12.09.2025, 16:28 ✶
Oboje szukali tego samego. Pierwsze spojrzenie, które zaraz potem przerodziło się w spragniony dotyk w trakcie tańca pozwoliło mu to zrozumieć. Jej utkwione w nim oczy, powoli poruszające się ciało pod ciężarem jego dłoni podpowiadały mu, że choć byli z różnych światów i mogło dzielić ich wszystko, to tego dnia byli dla siebie dokładnie tym, czego potrzebowali.
Nie mówił dużo. Nie widział potrzeby w korzystaniu z wielu słów. Nie obchodziło go to kim była, jaki miała charakter i jakie mugolskie marzenia chodziły jej po głowie. Interesowało go tylko to, że miała nienaganną sylwetkę, wilgotne i słodkie usta potrafiące całować, a jej dotyk miał możliwość przenieść go w krainę zapomnienia.
Wypita wcześniej w za dużych ilościach wódka dodawała mu odwagi oraz wyciszała rozsądek. Po kolejnym z tańców, gdzie obściskiwali się, jakby znali się latami, Leo objął ramię czarnowłosej piękności i zaczął prowadzić dziewczynę do wyjścia. Nie pytał jej o zdanie. Wiedział, że również tego pragnęła.
Nogi prowadziły go same przez kręte uliczki do hotelu, następnie do będącej świadkiem kolejnych namiętności windy, aż do pokoju, którego drzwi z trudem otworzył. Zaś gdy wreszcie je za sobą zamknęli i zostali całkowicie sami mógł wreszcie pozbyć się hamulców, odrzucić resztki przyzwoitości w kąt, wziąć to, co chciał od samego początku.
Był zdobywcą, zaś ciało towarzyszki jego nagrodą. Sięgał po nią tak, jakby mu się święcie należała. Taniec, tym razem w innej formie, trwał dalej, aż po długiej i wyczerpującej bitwie ich ciał umysł Leopolda, spokojny i wolny od trosk, przez krótki moment znalazł w końcu ukojenie i odpłynął w stronę głębokiego snu.
Obudził go ruch ciała po drugiej stronie łóżka. Otworzył oczy i ból głowy brutalnie uderzył go z dużą siłą. Widok ozdobionych blizną kobiecych pleców sprawił, że zaczął sobie powoli przypominać zdarzenia dnia poprzedniego, które spowodowały, że wylądował w łóżku w towarzystwie nieznajomej. Były to niewątpliwie miłe wspomnienia, ale teraz przyszedł moment, w którym musiał się zmierzyć z ich konsekwencjami.
- Co tylko zapragniesz. Na co masz ochotę? – spytał się nie podnosząc głowy z poduszki, a jedynie ją przechylając w taki sposób, by ją lepiej widzieć. Czaszka na tyle go bolała, że wolał unikać wszelkich niepotrzebnych ruchów.
- I to jeszcze jak – odparł i westchnął głośno. Jego głos przyjął ostrożną barwę. Nie czuł się nigdy swobodnie rozmawiając z mugolami, choć wychowywał się wśród nich. Nigdy nie było wiadomo co można powiedzieć w ich obecności, a co nie. Cały czas trzeba było się pilnować – Wczoraj zdecydowanie przesadziłem z alkoholem, ale niczego nie żałuje – dodał, a na jego twarzy pojawił się lekki uśmieszek mimo bólu głowy.
Blizna na plecach towarzyszki zniknęła na moment z jego pola widzenia, ale wciąż nie dawała mu spokoju. Kac w połączeniu z nierozbudzeniem nie pozwolił mu jeszcze zorientować się, czemu wywołała w nim lekkie poczucie niepokoju, jakby coś tu nie grało.
Nie mówił dużo. Nie widział potrzeby w korzystaniu z wielu słów. Nie obchodziło go to kim była, jaki miała charakter i jakie mugolskie marzenia chodziły jej po głowie. Interesowało go tylko to, że miała nienaganną sylwetkę, wilgotne i słodkie usta potrafiące całować, a jej dotyk miał możliwość przenieść go w krainę zapomnienia.
Wypita wcześniej w za dużych ilościach wódka dodawała mu odwagi oraz wyciszała rozsądek. Po kolejnym z tańców, gdzie obściskiwali się, jakby znali się latami, Leo objął ramię czarnowłosej piękności i zaczął prowadzić dziewczynę do wyjścia. Nie pytał jej o zdanie. Wiedział, że również tego pragnęła.
Nogi prowadziły go same przez kręte uliczki do hotelu, następnie do będącej świadkiem kolejnych namiętności windy, aż do pokoju, którego drzwi z trudem otworzył. Zaś gdy wreszcie je za sobą zamknęli i zostali całkowicie sami mógł wreszcie pozbyć się hamulców, odrzucić resztki przyzwoitości w kąt, wziąć to, co chciał od samego początku.
Był zdobywcą, zaś ciało towarzyszki jego nagrodą. Sięgał po nią tak, jakby mu się święcie należała. Taniec, tym razem w innej formie, trwał dalej, aż po długiej i wyczerpującej bitwie ich ciał umysł Leopolda, spokojny i wolny od trosk, przez krótki moment znalazł w końcu ukojenie i odpłynął w stronę głębokiego snu.
Obudził go ruch ciała po drugiej stronie łóżka. Otworzył oczy i ból głowy brutalnie uderzył go z dużą siłą. Widok ozdobionych blizną kobiecych pleców sprawił, że zaczął sobie powoli przypominać zdarzenia dnia poprzedniego, które spowodowały, że wylądował w łóżku w towarzystwie nieznajomej. Były to niewątpliwie miłe wspomnienia, ale teraz przyszedł moment, w którym musiał się zmierzyć z ich konsekwencjami.
- Co tylko zapragniesz. Na co masz ochotę? – spytał się nie podnosząc głowy z poduszki, a jedynie ją przechylając w taki sposób, by ją lepiej widzieć. Czaszka na tyle go bolała, że wolał unikać wszelkich niepotrzebnych ruchów.
- I to jeszcze jak – odparł i westchnął głośno. Jego głos przyjął ostrożną barwę. Nie czuł się nigdy swobodnie rozmawiając z mugolami, choć wychowywał się wśród nich. Nigdy nie było wiadomo co można powiedzieć w ich obecności, a co nie. Cały czas trzeba było się pilnować – Wczoraj zdecydowanie przesadziłem z alkoholem, ale niczego nie żałuje – dodał, a na jego twarzy pojawił się lekki uśmieszek mimo bólu głowy.
Blizna na plecach towarzyszki zniknęła na moment z jego pola widzenia, ale wciąż nie dawała mu spokoju. Kac w połączeniu z nierozbudzeniem nie pozwolił mu jeszcze zorientować się, czemu wywołała w nim lekkie poczucie niepokoju, jakby coś tu nie grało.