04.09.2025, 15:57 ✶
Był cierpliwy. Po prostu czekał, aż czarodziej połączy kropki. Nie żeby miał wielkie oczekiwania w stosunku do kogoś wychowanego w Mieście i zdeprawowanego przez System.
Nie czynił też wielkich gestów (a w przypadku niedźwiedzia rzeczywiście byłyby to gesty znaczące), wobec tej inspekcji jego futra i stopniowego zacierania się jego ludzkiej formy w umyśle gościa. Kilkukrotnie miał już okazję tego doświadczyć - zdecydowanie łatwiej było ludziom zapomnieć że mają do czynienia z człowiekiem, a bliskość, która jeszcze przed chwilą mogłaby być odebrana za zbyt intymną, nagle okazywała się absolutnie normalną. Oczywiście - Samuel również w ludzkiej formie nie widział przeciwwskazań by kogoś podrapać za uchem, albo połaskotać po brzuchu, ale ludzie reagowali na to... dziwnie. Chyba że poznawali go w postaci bardzo oswojonego niedźwiedzia, to od razu ładowali mu ręce w futro. I to było jak najbardziej w porządku. Lubił to, zwłaszcza że na co dzień miał towarzystwo dwóch kóz i kury.
Dlatego był cierpliwy i czekał, aż czarodziej wsiadł na niego i nagle sobie przypomniał, że zostawił kociołek na ogniu, znaczy... że się sobie nie przedstawili. Czy to miało aż takie znaczenie? "Ej ty", "patyczak", "blondas" - to wszystko pasowało. Ostatecznie teraz mógł po prostu do niego wołać "niedźwiedziu" i dla Samuela to też było dobrze. Zbyt rzadko używał imion, choć dla ojca... dla niego miały one ważne znaczenie.
Gdy tylko poczuł, że Lazarus (jak się okazało) złapał go pewniej, gdy poczuł jego uda próbujące chociaż nominalnie opleść talię sapnął zadowolony i ruszył...
Podróż na niedźwiedziu była nieco trudniejsza niż na koniu - to ze względu na budowę, kłąb który nie był tak utwardzony jak w przypadku koniowatych. Wciąż jednak taki "plecak" z człowieka był lekką doczepką do masywnego, ponad tonowego miśka, więc kiedy tylko złapało się rytm tego cwału nie było tak źle... tylko bujało, szczególnie gdy McGonagall z wprawą omijał drzewa.
Gdyby szli pieszo... raczej nie dotarliby do wieczora.
Zdecydowanie jednak pojawił się na horyzoncie inny problem, choć nie był to przecież problem niedźwiedzia. Och nie, on po prostu tak lubił wpadać do wody i chlapać nią i kłapać zębiskami jakby polował na ryby (czasem rzeczywiście polował, ale nie dziś). On po prostu tak lubił to robić, że zapędził się kapę za daleko i nie zatrzymał na plaży, a w dwóch susach wpadł do wody. Ubranie? Zawsze można je wysuszyć. Bezpieczeństwo? Przecież z nim jego gościowi nic nie groziło.
Ptaki poderwały się spłoszone, żaby zaś niewzruszone kontynuowały swą pieśń, gdy miś skakał rozchlapując swoje szczęście na prawo i lewo, niepomny na towarzystwo.. L... L... Grammatophyllum Lazarus... ładna orchidea, pięciolistny kwiat o rudym, niemal brązowym kolorze.
Nie czynił też wielkich gestów (a w przypadku niedźwiedzia rzeczywiście byłyby to gesty znaczące), wobec tej inspekcji jego futra i stopniowego zacierania się jego ludzkiej formy w umyśle gościa. Kilkukrotnie miał już okazję tego doświadczyć - zdecydowanie łatwiej było ludziom zapomnieć że mają do czynienia z człowiekiem, a bliskość, która jeszcze przed chwilą mogłaby być odebrana za zbyt intymną, nagle okazywała się absolutnie normalną. Oczywiście - Samuel również w ludzkiej formie nie widział przeciwwskazań by kogoś podrapać za uchem, albo połaskotać po brzuchu, ale ludzie reagowali na to... dziwnie. Chyba że poznawali go w postaci bardzo oswojonego niedźwiedzia, to od razu ładowali mu ręce w futro. I to było jak najbardziej w porządku. Lubił to, zwłaszcza że na co dzień miał towarzystwo dwóch kóz i kury.
Dlatego był cierpliwy i czekał, aż czarodziej wsiadł na niego i nagle sobie przypomniał, że zostawił kociołek na ogniu, znaczy... że się sobie nie przedstawili. Czy to miało aż takie znaczenie? "Ej ty", "patyczak", "blondas" - to wszystko pasowało. Ostatecznie teraz mógł po prostu do niego wołać "niedźwiedziu" i dla Samuela to też było dobrze. Zbyt rzadko używał imion, choć dla ojca... dla niego miały one ważne znaczenie.
Gdy tylko poczuł, że Lazarus (jak się okazało) złapał go pewniej, gdy poczuł jego uda próbujące chociaż nominalnie opleść talię sapnął zadowolony i ruszył...
Podróż na niedźwiedziu była nieco trudniejsza niż na koniu - to ze względu na budowę, kłąb który nie był tak utwardzony jak w przypadku koniowatych. Wciąż jednak taki "plecak" z człowieka był lekką doczepką do masywnego, ponad tonowego miśka, więc kiedy tylko złapało się rytm tego cwału nie było tak źle... tylko bujało, szczególnie gdy McGonagall z wprawą omijał drzewa.
Gdyby szli pieszo... raczej nie dotarliby do wieczora.
Zdecydowanie jednak pojawił się na horyzoncie inny problem, choć nie był to przecież problem niedźwiedzia. Och nie, on po prostu tak lubił wpadać do wody i chlapać nią i kłapać zębiskami jakby polował na ryby (czasem rzeczywiście polował, ale nie dziś). On po prostu tak lubił to robić, że zapędził się kapę za daleko i nie zatrzymał na plaży, a w dwóch susach wpadł do wody. Ubranie? Zawsze można je wysuszyć. Bezpieczeństwo? Przecież z nim jego gościowi nic nie groziło.
Ptaki poderwały się spłoszone, żaby zaś niewzruszone kontynuowały swą pieśń, gdy miś skakał rozchlapując swoje szczęście na prawo i lewo, niepomny na towarzystwo.. L... L... Grammatophyllum Lazarus... ładna orchidea, pięciolistny kwiat o rudym, niemal brązowym kolorze.