[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Zgromadzenie powoli nabierało kształtu. Ruchy gości traciły już swój przypadkowy rytm, układając się w coś na kształt wspólnego porządku. Subtelnego, jeszcze niepełnego, ale coraz bardziej spójnego. Z każdym kolejnym oddechem atmosfera stawała się gęstsza, pełna tej szczególnej, przedrytualnej ciszy, która rodzi się między ludźmi na chwilę przed. Gdy jeszcze nic się nie zaczęło, ale już nikt nie ma wątpliwości, że to moment graniczny.

Za minutę siedemnasta.

Wśród zgromadzonych przetacza się cichy szmer. Rozmowy ustają, śmiechy gasną, a dźwięk kroków na deskach powoli cichnie. Goście zajmują miejsca w półkolu, tworząc naturalny krąg wokół ołtarza, wybierając jedną z dwóch stron. Niektórzy jeszcze poprawiają płaszcze, inni unoszą kieliszki, by wypić ostatni łyk przed rozpoczęciem ceremonii. Nad ich głowami unosi się ledwie wyczuwalna mgiełka kadzidła, która w świetle pochodni przybiera barwy popielu, bursztynu i złota.
W oddali, ponad horyzontem, słońce zaczyna dotykać linii gór. Niebo przybiera barwy głębokiego bursztynu, fioletu i popielatego błękitu. Światło dnia z każdą kolejną minutą coraz bardziej dostrzegalnie traci ostrość. Staje się miękkie i rozmyte. Zapada zmierzch. Przestrzeń wokół ołtarza staje się coraz bardziej skupiona i cichsza, jakby czas tu, na tej polanie, płynął już inaczej niż przed paroma chwilami.
Z lasu dochodzi przeciągły szelest brzmiący tak, jakby coś lub ktoś przeszło między drzewami. Zgromadzeni kierują spojrzenia w tamtą stronę, ale przez kilka sekund nikt nie wypowiada ani jednego głośnego słowa na ten temat. To znak, powtarzają sobie niektórzy w myślach. To tylko wiatr, zakładają inni, choć każdy czuje, że granica między światem widzialnym a tym drugim staje się coraz cieńsza.
Niektórzy z przybyłych pochylają głowy. Nie z obowiązku, lecz w odruchu, którego nie potrafią do końca wytłumaczyć. Wrażenie bycia częścią czegoś starszego, niewymagającego słów, zdaje się spajać ich w cichą wspólnotę, prowadzoną w tym momencie przez Sebastiana modlącego się do Matki.
Tej, której obecność czczi się nie w symbolu, lecz w każdym elemencie tego miejsca: w liściach, kamieniach, dymie kadzidła i w powietrzu, którym oddychają zebrani. Ciche słowa modlitwy nikną w szmerze wiatru, który przesuwa się między drzewami, niosąc ze sobą zapach ziół i wilgotnej ziemi.
W tym samym momencie, niemal niezauważalnie, bokiem wchodzi pan młody. Nie ma zapowiedzi, nie towarzyszy mu muzyka. Jego strój łączy czerń z głęboką zielenią, w której połyskują ledwie dostrzegalne akcenty złota. Zatrzymuje się na swoim miejscu, w pobliżu świadków, nie ściągając na siebie uwagi zbyt wielu osób. To nie jego wejście ma skupić spojrzenia.

Godzina siedemnasta.

Cisza, która zapada jest gęsta, pełna oczekiwania. Utrzymuje się przez chwilę po ucichnięciu leśnego szmeru. Moment później, zupełnie nieoczekiwanie rozbrzmiewają trzy głośne, świszczące huknięcia. Trzy głośne, donośne wystrzały z łowieckiej broni przecinają powietrze, odbijając się echem od górskich zboczy. Gdzieś ponad pobliski las natychmiast wzlatuje stado spłoszonych dzikich ptaków.
Ich krzyk przecina powietrze, cichnąc stopniowo w subtelnych dźwiękach harfy dochodzących z boku zgromadzenia. Jej dźwięk jest miękki i subtelny, lecz wyraźny. Stara, walijska melodia przeplata się z szumem wiatru i szemraniem strumienia.
Goście wstają niemal jednocześnie. Słychać szelest tkanin, cichy stuk obcasów o drewniane deski, odgłos wciąganego powietrza. Spojrzenia kierują się ku górze alejki.
Tam, w miękkim świetle zachodzącego słońca, nadchodzi Geraldine Yaxley.

Spoiler

Przepraszamy za lekki poślizg w kolejce. Wynikł on z problemów technicznych wspomnianych na Discordzie, a następnie, niestety, ze spraw prywatnych. Mamy nadzieję, że wszystko będzie już przebiegać płynnie.
Następny przeskok pojawi się po 23:59 w czwartek (09.10).

Tak jak w przypadku poprzedniej tury, do tego czasu nie obowiązuje ograniczenie w liczbie postów wymienianych ze współgraczami.

Osoby, które z jakiegoś powodu nie miały okazji dołączyć w poprzedniej turze, wciąż mogą to robić. Nie muszą uznawać spóźnienia, jest to dobrowolne.