Lestrange pojawił się w Snowdonii już dzień wcześniej, zaraz po zakończeniu świętowania sabatu, czyli w okolicach późnej kolacji, zjedzonej już z krewnymi Yaxleyów oraz częścią jego własnych bliskich, w końcu wszyscy w gronie organizacyjnym byli ze sobą powiązani, w ten albo inny sposób. Nie dało się zaprzeczyć, był to dobry ruch, bo od rana wciąż pozostawało coś do zrobienia, mimo wszystkich znaków na niebie i ziemi, wskazujących na to, iż nie dało się lepiej dopiąć organizacji wesela, nie w tak krótkim czasie, po pożarach ograniczających zasoby i przy Mabon - i tak było dobrze, praktycznie idealnie, a na pewno na tyle godnie, aby najstarsze osoby w towarzystwie uznały to za wystarczająco poprawne.
Dzięki temu teraz, względnie spokojnie, stał w cieniu wysokich świerków, które otaczały rozległy taras ogrodowy rozciągający się u stóp domostwa rodu Geraldine, monumentalnego gmachu o wiekowych murach i piętrach wznoszących się ponad linię drzew, znanego mu z innych czasów. Rezydencja Yaxleyów, stojąca na tle gór Snowdonii, wydawała się tego dnia wyjątkowo surowa i piękna zarazem. Jasne ściany, kontrastujące z zielenią ogrodu i ciężkimi chmurami na niebie, tworzyły scenerię odpowiednią do uroczystości, która miała się tu zaraz rozpocząć.
Miał na sobie garnitur w odcieniu jasnej, nietypowej dla niego zieleni, której chłodny ton doskonale współgrał z plenerem. Nie był to wybór przypadkowy, barwa nawiązywała do palety pana młodego, utrzymanej w tej samej gamie, a jednocześnie, dzięki swojej jasności, tworzyła delikatny kontrast, na który ciotka aprobująco kiwnęła głową. Do garnituru dobrał czarną koszulę, zielony krawat z botanicznym wzorem i czarne, perfekcyjnie wypolerowane buty oraz drobne dodatki - kieszonkowy zegarek z matowego srebra i srebrne spinki w mankietach zdobione ciemnym kamieniem. Było mu całkiem ciepło, jak na pogodę, która ich zastała. Powietrze było rześkie, chłodne, ale nie nieprzyjemne, raczej takie, które sprzyjało skupieniu i trzeźwym myślom. On sam czuł się w tej scenerii na miejscu,przecież bywał tu nie raz, znał panujące zwyczaje i większość ludzi, choćby z widzenia albo z informacji, kim byli, jaką kiedyś od kogoś dostał. To nie było największe z takich wydarzeń, na całe szczęście dla państwa młodych, gdyż Cornelius wiedział, że tego by nie chcieli, już idąc na dostatecznie duże kompromisy.
Był to już trzeci raz, kiedy łączyła go z Ambroise’em sytuacja o takim charakterze, choć tym razem - tę myśl odnotował z pewnym rozrzewnieniem, lecz przynajmniej nie fizycznym - symbolika zdawała się mocniejsza, bo oto człowiek, który przed laty dwukrotnie stał u boku Corneliusa w chwilach jego własnych ślubnych przysiąg, miał teraz sam stanąć w obliczu kapłana. To właśnie ta symboliczna wymiana ról sprawiała, że dzisiejszy dzień miał dla Corio wymiar szczególny, teraz to on miał stanąć obok, jako podpora, i choć nie lubił przesadnych sentymentów, trudno było nie zauważyć, że historia zatoczyła eleganckie, nieco przewrotne koło.
Myślami wracał do pamiętnego lata 1966 roku, nie mogąc uciec przed pararelami, jakie pojawiały się w myślach Lestrange’a, choćby na widok najbliższych twarzy. Prócz tego - Geraldine - o niej też myślał, rzecz jasna, wspominając tamte czasy. Wtedy była tylko osobą towarzyszącą, dziś stawała się żoną, a dla niego od dawna była kimś bliskim, przyjaciółką, powierniczką spraw codziennych i niecodziennych, a także matką chrzestną jego syna. To z kolei sprawiało, że jej obecność w jego życiu była czymś zakorzenionym głęboko, niemal rodzinnie, czuł do niej autentyczny szacunek i pewną wdzięczność, której nie zwykł głośno wypowiadać, jednak wiedział, że to powiązanie miało dla niego nieocenioną wartość. To, że Geraldine pełniła taką funkcję wobec Fabiana, miało dla niego znaczenie większe, niż zwykł przyznawać na głos, bo był człowiekiem powściągliwym, rzadko ujawniającym własne emocje, choć w duchu wiedział, że zapewne wszyscy wiedzieli, jak trudno byłoby mu powierzyć dziecko komuś, kto nie zyskał jego pełnego zaufania.
Fabian, tym razem, został oddany pod opiekę ciotki, i dobrze, bo chłopiec miał w sobie tyle energii, że pewnie zdążyłby już przewrócić jedną z kolumn kwiatowych. Potrzebował kogoś, kto go upilnuje, gdy jego ojciec nie mógł tego zrobić. Cornelius miał świadomość, że chłopiec, jak to dzieci, zapamięta z tego dnia raczej fragmenty, migawki, kolorowe, ulotne obrazy - uśmiechy, może zapach kwiatów czy echo muzyki - niż uporządkowaną całość wydarzeń, ale to nie miało znaczenia. On sam mógł skoncentrować się na powierzonych mu obowiązkach, nie rozpraszając myśli obawami o to, czy dziecko zachowa się właściwie podczas uroczystości, w tej kwestii panował więc spokój, podobny do tego, który roztaczała sama aura górskiego ogrodu. Powietrze było rześkie, lecz nie nieprzyjemnie chłodne, a słońce, skryte za cienką warstwą chmur, rozświetlało krajobraz miękkim światłem. Goście, krążący alejkami w grupkach pomiędzy częściami trawnika, sprawiali wrażenie oczekujących, aż wybije godzina siedemnasta. W ogrodzie, gdzie rozstawiono dekoracje i krzesła, panował porządek wymieszany z lekkim chaosem przygotowań, a on, stojąc trochę z boku, dopilnowywał, żeby każdy szczegół, za który odpowiadał, był już domknięty.
Lestrange nie robił tego nerwowo, a wręcz przeciwnie, miał w sobie tę głęboką, wewnętrzną pewność człowieka, który wiedział, że wszystko będzie pod kontrolą, bo skutecznie rozdzielili obowiązki pośród właściwych ludzi. Corio pozostawał całkowicie spokojny, wyprostowany i świadomy swojej roli, która, choć istotna, nie mogła, w jego mniemaniu, wysuwać się na pierwszy plan wobec tego, co miało nastąpić za niespełna kilkanaście minut. Rozległe tereny, przygotowane starannie na plenerowe wesele, wypełnione były już niemalże wszystkimi zaproszonymi i potwierdzonymi gośćmi, którzy gromadzili się w małych grupkach, wymieniając uprzejmości, komentując dekoracje, a czasem, co Lestrange zauważył z lekką dezaprobatą, zachowując się tak, jakby przyszli nie po to, by celebrować miłość i przysięgę małżeńską, lecz by zaprezentować samych siebie. Ilekroć widział kogoś, kto próbował błyszczeć ponad miarę, czuł lekki niesmak. Zatrzymał na moment wzrok na dwójce młodych czarodziejów, którzy zachowywali się tak, jakby przyszli na własne przedstawienie. On sam nigdy nie dążył do tego rodzaju atencji, nie potrzebował publiczności, nie pragnął błyszczeć ponad miarę w dniu należącym do kogoś z jego bliskich, a warto było odnotować, że kto jak kto, ale Cornelius Lestrange, na ogół, błyszczeć lubił. Tym razem wszedł w swoją rolę i mrużąc oczy, przyglądał się cudzym popisom, nie kryjąc lekkiego znużenia, które natychmiast znalazło odbicie w kwaśnym wyrazie jego ust.
Mężczyzna skrzywił się z dezaprobatą, po czym szybko zapanował nad tą reakcją, kulturalnie zachował tę ocenę wyłącznie dla siebie, przynajmniej werbalnie, odnotowując ją w pamięci, nie dzieląc się nią z nikim, bo tak nakazywała mu nie tylko etykieta, ale i własna, surowa powściągliwość. Był człowiekiem, który wierzył, że siła nie zawsze wyrażała się w głośnych uwagach czy w nadmiernej ekspresji, lecz właśnie w tym, że potrafiło się zachować spokój tam, gdzie inni pozwalali, by emocje szarpały nimi na wszystkie strony.
Dopiero, gdy Lestrange upewnił się, co do każdego z tych szczegółów, podciągnął lekko rękaw, spojrzał na zegarek i odnotował, że zbliżała się siedemnasta - godzina rozpoczęcia ceremonii, poprawił ubranie, upewnił się, że pierścionki, których miał dopilnować, znajdują się tam, gdzie być powinny, westchnął cicho i ruszył spokojnym krokiem w stronę miejsca przeznaczonego dla świadków, wokół którego zaczynało się zbierać towarzystwo. W drodze nie mógł nie zauważyć zachowań gości, które w jego oczach były skrajne, czasami pozytywne, czasem graniczyły z żenującym popisem. Zauważył, że niektórzy zdawali się rywalizować z nieobecną parą młodą o uwagę, jakby ktoś miał jeszcze wątpliwości, kto tego dnia miał być w centrum. Miał ochotę otworzyć usta, jednak nie miał już czasu, by podchodzić do wszystkich, więc zadowolił się myślą, że gdyby nie znajomość etykiety, mógłby im wprost powiedzieć, by usiedli i nauczyli się cierpliwości, bo ich popisy nie były niczym więcej jak tylko dowodem niedojrzałości.
Kiedy Lestrange dotarł wreszcie do miejsca przeznaczonego dla świadków, jego spojrzenie zatrzymało się na druhnie, która już tam stała. Zwrócił uwagę, że prezentowała się nad wyraz elegancko, a jej strój, choć zapewne dobrany przez kogoś z dbałością o tradycję - niestety, ale Lestrange bywał przebrzydłym klasistą, należało to zaakceptować i mu wybaczyć, albo i nie - miał w sobie nutę świeżości, może nawet odwagi, a jednak, gdy patrzył na nią uważniej, dostrzegał oznaki napięcia, mrugała, na jego oko, zbyt często, jej dłonie drżały, a spojrzenie uciekało gdzieś w bok, ku tłumowi i alejce prowadzącej od rezydencji, a może gdzieś dalej, gdzie biegły jej myśli, tego nie wiedział. Nie powiedział nic, nie należał do ludzi, którzy rzucali uspokajające słowa, bo wiedział, że w takiej chwili słowa nie pomagają.
Nie zamierzał rzucać zdań, które mogłyby zabrzmieć protekcjonalnie albo zdradzać jego spostrzeżenia, ograniczył się do tego, by stanąć obok niej w dyskretnym dystansie, tym bardziej, że z pewnością już witali się tego dnia, więc nie czuł potrzeby robić tego drugi raz. Nie był człowiekiem, który podchodził, składał ręce na ramionach i pokrzepiał, poza tym wiedział, że to nie jego rola. Każde z nich miało swoją osobę towarzyszącą w tłumie. Wystarczyło, że stanął obok, na tyle blisko, by Millie była świadoma jego obecności, ale nie na tyle, by czuła się osaczona. Samą swoją postawą, pewną, neutralną i spokojną, mógł dodać jej trochę stabilności, jeśli w ogóle zechciałaby to tak odebrać i rzeczywiście ją odczuć. Tak, los potrafił budować mosty, których nikt by wcześniej nie przewidział, Corio widział w tym pewną logikę, której nie trzeba było poddawać pod dyskusję, toteż milczał, ostatni raz spoglądając na zegarek.