[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Rozumiałam ją doskonale, ten był czymś więcej niż tylko rodzinnym wydarzeniem, był manifestem tradycji - to był dzień, który miał zapisać się w historii ich rodu, nic dziwnego, że chciała, by wszystko przebiegło bezbłędnie. Jennifer, tak jak ja, miała pełną świadomość, że goście będą oceniać każdy detal - potrawy, muzykę, kolejność rytuałów, nawet to, kto z kim siedział przy stole. Razem zajęłyśmy się tym, by rozmieszczenie gości przebiegło zgodnie z planem, w końcu obie wiedziałyśmy, że niektórzy przedstawiciele szlachetnych rodów nie powinni zasiadać zbyt blisko siebie, inni zaś wręcz przeciwnie - należało ich posadzić w pobliżu siebie, by zapobiec niezręcznym milczeniom. Nikt poza nami nie zdawał sobie sprawy, ile dyplomatycznej pracy wymagało odpowiednie dobranie miejsc na tym konkretnym weselu. Wiedziałam, że w głowie już tworzyła mapę ewentualnych zagrożeń i sposobów ich neutralizacji - bardzo zależało jej, by ten dzień przypomniał wszystkim, że kultura łowiecka, nadal uważana za surową i prymitywną, miała swoją głębię, rytm i godność. To dało się wyczuć w sposobie, w jaki obserwowała przestrzeń wokół siebie, z tą charakterystyczną czujnością kogoś, kto czuł się odpowiedzialnym gospodarzem. Doskonale to znałam.
Goście zaczęli powoli wstawać z miejsc przy ołtarzu, przechodząc w stronę, gdzie miała odbyć się dalsza część przyjęcia. Wszystko zaczynało się układać, uśmiechnęłam się lekko, zadowolona, że przynajmniej na powierzchni wszystko przebiegało gładko. Oparłam się nieco wygodniej, kierując spojrzenie za młodymi, którzy zniknęli już za zasłoną namiotu. W powietrzu unosił się zapach żywicy, ziół i dymu z ognisk, nad drzewami zaczynały przemykać pierwsze nietoperze, wieczór zbliżał się nieuchronnie, a wraz z nim ta mniej przewidywalna część uroczystości.
- Podejrzewam. - Zaczęłam cicho, nieco niższym tonem, jakbym dzieliła się tajemnicą - w moim głosie zabrzmiała nuta lżejszego tonu, który pozwoliłam sobie dodać tylko w obecności Jennifer. - Coś, co każde z nich interpretuje po swojemu. Znasz ich. - Potem dodałam, nieco figlarniej, chociaż wciąż z arystokratyczną manierą. - Myślę, że twoja córka ma w zanadrzu jedną kartę, której nawet najbardziej uparty mężczyzna nie zlekceważy. - Mruknęłam bardzo cicho. Wokół powoli słychać było gwar gości, przesuwanie krzeseł, brzęk kieliszków i odległy śmiech - znak, że pierwsza część ceremonii dobiegła końca, a część biesiadna zaczynała nieśmiało rozkwitać.
- Czy wstajemy? Wypadałoby skontrolować pieczeninę Gerarda, zanim sam to uczyni. - Dodałam już głośniej, po czym spojrzałam na Jennifer z tym rodzajem dyskretnego porozumienia, które mogło łączyć tylko dwie kobiety o podobnym temperamencie - pewne siebie, doświadczone, i absolutnie świadome, że kontrola, nawet pozornie drobna, zawsze leżała po ich stronie. Nie chciałam, by dziczyzna zyskała opinię zbyt surowej - zwłaszcza dziś, gdy wszystko musiało być idealne.