesz? – upewniła się, chowając różdżkę nieboszczyka. Jemu i tak się już nie przyda, to raz, dwa, i tak ją już ruszyła, trzy, no, nie będzie się wygłupiać i wkładać typowi z powrotem – Bo byłabym bardzo wdzięczna, gdybyś te zdjęcia porobila, przydadzą się – dodała, zdejmując rękawiczki. Tych już nie chowała – może i miała dość dużą odporność na obrzydliwe rzeczy, jednakże wolała się już ich pozbyć niż targać ze sobą. Wątpiła, czy nawet po praniu byłaby w stanie spojrzeć na nie łaskawszym okiem.
Toteż poczekała, aż Lockhart się uwinie z dokumentowaniem miejsca wypadku (bądź jednak zbrodni…), a następnie wyruszyły w dalszą wędrówkę. Niezbyt przyjemną, owszem, niemniej koniec końców dotarły do miejsca, gdzie działała magia i teleportowały się w swoje strony.
Bo nie była wszechmocna.
Nikt nie był.
Dlatego też raczej starała się unikać takich sformułowań, żeby koniec końców pocieszana w ten sposób osoba nie poczuła się zdradzoną. Niemniej Daisy raczej nie była osobą, której Mavelle kwapiłaby się zwierzyć ze wszystkich tych przemyśleń, powstrzymała się też przed zadaniem pytania z gatunku „a jeśli… i co wtedy?”.
- Wezmę to pod uwagę na przyszłość – obiecała po prostu, aczkolwiek… jeśli Daisy liczyła, że Bones się w tej chwili zreflektuje i zacznie zapewniać o tym, iż z całą pewnością wyjdą z tych mokradeł całe i zdrowe, to jednak się przeliczyła, bowiem nic takiego nie nastąpiło. Również i dlatego, że brygadzistka po prostu zajęła się badaniem trupa. Owszem, stan ciała bynajmniej nie zachęcał do chociażby podchodzenia do niego, jednakże w pracy już niejedno widziała. A co za tym idzie – w pewnym sensie już się zahartowała, jeśli chodziło o reakcje na pewne widoki.
- Owszem, znakomita dedukcja – pochwaliła Daisy. Właściwie bynajmniej nie oczekiwała jakiegokolwiek tłumaczenia, dlaczego ten typ znalazł się na mokradłach i to jeszcze musiał napatoczyć się dokładnie na jej – ich – drodze; było to raczej dość retoryczne narzekanie, z gatunku „no i tylko kolejne problemy, jakby już nie dość ich było”. Chciała tylko opuścić bagna, a okazało się, że natrafiła na sprawę dla Brygady – bowiem nie można było ot tak zostawić nieboszczyka, zwłaszcza biorąc pod uwagę tajemniczą anomalię, przez którą się tu obie kobiety znalazły.
- Naprawdę możesz? – upewniła się, chowając różdżkę nieboszczyka. Jemu i tak się już nie przyda, to raz, dwa, i tak ją już ruszyła, trzy, no, nie będzie się wygłupiać i wkładać typowi z powrotem – Bo byłabym bardzo wdzięczna, gdybyś te zdjęcia porobila, przydadzą się – dodała, zdejmując rękawiczki. Tych już nie chowała – może i miała dość dużą odporność na obrzydliwe rzeczy, jednakże wolała się już ich pozbyć niż targać ze sobą. Wątpiła, czy nawet po praniu byłaby w stanie spojrzeć na nie łaskawszym okiem.
Toteż poczekała, aż Lockhart się uwinie z dokumentowaniem miejsca wypadku (bądź jednak zbrodni…), a następnie wyruszyły w dalszą wędrówkę. Niezbyt przyjemną, owszem, niemniej koniec końców dotarły do miejsca, gdzie działała magia i teleportowały się w swoje strony.
Koniec sesji