Yaxley dotarła do ołtarza. Starała się jednak nie skupiać na tym, że wszystkie spojrzenia były skierowane w ich stronę. To mogłoby ją nieco przytłoczyć, nie lubiła znajdować się na świeczniku, podczas ślubu, tym bardziej własnego było to jednak niemożliwe. Przyjęła więc jedną z najprostszych metod na radzenie sobie z podobnymi momentami, udawała, że nikogo poza osobami znajdującymi się na ołtarzu tutaj nie ma. Całkiem proste rozwiązanie, zwłaszcza, że obok niej znajdował się Ambroise, a z nim wszystko wydawało się dużo łatwiejsze. Wpatrywała się w niego, uśmiechając się dyskretnie. Nie uciekała wzrokiem, bo przecież to o nich chodziło tego dnia. Stanęli przed sobą tutaj po to, by sięgnąć w końcu po wszystko, co było im pisane.
Dość długo zajęło im dotarcie do tego miejsca, fakt, decyzja mogła wydawać się spontaniczna, jednak nie dla nich i tych, którzy wiedzieli, że to co ich łączyło było zbudowane na latach spędzonych wspólnie. Latach pełnych całej palety emocji, które im towarzyszyły, przyjaźni, nienawiści (chociaż, czy na pewno?), miłości, rozczarowaniu, bo przecież mieli szansę przeżyć ze sobą dosłownie wszystko. Nie było więc to wcale, aż tak nieoczyiwste, że wreszcie znaleźli się razem na tym ołtarzu. Prędzej, czy później to musiałoby się tak skończyć, albo byliby wyjątkowo nieszczęśliwi, jak przez ostatnie półtora roku. Doświadczenie pokazało im, że nie ma najmniejszego sensu ze sobą walczyć, dużo łatwiej szło się przez świat razem.
Sebastian zaczął mówić. Yaxley, wyjątkowo słuchała tego, co ma do powiedzenia, przynajmniej z pozoru, tak naprawdę docierały do niej jedynie pojedyncze słowa. Reszta była zagłuszona dosyć głośnym biciem jej serca. Nie było dla niej szczególnie istotne to, co padnie z jego ust, najważniejsze było bowiem to, do czego miała doprowadzić ta ceremonia. Ślub miał być początkiem ich oficjalnej drogi, teraz już nie tylko w swoich oczach będą rodziną, to było dla niej istotne, chociaż nigdy nie spodziewała się, że tak się wydarzy. Przez lata sporo zmieniło się w jej podejściu, w priorytetach. Przestała patrzeć na czubek własnego nosa, liczyło się coś więcej, miała mieć własną rodzinę, o której kiedyś nigdy nie marzyła, a teraz okazało się to być wszystkim czego pragnęła. Los bywał przewrotny.
Wpatrywała się w Ambroise'a nie opuściła spojrzenia nawet na krótki moment, była ciekawa, czy zobaczy w nich te same uczucia, które ją wypełniały. Nie mogło być inaczej, w końcu łączyła ich wyjątkowa więź, o której przecież również wiedzieli, nie było sensu z tym walczyć, bo mogli wyjść z tego bardzo mocno pokiereszowani, dużo łatwiej było się temu poddać, szczególnie, że przecież żadne z nich nie wyobrażało sobie swojego świata bez tej drugiej osoby. Być może dość późno doszli do tych wniosków, jednak mieli przed sobą jeszcze wiele szczęśliwych lat, które mieli przeżyć wspólnie. Przyszłość wydawała się być naprawdę obiecująca, szczególnie, że już niedługo nie mieli być w tym sami, a ich uczucie miało przynieść na ten świat nowego człowieka.
Odetchnęła i opuściła ramiona dopiero wtedy, gdy Sebastian oplótł ich dłonie wstęgą. Wiele razy widziała podobne ceremonie, jednak nigdy nie wydawały jej się one szczególnie istotne, to tylko rytuały, tradycja, dla Yaxley wydawać by się mogło, że nic nieznacząca. Kiedy jednak poczuła na swojej dłoni materiał, ciepło dłoni Ambroise'a, coś w niej drgnęło. Może zupełnie inaczej podchodziło się do tego, gdy to dotyczyło właśnie ciebie?
Kolejne osoby dokładały swoje wstęgi, dzięki czemu ich dłonie jeszcze bardziej się ze sobą splatały. Czuła ciepło dłoni Ambroise'a, jej zapewne była równie ciepła, ta bliskość była naprawdę wyjątkowa. Obdarzała uśmiechem każdą z osób, które się przy nich znalazły. Dobrze było widzieć, że ich decyzja jest wspierana poprzez członków rodzin, przyjaciół, najbliższych. Czuła wsparcie, jakie dawali im w tym wszystkim, wiedziała, że to co robią jest właściwe, odpowiednie.
Przestała się zupełnie denerwować tym, że skierowane są na nich oczy gości. To nie było zbyt istotne, tak właściwie powoli zaczynało do niej docierać, że już praktycznie mieli to za sobą, jeszcze chwila, a Ambroise, miłość jej życia, jedyna osoba, która mogła spowodować to, że porzuciła wolność, którą tak ceniła stanie się jej mężem. Nie przerażało jej to wcale, chociaż niosło zmiany, ale była na nie gotowa, wchodziła w ten nowy stan z ogromnym entuzjazmem i nadzieją, że mimo, iż świat wydawał się kończyć, pełen był bólu i cierpienia, to oni mogli jakoś odnaleźć gdzieś swój własny spokój i szczęście.
nici: kolor nici nie jest określony i zdaje się mienić w oczach (Anam Cara), ewentualnie dosyć ciemny róż (miłość i pożądanie)