Koszmary. Nawiedzały ją, co noc. Czasami były to wizje przeszłości, czasami po prostu potwory zadomowione w jej umyśle. Brak snu odcinał się na jej duszy niczym piętno nadane przez kłusowników swoim zwierzynom. Gdyby nie pieniądze i odpowiednie zaklęcia miałaby sine wory pod oczami, zmęczone oczy i niezdrowo bladą skórę. Zamiast tego lśniła niczym najbardziej wyspana dama. Usta pomalowane czerwoną szminką kusiły nie jednego mężczyznę, a może nawet kobietę. Oczy podkreślone kredką czarną jak jej dusza. W jej spojrzeniu była siła i pewność siebie, ale również mrok, który kazał tym słabym uciekać jej sprzed nóg.
Dzisiejsza noc nie była inna niże te poprzednie. Nie mogła spać. Leżała w swoim łóżku patrząc w purpurowy baldachim niczym laleczka – pustym, niewyspanym wzrokiem. Dlatego też nic dziwnego, że podniosła się z łóżka i przeniosła na ulice magicznego Londynu.
W pierwszym posunięciu chciała po prostu przechadzać się po nich, ale było chłodno, więc weszła do pubu. Miała na sobie czerwoną sukienkę, która opinała się na jej talii, aby rozejść się w zwiewny klosz. Zaczynała się na szyi z długim rękawem i kończyła niżej kolan. Do tego czerwone szpilki i czarne pończochy. Wszystko działające na wyobraźnie, ale też nie prezentujące zbyt wiele. Lubiła, gdy inni na nią patrzyli, gdy odwracali za nią wzrok, kiedy wchodziła do różnych miejsc. Dzisiaj chciała być w centrum uwagi, chciała uciec od swoich myśli, w których niebezpiecznie wili się jej zmarli mężowie. Nie była do nich przywiązana, nie tęskniła za nimi, ale raz na jakiś czas wracali do niej nawiedzając jej umysł.
Nie była pewna, czy chciała zakładać rodzinę. Ewidentnie miała pecha do biznesu jakim był ślub. Nie miała dzieci, a w jej wieku to bardzo smutne i niepewne posunięcie. Powinna już dawno mieć odchowane chociaż jedno, które poszłoby do Hogwartu. Małego panicza, który rządziłby tym światem twardą ręką. Marzyło się jej, że jej dziecko zostanie Ministrem Magii i pomoże wytępić Czarnemu Panu wszystkie szlamy z magicznego świata.
Teraz jednak wolała skupić się na czymś realnym. Na złamanej duszyczce, której nie spodziewała się spotkać w tym miejscu, ale była kontent z tego, że był to właśnie on. Usiadła przy barze i poprosiła o ognistą whisky, aby przepalić wspomnienia i marzenia – po to by zniknęły na dzisiejszy wieczór i zbyt szybko nie wróciły.
Spojrzała na obrączkę, która przyturlała się do niej po blacie. Złapała ją zadbanymi dłońmi i przesunęła ją w palcach obserwując uważnie. Na ustach igrał tajemniczy uśmiech.
— Dobry wieczór. – odpowiedziała powoli przerzucając spojrzenie ciemnych oczu na nowego rozmówcę. – Kryzys panie Black? – zapytała cicho i przesunęła jego własność ku niemu. Siedziała dumnie na barowym stołku, a gdy dostała czystą whisky z dużą kostką lodu w środku upiła malutki łyk przymykając oczy, gdy ogień rozlał się po jej gardle.