07.10.2025, 16:33 ✶
Głowa Thomasa znalazła się gdzieś niedaleko jej głowy i nie przeszkadzało jej to zbytnio.
I ten fakt nieprzeszkadzania zbytnio przerażał ją najbardziej.
– Tam debilu patrz... widzisz ten trójkąt z gwiazd. To jest na prawdę proste, jak już raz zobaczysz trójkąt to go nie odzobaczysz. No... I jeden jego wierzchołek pokazuje pegaza - to jest to bydle, tam kwadratowy bebzun, on jest do góry nogami, się na plecy pierdolnął zmęczony, potem na dole masz dwie rozjebane na prawo i lewo ryby, o tam, i potem na trzecim wierzchołku baran. Chyba, że Ty chcesz być baranem, a ja rybami, choć jak powiesz, że jebie ode mnie rybą to serio nie ręcze za siebie – prychnęła, a potem Thomas zaczął kaszleć, poderwała się może zbyt gwałtownie, butelka poturlała się po dachówkach i z odległym jebnięciem rozbiła o kamienie na dole.
– KURWA THOMAS! JUŻ RZUCASZ TEN SZAJS! – wyjęła mu papierosa z dłoni i ciepnęła nim, choć mniej widowiskowo niż butelką. Wlazła do środka gderając, a widząc w jakim stanie pomieszania z poplątaniem jest Bazyliszek posarkała na Figga jeszcze troche: – Widzisz co narobiłeś! Zestresowałeś nam lekarza, on miał ciężki w chuj dzień, zero szacunku! – podsunęła pod rękę Basiliusa torbę, żeby wybrał odpowiedni eliksir, bo sama pewnie by jeszcze go podtruła albo dała coś wykrztuśnego. Potem dość łagodnie jak na swoje standardy odłożyła ją na ziemię i podała Liszkowi ciepłej herbatki. – Masz pij, wyglądasz strasznie kiepsko. – zaraz potem powróciła uwagą do Thomasa, który po tym ataku kaszlu też się nie prezentował za dobrze. – Ja pierdole, skaranie z Wami mam! – niby sarkała dalej, ale na jej twarzy odbił się stres zmieszany z troską. Wszyscy tak bardzo dbali o nią, gdy leżała odłogiem w pierdolonej Lecznicy Dusz. Czy teraz była jej kolej? Zgarnęła karty i odłożyła na stolik nocny, nie dbając o to, że momentalnie zjebały się na ziemię. Zostawiła tylko talię z kotami, bo była zabawna, bo mogła sprawić, że dorośli ludzie będą oglądać wypięte futrzaste dupska i rechotać na temat autora rysunków. – Ja miałam kota wgapiającego się w akwarium. Jakby... ważnością, to Twoja Czaszka jest najlepsza w talii. Największa zmiana – westchnęła i powstrzymała się, by nie pogładzić go po policzku. To mogłyby być... sprzeczne sygnały czy coś. – Mam lepszy pomysł niż karty, mi bardzo zawsze pomagało czesanie. Nic tak nie robi na migreny. Na wszystko. Kto pierwszy? Liszek? a Ty Tomciu masz talię i znajdź mi tego swojego sierściucha co umie mówić – zaproponowała wcale nie tak głośno, zabierając z dłoni Thomasa fiolkę po eliksirze i zachęcając do głupkowatej aktywności, która pomoże wszystkim odsapnąć. Samej zaś z szuflady wyciągnęła szczotkę. Sprawnie zabrała swoje czarne kłaki z niej (owszem, kołtun poleciał za framugę łóżka), po czym przysunęła się do Basiliusa. – Dawaj łeb. Zobaczysz jak fajnie. – nawet nie prosiła. W sumie bardzo rzadko z jej ust padało słowo "proszę".
I ten fakt nieprzeszkadzania zbytnio przerażał ją najbardziej.
– Tam debilu patrz... widzisz ten trójkąt z gwiazd. To jest na prawdę proste, jak już raz zobaczysz trójkąt to go nie odzobaczysz. No... I jeden jego wierzchołek pokazuje pegaza - to jest to bydle, tam kwadratowy bebzun, on jest do góry nogami, się na plecy pierdolnął zmęczony, potem na dole masz dwie rozjebane na prawo i lewo ryby, o tam, i potem na trzecim wierzchołku baran. Chyba, że Ty chcesz być baranem, a ja rybami, choć jak powiesz, że jebie ode mnie rybą to serio nie ręcze za siebie – prychnęła, a potem Thomas zaczął kaszleć, poderwała się może zbyt gwałtownie, butelka poturlała się po dachówkach i z odległym jebnięciem rozbiła o kamienie na dole.
– KURWA THOMAS! JUŻ RZUCASZ TEN SZAJS! – wyjęła mu papierosa z dłoni i ciepnęła nim, choć mniej widowiskowo niż butelką. Wlazła do środka gderając, a widząc w jakim stanie pomieszania z poplątaniem jest Bazyliszek posarkała na Figga jeszcze troche: – Widzisz co narobiłeś! Zestresowałeś nam lekarza, on miał ciężki w chuj dzień, zero szacunku! – podsunęła pod rękę Basiliusa torbę, żeby wybrał odpowiedni eliksir, bo sama pewnie by jeszcze go podtruła albo dała coś wykrztuśnego. Potem dość łagodnie jak na swoje standardy odłożyła ją na ziemię i podała Liszkowi ciepłej herbatki. – Masz pij, wyglądasz strasznie kiepsko. – zaraz potem powróciła uwagą do Thomasa, który po tym ataku kaszlu też się nie prezentował za dobrze. – Ja pierdole, skaranie z Wami mam! – niby sarkała dalej, ale na jej twarzy odbił się stres zmieszany z troską. Wszyscy tak bardzo dbali o nią, gdy leżała odłogiem w pierdolonej Lecznicy Dusz. Czy teraz była jej kolej? Zgarnęła karty i odłożyła na stolik nocny, nie dbając o to, że momentalnie zjebały się na ziemię. Zostawiła tylko talię z kotami, bo była zabawna, bo mogła sprawić, że dorośli ludzie będą oglądać wypięte futrzaste dupska i rechotać na temat autora rysunków. – Ja miałam kota wgapiającego się w akwarium. Jakby... ważnością, to Twoja Czaszka jest najlepsza w talii. Największa zmiana – westchnęła i powstrzymała się, by nie pogładzić go po policzku. To mogłyby być... sprzeczne sygnały czy coś. – Mam lepszy pomysł niż karty, mi bardzo zawsze pomagało czesanie. Nic tak nie robi na migreny. Na wszystko. Kto pierwszy? Liszek? a Ty Tomciu masz talię i znajdź mi tego swojego sierściucha co umie mówić – zaproponowała wcale nie tak głośno, zabierając z dłoni Thomasa fiolkę po eliksirze i zachęcając do głupkowatej aktywności, która pomoże wszystkim odsapnąć. Samej zaś z szuflady wyciągnęła szczotkę. Sprawnie zabrała swoje czarne kłaki z niej (owszem, kołtun poleciał za framugę łóżka), po czym przysunęła się do Basiliusa. – Dawaj łeb. Zobaczysz jak fajnie. – nawet nie prosiła. W sumie bardzo rzadko z jej ust padało słowo "proszę".