[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Podczas tak pięknej ceremonii zapewne nawet najbardziej powściągliwy i emocjonalnie zdystansowany człowiek miałby trudność, by zachować pełen spokój. Ja również, mimo lat wprawy w samokontroli, czułam, jak coś we mnie miękło, jakby ciepło, którego nie sposób było powstrzymać, przedzierało się przez warstwy ułożenia i opanowania, i chociaż nauczyłam się panować nad mimiką, gestem i tonem głosu, coś wewnątrz mnie drgnęło. Co ciekawe, wydawało mi się, że w oku samego Gerarda zalśniła łza, to z pewnością był widok tak rzadki, że niemal nierealny. Nie należał do mężczyzn, którzy pozwalali sobie na sentymenty, a jednak - ślub jedynej córki, najwidoczniej, potrafił skruszyć nawet najbardziej twardy kamień.
Wiedziałam z rozmów z Jennifer, jak trudne były ich relacje w kwestii Geraldine, oboje mieli w sobie zbyt dużo dumy, by ustąpić, on widział w córce kontynuację myśliwskiej tradycji rodu Yaxleyów, ona zaś chciała, by dziewczyna potrafiła żyć w świecie salonów, nie w lasach - po prawdzie mówiąc, popierałam ją w tym w pełni, ale w tej chwili wszystko to przestało mieć znaczenie. W cieniu ołtarza, przy akompaniamencie szumu drzew i oddechu ziemi, różnice rozmyły się, jak poranna mgła.
Uśmiechnęłam się subtelnie - tak, jak przystało na moment, który nie wymagał słów. Było w tym coś więcej niż próżna satysfakcja - coś, co można by nazwać wspólnotą. Wiedziałam, że Jennifer nieczęsto dopuszczała kogokolwiek z zewnątrz do spraw swojej rodziny, a jednak pozwoliła mi współuczestniczyć w tym wszystkim od początku, i musiałam przyznać - była wspaniałą współpracownicą, zdecydowaną, wymagającą, czasem nieprzejednaną, ale prawdziwą damą w każdym calu.
Widziałam teraz w jej oczach błysk satysfakcji - nie takiej, jaką niosła zwykła radość, lecz tej, którą dawał dobrze zrealizowany plan. Później drgnęła, niemal niezauważalnie, gdy młodzi zeszli z ołtarza, znałam to napięcie, połączenie dumy i troski, które tylko matki potrafiły tak zręcznie maskować - jej córka, chociaż piękna, nie była tą filigranową panną, jakiej zapewne pragnęła, Geraldine nosiła w sobie siłę Yaxleyów - ten sam ogień w spojrzeniu, tę samą zadziorność w postawie. Widziałam, jak Jennifer, z rezerwą i milczącą nadzieją, obserwowała, czy Ambroise poradzi sobie z ciężarem zarówno fizycznym, jak i symbolicznym. Uśmiechnęłam się do niej, gdy nasze spojrzenia znów się spotkały. Wiedziała, że dostrzegałam i podzielałam jej emocje, choć nie powiedziałam ani słowa. Zresztą między nami nie było potrzeby wielu słów. Poradził sobie znakomicie.
Odprowadziłam wzrokiem młodych, gdy kapłan wraz ze świadkami prowadził ich w stronę namiotu, w którym mieli dopełnić formalności - te, które zamieniały wzruszenie w rzeczywistość, a rytuał w obowiązek. Patrzyłam za nimi z pewnym spokojem, nieco nawet z dumą, jako ktoś, kto dopilnował, by wszystko odbyło się zgodnie z planem. Jennifer milczała przez chwilę, wpatrując się w tę samą stronę, z lekkim błyskiem w oku - dumy, wzruszenia, może też ulgi. Uśmiechnęłam się pod nosem, zwracając twarz ku niej. Pochyliłam się nieznacznie, tak, by nasze słowa nie uleciały dalej niż do naszych uszu, i zapytałam cicho, tonem, w którym zabrzmiała nuta ciekawości, może nawet rozbawienia:
- Jennifer… - Zaczęłam szeptem, który pozwalał na prywatność mimo szmeru rozmów wokół. - Wiesz, na czym stanęło z oficjalnymi dokumentami? Bo znając tych dwoje… To wcale nie tak oczywiste, kto postawił na swoim. - Spojrzałam na nią z ukosa, lekko unosząc brew. Geraldine potrafiła być nieustępliwa do granic absurdu, a jej mąż... Cóż, równie nieprzejednany w swoich racjach. Liczyłam, że jakimś cudem poszli na kompromis, nawet w czymś takim, ostatnio wydawało się to nawet prawdopodobne.