21.02.2023, 09:34 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 21.02.2023, 12:43 przez Jamil Anwar.)
Chodził po grobowcu, przyglądając się płytom, o których mówił Cathal. Jego głos zlewał mu się z paplaniną Nell, która nie miała żadnego sensu. Artykuł był i tak przestarzały o kilka miesięcy, więc jakie to miało znaczenie?
- Jest szakal, jedno zwierzę, szakal, dwa zwierzęta, szakal… I co dalej? – spytał, niemal powtarzając słowa Shafiqa, ale za nic nie potrafił się skupić przy Bagshot wciąż czytającej Proroka. Co za gazeta swoją drogą prezentowała, skoro opisywała wyłącznie wydarzenia przeszłe, zamiast wyrocznie? Prawdy objawionej w niej nie znajdą. No chyba że krzyżówka z ostatniej strony da im rozwiązanie zagadki, która pozwoli wydostać się z grobowca.
- Nell ma rację, mówisz to przynajmniej co drugi dzień, a wciąż żyjemy – zwrócił się do Cala, wciąż jednak wędrując wzdłuż płyt i posągów, jak gdyby to miało pomóc w znalezieniu rozwiązania. W rzeczywistości cholernie się nudził i nie potrafił usiedzieć w miejscu, tak jak blondynka, która usadowiła się na sarkofagu. Zbyt mocno go nosiło, by już wydostać się na zewnątrz. Nawet jeśli sam grobowiec wyglądał fascynująco, nie chciał spocząć w nim na wieki. – Też mieliśmy takiego czarodzieja, El-Hodood się chyba nazywał. Jedyne, co mu wyszło, to fakt, że jakiś mugol o nim usłyszał i nazwał na jego cześć drużynę sportową.
Cofnął się o krok, przepuszczając Letę, by mogła zbliżyć się do Shafiqa. Nie spodziewał się tu znaleźć żadnych bogactw, prędzej wzajemne zgrzytanie zębami i wciąż powiewającą nudę. Nie nadawał się do rozwiązywania zagadek, od tego był Cal, ewentualnie inni specjaliści od historycznych łamigłówek z mumiami w tle.
- I myślisz, że zechciałby nam pomóc poza stwierdzeniem faktu, że marzyło mu się domowe zoo? – spytał, czując, że wzbiera w nim irytacja na samo wspomnienie faktu, że Bagshotówna upuściła torbę z jego cennymi świecami, mającymi pomóc w przywołaniu starożytnych duchów. O wiele prościej było wezwać takiego, który umarł całkiem niedawno i jeszcze nie zadomowił się w zaświatach. Ktoś, kto żył tysiące lat temu, zazwyczaj stawiał opór i przez to też Jamil potrzebował bardziej specjalistycznego sprzętu. A ten – niestety – Nell zgubiła, gdy wpadali do grobowca. – Jedyne, co wiem na jego temat, to że chyba Wolałby Dostać w Mordę, zamiast dopuścić szlamy do głosu, patrząc na to, jak się nazwał.
Prychnął na samą myśl o tym, że Nell wolała zaprzątać sobie głowę jakimś brytyjskim wizjonerem, zamiast pomóc im w rozwiązywaniu zagadki, która mogłaby ułatwić wydostanie się z grobowca. Szakale będą mu się śniły po nocach, o ile po tej przygodzie zdoła w ogóle zasnąć.
- Może chodzi o to, że szakal najpierw zjadł kota, a potem psa i sokoła? – zapytał jeszcze, ponawiając swoją wędrówkę wzdłuż posągów. Śmiesznie by było, gdyby okazało się, że wyjście cały czas znajdowało się w sarkofagu, na którym siedziała ich medyczka. - Nas też jest czworo. Czy to oznacza, że przynajmniej troje z nas zginie?
- Jest szakal, jedno zwierzę, szakal, dwa zwierzęta, szakal… I co dalej? – spytał, niemal powtarzając słowa Shafiqa, ale za nic nie potrafił się skupić przy Bagshot wciąż czytającej Proroka. Co za gazeta swoją drogą prezentowała, skoro opisywała wyłącznie wydarzenia przeszłe, zamiast wyrocznie? Prawdy objawionej w niej nie znajdą. No chyba że krzyżówka z ostatniej strony da im rozwiązanie zagadki, która pozwoli wydostać się z grobowca.
- Nell ma rację, mówisz to przynajmniej co drugi dzień, a wciąż żyjemy – zwrócił się do Cala, wciąż jednak wędrując wzdłuż płyt i posągów, jak gdyby to miało pomóc w znalezieniu rozwiązania. W rzeczywistości cholernie się nudził i nie potrafił usiedzieć w miejscu, tak jak blondynka, która usadowiła się na sarkofagu. Zbyt mocno go nosiło, by już wydostać się na zewnątrz. Nawet jeśli sam grobowiec wyglądał fascynująco, nie chciał spocząć w nim na wieki. – Też mieliśmy takiego czarodzieja, El-Hodood się chyba nazywał. Jedyne, co mu wyszło, to fakt, że jakiś mugol o nim usłyszał i nazwał na jego cześć drużynę sportową.
Cofnął się o krok, przepuszczając Letę, by mogła zbliżyć się do Shafiqa. Nie spodziewał się tu znaleźć żadnych bogactw, prędzej wzajemne zgrzytanie zębami i wciąż powiewającą nudę. Nie nadawał się do rozwiązywania zagadek, od tego był Cal, ewentualnie inni specjaliści od historycznych łamigłówek z mumiami w tle.
- I myślisz, że zechciałby nam pomóc poza stwierdzeniem faktu, że marzyło mu się domowe zoo? – spytał, czując, że wzbiera w nim irytacja na samo wspomnienie faktu, że Bagshotówna upuściła torbę z jego cennymi świecami, mającymi pomóc w przywołaniu starożytnych duchów. O wiele prościej było wezwać takiego, który umarł całkiem niedawno i jeszcze nie zadomowił się w zaświatach. Ktoś, kto żył tysiące lat temu, zazwyczaj stawiał opór i przez to też Jamil potrzebował bardziej specjalistycznego sprzętu. A ten – niestety – Nell zgubiła, gdy wpadali do grobowca. – Jedyne, co wiem na jego temat, to że chyba Wolałby Dostać w Mordę, zamiast dopuścić szlamy do głosu, patrząc na to, jak się nazwał.
Prychnął na samą myśl o tym, że Nell wolała zaprzątać sobie głowę jakimś brytyjskim wizjonerem, zamiast pomóc im w rozwiązywaniu zagadki, która mogłaby ułatwić wydostanie się z grobowca. Szakale będą mu się śniły po nocach, o ile po tej przygodzie zdoła w ogóle zasnąć.
- Może chodzi o to, że szakal najpierw zjadł kota, a potem psa i sokoła? – zapytał jeszcze, ponawiając swoją wędrówkę wzdłuż posągów. Śmiesznie by było, gdyby okazało się, że wyjście cały czas znajdowało się w sarkofagu, na którym siedziała ich medyczka. - Nas też jest czworo. Czy to oznacza, że przynajmniej troje z nas zginie?