To nie był ich pierwszy raz, chociaż może poniekąd. Zaliczyli już kiedyś podobną rozmowę, chociaż nigdy nie przeszli do tego najbardziej oficjalnego etapu ich relacji. Jej rodzice spodziewali się tego, że kiedyś się to wydarzy, nie da się jednak udawać, że do końca sądzili, że zdarzy się to w tym momencie, bo przecież do dzisiaj tak naprawdę nie wiedzieli, że zdążyli do siebie wrócić. Cóż, wszystko działo się dość szybko, jednak czy było w tym coś złego, no nie do końca. Miała zupełnie inne wrażenie. To nie tak, że podejmowali pochopne decyzje, znali się od lat, popełnili błąd który kosztował ich półtora roku czasu, który mogli spędzić razem, ale to by było na tyle, poszli w końcu po rozum do głowy.
Geraldine miała chwilę na to, aby porozmawiać z rodzicami na osobności. Wymienili spostrzeżenia, wytłumaczyła im, że szkoda czasu na to, by zwlekać z taką decyzją, wyciągnęła argument swojego wieku, który w sumie wcale nie był potrzebny. Rodzice wiedzieli, że to nie była chwilowa zachcianka, mieli świadomość tego, jak wyglądała ich relacja wcześniej, zdawali sobie sprawę z tego, że już wtedy Geraldine była w nim szaleńczo zakochana. Zresztą na pewno czuli, że jeśli nie Ambroise, to skończy jako stara panna. Uzyskali więc ich aprobatę, mieli pomóc im z organizacją tego ślubu - wszystko układało się tak jak chcieli.
Gdy skończyła z nimi rozmawiać ruszyła w głąb domu. Wiedziała, gdzie znajdzie Ambroise'a, to nie było dla niej zagadką. Szła przed siebie całkiem szybkim krokiem, nie miała w zwyczaju przemieszczać się powoli. Dotarła wreszcie do biblioteki, nie był to ich pierwszy raz w tym miejscu podczas całkiem podobnej wizyty.
Humor jej dopisywał, uśmiech nie schodził jej z twarzy, tak właściwie jedyny problem, jaki jeszcze mieli, to to czy uda im się zaraz stąd zmyć, wiedziała, że mają kilkanaście, może nieco więcej minut, bo inaczej będą musieli zostać w Snowdonii, a nie do końca jej się to w tej chwili uśmiechało.
Dostrzegła swojego narzeczonego na tym parapecie, posłała mu uśmiech i podeszła do niego całkiem żwawym tempem. - Chyba mamy temat z głowy. - Przynajmniej tak się jej wydawało, wspomniała o dacie, o gościach, o tym, że Ursula zaangażuje się w pomoc, chyba nic jej nie umknęło.