18.09.2025, 13:16 ✶
Mogłoby się wydawać, że szaleństwa jakich dokonali w nocy powinny być wystarczające do zaspokojenia swoich pragnień. Każdy zwykły człowiek po czymś takim byłby w stanie skupić się na czymś innym. Tyle że Barker był tym, kim był i nie byłby sobą, gdyby jego uwaga nie zaczęła kierować się w stronę cielesności. Mógł mieć po dziurki w nosie treningów, mógł mieć dosyć alkoholu, mógł nawet czasami chcieć odpocząć od Quidditcha, ale tej jednej rzeczy nigdy nie miał za dużo. Ciepło przylegającego do niego ciała, dotyk jej zębów, bawiącymi się jego skórą, a nawet ton jej głosu (choć na jego skacowany gust mówiła zdecydowanie za dużo) sprawiały, że czuł stały przypływ żądzy, co było widać nie tylko po naturalnych, niekontrolowanych reakcjach jego ciała, ale także po rozmarzonym uśmieszku.
- Mhm... - Rozmowa trwała. Leopold w niej uczestniczył. A raczej starał się, bo mózg miał trudności z wygenerowaniem wysokiej jakości flirciarskich tekstów, których sytuacja wymagała. Głowa szukającego działała wolno i ociężale, miał wrażenie, jakby trybiki w niej pracujące pod wpływem alkoholu zacięły się i nie były w stanie wskoczyć na wyższe obroty. "Jak przekierować jej uwagę od jakiegoś głupiego masła do pozostania w łóżku jeszcze z piętnaście minut?" - głowił się w ciszy mając półprzymknięte oczy, ale odpowiedz nie chciała przyjść. - Wiem, że powiedziałem "cokolwiek zapragniesz", ale masz bardzo duże wymagania. Kiełbaski? Randka? I jeszcze to masło? Nie będzie łatwo. Będziesz musiała sobie na to zasłużyć - odparł w końcu. Wiedział, że nie był to najbardziej efekciarski tekst, jaki kiedykolwiek powiedział do kobiety, ale i tak wypowiedział go z dużą pewnością siebie. Podniósł głowę, a dłoń ułożył przy jej twarzy.
Miał wiele możliwości. Mógł podciągnąć ją w górę i pocałować. Mógł poczekać na jej odpowiedź, mógł też od razu rzucić się na nią i powyginać ich ciała tak, aż znalazłyby się w nowej, nieodkrytej przez nich do tej pory konfiguracji. Mógł powiedzieć swoje imię lub przedstawić się jako "Misiaczek" oraz nazwać ją najjaśniejszym promyczkiem i słoneczkiem.
Zamiast tego wszystkiego po raz pierwszy tego dnia zerknął na nią z pełnym skupieniem i wyrazem zaskoczenia na twarzy. Wyłaniające się spod pukli włosów rysy twarzy kogoś mu przypominały. Czarne włosy... złote oczy... Blizna na plecach... Imię Miles...
Trybiki w jego głowie jakimś cudem na moment ustawiły się w właściwy sposób.
- Moody? - powiedział i choć był wyraźnie zaskoczony znalezieniem znajomej czarownicy zamiast nieznajomej mugolki w swoim łóżku, to jej nazwisko w jego ustach nie brzmiało jak pytanie, a raczej jak stwierdzenie faktu. Nie miał wątpliwości, że to była ona. Nie widział jej wprawdzie od czasu aż ukończyła szkołę, nigdy wcześniej nie widział jej blizny (słyszał jedynie o niej historyjki), ale był pewien, że miał rację. To musiała być ona.
- Jesteśmy w hotelu - odburknął równie głupkowato nie wiedząc co powiedzieć.
- Mhm... - Rozmowa trwała. Leopold w niej uczestniczył. A raczej starał się, bo mózg miał trudności z wygenerowaniem wysokiej jakości flirciarskich tekstów, których sytuacja wymagała. Głowa szukającego działała wolno i ociężale, miał wrażenie, jakby trybiki w niej pracujące pod wpływem alkoholu zacięły się i nie były w stanie wskoczyć na wyższe obroty. "Jak przekierować jej uwagę od jakiegoś głupiego masła do pozostania w łóżku jeszcze z piętnaście minut?" - głowił się w ciszy mając półprzymknięte oczy, ale odpowiedz nie chciała przyjść. - Wiem, że powiedziałem "cokolwiek zapragniesz", ale masz bardzo duże wymagania. Kiełbaski? Randka? I jeszcze to masło? Nie będzie łatwo. Będziesz musiała sobie na to zasłużyć - odparł w końcu. Wiedział, że nie był to najbardziej efekciarski tekst, jaki kiedykolwiek powiedział do kobiety, ale i tak wypowiedział go z dużą pewnością siebie. Podniósł głowę, a dłoń ułożył przy jej twarzy.
Miał wiele możliwości. Mógł podciągnąć ją w górę i pocałować. Mógł poczekać na jej odpowiedź, mógł też od razu rzucić się na nią i powyginać ich ciała tak, aż znalazłyby się w nowej, nieodkrytej przez nich do tej pory konfiguracji. Mógł powiedzieć swoje imię lub przedstawić się jako "Misiaczek" oraz nazwać ją najjaśniejszym promyczkiem i słoneczkiem.
Zamiast tego wszystkiego po raz pierwszy tego dnia zerknął na nią z pełnym skupieniem i wyrazem zaskoczenia na twarzy. Wyłaniające się spod pukli włosów rysy twarzy kogoś mu przypominały. Czarne włosy... złote oczy... Blizna na plecach... Imię Miles...
Trybiki w jego głowie jakimś cudem na moment ustawiły się w właściwy sposób.
- Moody? - powiedział i choć był wyraźnie zaskoczony znalezieniem znajomej czarownicy zamiast nieznajomej mugolki w swoim łóżku, to jej nazwisko w jego ustach nie brzmiało jak pytanie, a raczej jak stwierdzenie faktu. Nie miał wątpliwości, że to była ona. Nie widział jej wprawdzie od czasu aż ukończyła szkołę, nigdy wcześniej nie widział jej blizny (słyszał jedynie o niej historyjki), ale był pewien, że miał rację. To musiała być ona.
- Jesteśmy w hotelu - odburknął równie głupkowato nie wiedząc co powiedzieć.