[Jesień 1972] Równonoc Jesienna - Kiermasz (Wątek główny)

Dla Callie to był ten moment, być może najważniejszy tego dnia. A może w całym jej życiu? Nie, już bez przesady... Przecież jedynie sprzedawała wiejskie wyroby na targowisku z okazji Mabon. No, ale przed nią stał ważny ministerialny urzędnik. Oficjel. Okazał się – podobnie jak stojąca obok niego dziewczyna – wyjątkowo otwarty, sympatyczny. Jakby szczerze chciał się dowiedzieć więcej o produktach, które sprzedawała.

– Więc... To są, można powiedzieć, nasi lokalni ocaleni. Okazało się bowiem, że po Spalonej Nocy, mimo sporych strat, owoce z naszych sadów nabrały nowych właściwości. I... proszę się oczywiście nie martwić. Nie są obłożone czarną magią i nikogo nie otrują. Czy pozwoliliby mi państwo na krótką historię, która pokaże, jak one działają, czy wolicie bardziej zwięzły opis? Oba mi odpowiadają, choć szczerze mogę powiedzieć, że opowieść jest bardzo ważna dla mojej wsi... a nawet rodziny.

Wiedziała, że po tragedii, jaką była Spalona Noc, empatyczne podejście do... właściwie każdej, nawet najdrobniejszej, rzeczy miało sens. Rodzinie Callie spłonęła jedynie szopa, a we wsi nikt nie wygadał się Śmierciożercom, że wśród nich mieszka charłaczka. Jednak dziewczyna pamiętała dokładnie swój strach tamtej nocy. Razem z rodziną ukryli się wtedy w ziemiance, o której wiedzieli, że ogniem się nie zajmie. Modlili się do Matki, by wszystko się jakoś naprawiło, by burza przeszła i wzeszło słońce... Ich modlitwy zostały wysłuchane. Spalona Noc dobiegła końca i nadeszła chwila spokoju, odbudowy i refleksji.

Pola dyniowe przetrwały, dlatego wyryte warzywa dumnie prezentowały się na straganie. Zioła zostały wysuszone, grzyby wyzbierane. Pewne rzeczy pozostawały niezmienne. Ta tradycja, jak wydawało się Callie, pomagała im pamiętać, że na świecie życie i dobro zwycięża. Że po każdej nocy nadejdzie nowy dzień, słońce tak samo pokaże się na niebie, dając nadzieję na to, by następny dzień przeżyty został lepiej niż poprzedni.