15.09.2025, 12:25 ✶
Chociaż Jonathan rozpalił ogień to dopiero zaklęcie Anthony'ego sprawiło, że płomień miał możliwość ich ogrzania. Uśmiechnął się do niego, chwycił swój kubek i niewiele myśląc, bo inaczej by się wycofał, przysiadł na łóżku obok drugiego naszych. Już i tak mieli razem na nim spać. Mogli więc obok siebie siedzieć. Nie ważne czy ich przyjażniosytuacja była obecnie pokręcona, czy nie.
– Tak to już chyba z nami jest – powiedział, gdy cudownie rozgrzewającą herbata z rumem zachęciła go do dalszego rozluźnienie się. Może to ten brak ognia sprawiał, że wszystko było bardziej niepewne. Może teraz będzie już lepiej. – Jeden z nas daje podstawy, a drugi kreuje resztę. A potem ten pierwszy znowu dodaje coś od siebie i tak w kółko. Raz to jestem ja, drugi raz ty. – Zawahał się. Tutaj mógłby już skończyć, ale… – Dlatego OMSHM tak doskonale nam idzie. I dlatego nie chciałem, abyś odchodził. Jesteśmy zgranym zespołem. – Spojrzał na Anthony'ego w cichej nadziei, że czarodziej przytaknie na te słowa, a nie wyśmieje, odrzuci, lub co chyba najgorsze, zbyje milczeniem.
Spoważniał na chwilę. Nie chciał myśleć co by się stało gdyby jednak nie trafili tutaj. To by było zbyt okropne. Umysł powoli podsuwał mu obraz omdlałego w śniegu Anthony'ego, więc Selwym z całej siły skupił się na tym, że jego przyjaciel był żywy. Żadnych sinych ust, czy zszarzałej twarzy. Usta Shafiqa obecnie były zaczerwienione od gorącego naparu, a na jego twarzy pojawiały się rumieńce ciepła. Oczy też nie były puste, bez życia, nawet jeśli obecnie wydawały się… Smutniejsze niż zazwyczaj. A palce? Przeniósł wzrok na jego dłonie. Długie palce, które zapewne wiodły niejedno pianino na pokuszenie nie wykazywały żadnych odznak odmrożenia. Było dobrze. Żył.
– Grunt że jest już dobrze. Ciepło ci?
– Tak to już chyba z nami jest – powiedział, gdy cudownie rozgrzewającą herbata z rumem zachęciła go do dalszego rozluźnienie się. Może to ten brak ognia sprawiał, że wszystko było bardziej niepewne. Może teraz będzie już lepiej. – Jeden z nas daje podstawy, a drugi kreuje resztę. A potem ten pierwszy znowu dodaje coś od siebie i tak w kółko. Raz to jestem ja, drugi raz ty. – Zawahał się. Tutaj mógłby już skończyć, ale… – Dlatego OMSHM tak doskonale nam idzie. I dlatego nie chciałem, abyś odchodził. Jesteśmy zgranym zespołem. – Spojrzał na Anthony'ego w cichej nadziei, że czarodziej przytaknie na te słowa, a nie wyśmieje, odrzuci, lub co chyba najgorsze, zbyje milczeniem.
Spoważniał na chwilę. Nie chciał myśleć co by się stało gdyby jednak nie trafili tutaj. To by było zbyt okropne. Umysł powoli podsuwał mu obraz omdlałego w śniegu Anthony'ego, więc Selwym z całej siły skupił się na tym, że jego przyjaciel był żywy. Żadnych sinych ust, czy zszarzałej twarzy. Usta Shafiqa obecnie były zaczerwienione od gorącego naparu, a na jego twarzy pojawiały się rumieńce ciepła. Oczy też nie były puste, bez życia, nawet jeśli obecnie wydawały się… Smutniejsze niż zazwyczaj. A palce? Przeniósł wzrok na jego dłonie. Długie palce, które zapewne wiodły niejedno pianino na pokuszenie nie wykazywały żadnych odznak odmrożenia. Było dobrze. Żył.
– Grunt że jest już dobrze. Ciepło ci?