05.09.2025, 01:14 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 05.09.2025, 01:15 przez Hestia Bletchley.)
– Nie ty mnie puścileś bo to czy i gdzie zostanę wysłana w pracy w ogóle nie zależy od ciebie! – wykrzyknęła, sfrustrowana sugestią, że mogłoby być w ogóle inaczej. – Ale chyba mam prawo wiedzieć czemu u kogoś mieszkamy skoro wcześniej mało o nim słyszała!
Czemu
Po
Prostu
Nie
Odpowiedział
Na
To
Pytanie?
Chciało jej się płakać i jedynie resztkami sił powstrzymywała łzy. Nie warto było ryzykować, że jej płacz zostanie odebrany jako dowód na przegraną, czy brak racji, nie ważne że wciąż kłóciła się ze swoim tatą, a on czegoś takiego by nie zrobił. Lepiej było zachować czujność.
– Nie patrzyłabym tak teraz na ciebie, gdybyś od razu powiedział mi o co chodzi! Jakich błędów!? Jakie niby błędy popełniłeś, które ja też mogę popełnić!? W życiu nie potraktowałabym rodziny tak jak ty teraz traktujesz mnie! Nie miałabym sekretów! Nie mam przed wami żadnych sekretów, a może chociaż powinna, bo wychodzi na to, że jestem jakąś idiotką skoro mówię mojej rodzinie o wszystkim! Masz rację! Może i nie wiem, jak wygląda prawdziwe życie na wojnie, ale zaraz się tego dowiem, czy tego chcesz, czy nie, bo jedna właśnie trwa i cokolwiek zrobisz, nie wpłynie to na to, że nie dasz rady mnie przed tym uchronić! Ani ty, ani Ministerstwo, bo najwyraźniej wszyscy aurorzy pozwalają na to, aby Czarny Pan robił co chce, tak jak ty pozwalasz mi, abym nic o tobie i naszym życiu nie wiedziała!
Nie była sprawiedliwa. Wyolbrzymiała. Dopowiadała sobie teorie, ale łatwiej było tak, niż dać w końcu popłynąć łzą.
– I wiesz co? Może spytałam się o to dzisiaj, bo mam po prostu dosyć! Dosyć tego, że codziennie idę miastem, które spłonęło, a ja zastanawiam się jakim cudem nikt tego nie przewidział. Nikt lepiej nie zareagował. I codziennie rozmawiam z kimś kto stracił zdecydowanie więcej niż ja i nie umiem z tą osobą rozmawiać, bo co niby mam powiedzieć komuś takiemu, kiedy wiem że sama mam dach nad głową! I wiesz czego jeszcze mam dosyć? Że potem codziennie wracam z pracy i nie mam pojęcia czemu tutaj mieszkam. A teraz jeszcze będę myśleć o tym, że mój własny ojciec mi nie ufa, więc może ja nie powinnam już ufać jemu!
No i się popłakała.
Czemu
Po
Prostu
Nie
Odpowiedział
Na
To
Pytanie?
Chciało jej się płakać i jedynie resztkami sił powstrzymywała łzy. Nie warto było ryzykować, że jej płacz zostanie odebrany jako dowód na przegraną, czy brak racji, nie ważne że wciąż kłóciła się ze swoim tatą, a on czegoś takiego by nie zrobił. Lepiej było zachować czujność.
– Nie patrzyłabym tak teraz na ciebie, gdybyś od razu powiedział mi o co chodzi! Jakich błędów!? Jakie niby błędy popełniłeś, które ja też mogę popełnić!? W życiu nie potraktowałabym rodziny tak jak ty teraz traktujesz mnie! Nie miałabym sekretów! Nie mam przed wami żadnych sekretów, a może chociaż powinna, bo wychodzi na to, że jestem jakąś idiotką skoro mówię mojej rodzinie o wszystkim! Masz rację! Może i nie wiem, jak wygląda prawdziwe życie na wojnie, ale zaraz się tego dowiem, czy tego chcesz, czy nie, bo jedna właśnie trwa i cokolwiek zrobisz, nie wpłynie to na to, że nie dasz rady mnie przed tym uchronić! Ani ty, ani Ministerstwo, bo najwyraźniej wszyscy aurorzy pozwalają na to, aby Czarny Pan robił co chce, tak jak ty pozwalasz mi, abym nic o tobie i naszym życiu nie wiedziała!
Nie była sprawiedliwa. Wyolbrzymiała. Dopowiadała sobie teorie, ale łatwiej było tak, niż dać w końcu popłynąć łzą.
– I wiesz co? Może spytałam się o to dzisiaj, bo mam po prostu dosyć! Dosyć tego, że codziennie idę miastem, które spłonęło, a ja zastanawiam się jakim cudem nikt tego nie przewidział. Nikt lepiej nie zareagował. I codziennie rozmawiam z kimś kto stracił zdecydowanie więcej niż ja i nie umiem z tą osobą rozmawiać, bo co niby mam powiedzieć komuś takiemu, kiedy wiem że sama mam dach nad głową! I wiesz czego jeszcze mam dosyć? Że potem codziennie wracam z pracy i nie mam pojęcia czemu tutaj mieszkam. A teraz jeszcze będę myśleć o tym, że mój własny ojciec mi nie ufa, więc może ja nie powinnam już ufać jemu!
No i się popłakała.