29.09.2025, 23:00 ✶
Pokój był spory, ale nieco mroczny, przez wypełniające go aż po sufit półki z książkami i roślinami. Meble z ciemnego drewna były solidnie wykonane i wyglądały, jakby przeżyły już przynajmniej jedno pokolenie czarodziejów. W jednym kącie stało zawalone papierami biurko. Pośród zwojów pergaminu można było dostrzec przynajmniej jednego żurawia origami z widocznym wśród zagięć papieru fragmentem logo Ministerstwa Magii na skrzydle. W drugim - wolnym od regałów z książkami - stał niewielki, ozdobny stolik i dwa fotele zajęte obecnie przez Ceolsige i gospodarza.
Mężczyzna wytrzymał jej spojrzenie przez chwilę, a potem uciekł wzrokiem ponad jej ramię, gdzie ogromny, brązowo-biały pająk leniwie przemierzał jedno z dwóch stojących na półce terrariów. Drugie, pełne soczyście zielonej roślinności, wydawało się niezamieszkałe.
- Czarna kambodżańska - powiedział. Herbata istotnie była aromatyczna, o słodko-dymnym posmaku. OMSHM otrzymał jej transport wśród podarunków dyplomatycznych i pił ją od trzech miesięcy, Lazarus jednak nie narzekał na monotonię. Może dlatego, że dołączył do zespołu później i raczył się szlachetnym napitkiem dopiero od dwóch tygodni. Jonathan, przy aprobacie zespołu, wręczył mu cztery puszki do zabrania do domu. “Przydział karny”, powiedział. Lovegood nie czuł się ukarany.
Ujął własną filiżankę w obie dłonie, grzejąc się jej ciepłem i zaciągając się zapachem. Mieszkanie od tygodnia nie śmierdziało już dymem Spalonej Nocy i wciąż jeszcze przyjmował to jako dar od losu. Metaforycznie, oczywiście. Tak naprawdę był to efekt odprawionego w Mabon rytuału religijnego. Była to nieobca mu, choć rzadko stosowana praktyka pozbywania się długoterminowych niepożądanych efektów czarnej magii.
Oparł się wygodnie w fotelu, wyciągając długie nogi pod stolikiem - uważając, by nie trącić nimi panny Burke. Upił kilka łyków herbaty, przyglądając się jej tytoniowym poczynaniom i samemu czując narastającą ochotę, by zapalić papierosa.
- Ciekawe znalezisko. Zgaduję, że rozsądnym jest nie pytać, jak trafiło w twoje ręce? - faktycznie bardziej stwierdził, niż zapytał, a w jego głosie pojawiła się nuta rozbawienia.
Zerknął na nie tylko pobieżnie, słuchając historii przeklętej - hipotetycznie - najprawdopodobniej - talii. Byłaby nawet zabawna, gdyby nie to, że wydarzyła się naprawdę i kosztowała ludzkie życia. Lovegood jednak aż do końca zachował profesjonalną powagę i dopiero kiedy Ceolsige skończyła mówić, pozwolił sobie na uśmiech.
- Skoro zawala domy i skłania ludzi do samobójstw ze szczególnym okrucieństwem, może nie powinniśmy zajmować się nią w moim mieszkaniu - znów zerknął przelotnie na terrarium. Pająk zniknął z pola widzenia - Niech zgadnę. Kobieta, która usiłowała się zatłuc kijem, wyciągnęła coś z buław?
Nie znał się na tarocie, ale paserka miała rację - dosadna magia. Tragicznie dosłowna.
A ty, Lazarusie? Jakże ironiczne byłoby, gdybyś wyciągnął kartę Wisielca!
Zamknął na chwilę oczy. Nie teraz.
W milczeniu pochylił się nad pudełkiem, ostrożnie, żeby go nie dotknąć. Trochę nienaturalnym ruchem przechylił głowę w jedną i drugą stronę, oglądając je z każdej strony. Sięgnął po różdżkę, ale zanim zrobił cokolwiek więcej, podniósł jasnozielone oczy na kobietę.
- Czy… otwierałaś je? - zapytał poważnie - Korzystałaś z kart?
Mężczyzna wytrzymał jej spojrzenie przez chwilę, a potem uciekł wzrokiem ponad jej ramię, gdzie ogromny, brązowo-biały pająk leniwie przemierzał jedno z dwóch stojących na półce terrariów. Drugie, pełne soczyście zielonej roślinności, wydawało się niezamieszkałe.
- Czarna kambodżańska - powiedział. Herbata istotnie była aromatyczna, o słodko-dymnym posmaku. OMSHM otrzymał jej transport wśród podarunków dyplomatycznych i pił ją od trzech miesięcy, Lazarus jednak nie narzekał na monotonię. Może dlatego, że dołączył do zespołu później i raczył się szlachetnym napitkiem dopiero od dwóch tygodni. Jonathan, przy aprobacie zespołu, wręczył mu cztery puszki do zabrania do domu. “Przydział karny”, powiedział. Lovegood nie czuł się ukarany.
Ujął własną filiżankę w obie dłonie, grzejąc się jej ciepłem i zaciągając się zapachem. Mieszkanie od tygodnia nie śmierdziało już dymem Spalonej Nocy i wciąż jeszcze przyjmował to jako dar od losu. Metaforycznie, oczywiście. Tak naprawdę był to efekt odprawionego w Mabon rytuału religijnego. Była to nieobca mu, choć rzadko stosowana praktyka pozbywania się długoterminowych niepożądanych efektów czarnej magii.
Oparł się wygodnie w fotelu, wyciągając długie nogi pod stolikiem - uważając, by nie trącić nimi panny Burke. Upił kilka łyków herbaty, przyglądając się jej tytoniowym poczynaniom i samemu czując narastającą ochotę, by zapalić papierosa.
- Ciekawe znalezisko. Zgaduję, że rozsądnym jest nie pytać, jak trafiło w twoje ręce? - faktycznie bardziej stwierdził, niż zapytał, a w jego głosie pojawiła się nuta rozbawienia.
Zerknął na nie tylko pobieżnie, słuchając historii przeklętej - hipotetycznie - najprawdopodobniej - talii. Byłaby nawet zabawna, gdyby nie to, że wydarzyła się naprawdę i kosztowała ludzkie życia. Lovegood jednak aż do końca zachował profesjonalną powagę i dopiero kiedy Ceolsige skończyła mówić, pozwolił sobie na uśmiech.
- Skoro zawala domy i skłania ludzi do samobójstw ze szczególnym okrucieństwem, może nie powinniśmy zajmować się nią w moim mieszkaniu - znów zerknął przelotnie na terrarium. Pająk zniknął z pola widzenia - Niech zgadnę. Kobieta, która usiłowała się zatłuc kijem, wyciągnęła coś z buław?
Nie znał się na tarocie, ale paserka miała rację - dosadna magia. Tragicznie dosłowna.
A ty, Lazarusie? Jakże ironiczne byłoby, gdybyś wyciągnął kartę Wisielca!
Zamknął na chwilę oczy. Nie teraz.
W milczeniu pochylił się nad pudełkiem, ostrożnie, żeby go nie dotknąć. Trochę nienaturalnym ruchem przechylił głowę w jedną i drugą stronę, oglądając je z każdej strony. Sięgnął po różdżkę, ale zanim zrobił cokolwiek więcej, podniósł jasnozielone oczy na kobietę.
- Czy… otwierałaś je? - zapytał poważnie - Korzystałaś z kart?