Ptasia poczta Lorien

Your browser has JavaScript disabled. If you would like to use all features of this site, it is mandatory to enable JavaScript.

Prorok Niecodzienny

Everyone is a monster to someone.
Since you are so convinced that I am yours, I will be it.

wiek

sława

krew

czysta

genetyka

jasnowidz

zawód

Niewymowny (Komnata Przepowiedni)

Na ten moment dłuższe, ciemnobrązowe włosy, które zaczynają się coraz bardziej niesfornie kręcić. Przeraźliwie niebieskie oczy, które patrzą przez ciebie i poza ciebie – raz nieobecne, zmętniałe, przerażająco puste, raz zadziwiająco klarowne, ostre, i tak boleśnie intensywne, że niemalże przewiercają rozmówcę na wylot – zawsze zaś tchną zimną obojętnością. Sprawiają wrażenie przekrwionych, bo Alexander coraz częściej zapomina o regularnym mruganiu. Wysoki wzrost (1,91 m). Zwykle mocno się garbi, więc wydaje się niższy. Dosyć chudy, ale już nie wychudzony, twarzy nie ma tak wymizerowanej, jak jeszcze kilka miesięcy temu. Nieco ciemniejsza karnacja, jako że w jego żyłach płynie cygańska krew: w jasnym świetle doskonale widać jednak, jak niezdrowo wygląda skóra mężczyzny, to, że jego cera kolorytem wpada w odcienie szarości i zieleni. Potężne cienie pod oczami sugerują problemy ze snem. Raczej małomówny, ma melodyjny, nieco chrapliwy głos. Pod ubraniem, Alexander skrywa liczne ślady po wkłuciach w formie starych, zanikających blizn i przebarwień skórnych, zlokalizowane głównie na przedramionach – charyzmaty doświadczonego narkomana – którym w innych okolicach towarzyszą także bardziej masywne, zabliźnione szramy – te będące z kolei pamiątkami po licznych pojedynkach i innych nielegalnych ekscesach. Lekko drżące dłonie, zwykle przyobleczone są w pierścienie pokryte tajemniczymi runami. Zawsze elegancko ubrany, nosi tylko czerń i biel. Najczęściej sprawia wrażenie lekko znudzonego, a jego sposób bycia cechuje arogancka nonszalancja jasnowidza.

Alexander Mulciber

#64

29.09.2025, 16:56 ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 29.09.2025, 17:00 przez Alexander Mulciber.)

Widać Alexander nie mógł sobie darować braku odpowiedzi na jego listy. Niewiele też robił sobie z powagi egzaminu, jaki Lorka przeprowadzała swoim studentom, bo, przerywając skupienie na sali wykładowej, wysłał kolejny liścik, tym razem w formie samolocika. A może żurawia. Prawie na pewno żurawia. Ale żurawia to przypominało tylko jak się zmrużyło oczy i spojrzało bokiem.

Zmęczony Nostradamus, który dotychczas spał na biurku Lorien, bo nie miał ochoty znosić dąsów swojego pana, na widok papierowego żurawia wyciągnął łebek schowany dotąd pod skrzydło. A potem dziobnął "żurawia". Sam widok papierowego samolocika był ujmą na ptasim honorze Nostradamusa. Tak jakby sam nie zdecydował się uciąć sobie drzemki, zamiast nosić pocztę Alexandra! Ale no jak to tak, wysyłać samolociki, zamiast sów? Puchacz wyglądał na śmiertelnie obrażonego i zaczął głośno bić skrzydłami, uderzając w twarz skulonego przed biurkiem Lorki, bogom ducha winnego studenta piszącego egzamin. Nie zrobił jednak krzywdy kobiecie, gdy ta sięgnęła po papierowego "żurawia"... Dokładnie pod koniec egzaminu.

kultura

«materialna i umysłowa działalność społeczeństw oraz jej wytwory»
«społeczeństwo rozpatrywane ze względu na jego dorobek materialny i umysłowy»
«odpowiednio wysoki poziom rozwoju społeczeństwa w jakimś zakresie»
«umiejętność obcowania z ludźmi»
«sztuczna hodowla komórek, tkanek, organów lub całych mikroorganizmów»
«rodzaj, gatunek lub odmiana rośliny uprawiane na danym terenie w celach użytkowych; też: teren uprawy tej rośliny i sama uprawa»
«struktura gleby uprawnej osiągana w wyniku zabiegów agrotechnicznych i racjonalnej gospodarki; też: te zabiegi i gospodarka»