[09.09.1972] Pochłonie was ogień

Dora trzęsła się niczym osika, czując ból w piersi - łapała się go, tak samo myślą, jak i fizycznie, błądząc dłonią po materiale bluzki i ściskając go mocno, jakby palce miały przedrzeć się przez materiał, skórę, kości i wedrzeć się gdzieś wewnątrz. Jakby mogła objąć swoje własne serce i w ten sposób uleczyć. Teraz, kiedy zamaskowany śmierciożerca uciekł, a dookoła zapanował spokój - na tyle na ile w ten sposób można było określić zaistniałe warunki - czuła jak powoli rozpada się coraz bardziej. Jak naruszone kawałki duszy osypują się gdzieś wewnątrz niej. Jak odwaga znika, uciekając wraz z falą adrenaliny, a szok sprawia że wszystko robi się nieco bardziej mętne. Chciała oddychać, ale nie ważne jak głębokie oddechy brała, to było za każdym razem jakby odrobinę za mało.

– Już wszystko dobrze... Już go tu nie ma.

Czekolada, która została jej wciśnięta do ręki, przez chwilę tylko topiła się pod wpływem ciepła skóry, a Dora patrzyła na znajdujący się na niej znajomy znak. Nie powinna była chodzić sama - tak powiedziała Brenna. Powinna teleportować się prosto do kawiarni, tej samej z której czekoladę teraz trzymała w ręku. Pociągnęła nosem, czując jak nagle oczy wilgotnieją na nowo i wsunęła słodycz do ust, wiedząc że przynajmniej powinna zmusić się do zjedzenia jej, nawet jeśli organizm odmawiał.
- Byłeś w kawiarni Nory? Nic im tam nie jest? - zapytała, jakby nagle tchnięta jakąś nadzieją, że może wiedział o kogo chodziło, a nie był to tylko całkowity przypadek. Czuła na sobie jego ręce, jak obejmują ją i trzymają w całości, a w tym momencie było to jedyne czego chciała, by nie rozpaść się na jeszcze mniejsze kawałki, tak jakby miała je przez to pogubić po drodze.