Niby miała świadomość, że nie przejmuje się jej słowami, jednak skoro mogła nieco wchodzić mu w drogę, pokazywać, że nie wszyscy są pod wpływem jego uroku, to postanowiła to robić jak najczęściej. Po co? Sama tego nie wiedziała, czerpała z tego przyjemność, chociaż większość z tych rozmów doprowadzała ją do szału. Tak naprawdę to były jedne z niewielu interakcji, które wzbudzały w niej jakiekolwiek emocje, powodowały, że czuła, że żyje, a nie tylko egzystuje gdzieś w tle, jak te wszystkie wspomnienia obcych ludzi, które mogła oglądać.
Nie odrywała od niego swojego spojrzenia, nie chciała uciekać wzrokiem, bo wiedziała, że wtedy może zostać uznaną za słabszą i niezdolną do konfrontacji, a tego zdecydowanie by nie chciała, nie kiedy chodziło o niego.
- Nic nie wiesz o tym, czego chcę. - Powiedziała cicho, zawiesiła się w tej chwili na moment, jej oczy niby na niego spoglądały, ale zrobiły się nieco puste. Przed oczami pojawiły jej się notatki, które tak skrupulatnie wypełniała, te które miały doprowadzić ją do spełnienia marzeń, jej własnego gabinetu, w którym będzie mogła przyjmować pacjentów.
Zamrugała, trwało to krótką chwilę, ale jednak nieco wybiło ją z rytmu. Odetchnęła głęboko.
- Ty zawsze potrafisz odwrócić kota ogonem, co? Mam nadzieję, że życie Cię zweryfikuje, być może tutaj jesteś kimś, ale w prawdziwym świecie liczy się coś więcej, niż nazwisko. - Najwyraźniej ten krótki moment, kiedy się wyłączyła spowodował, że Prue przestała panować nad swoim zachowaniem i skłaniał ją do wypowiadania mniej wyważonych słów.
- Tutaj możesz sobie na wiele pozwolić, ale tak się składa, że już za kilka miesięcy nas tu nie będzie. - Szkoła rządziła się swoimi prawami, miała tego świadomość, zresztą bardzo dobrze wiedziała, że niektóre nazwiska i poza nią wystarczały do tego, aby trafić na jakieś istotne stanowisko, tyle, że tam jednak trzeba było coś sobą reprezentować.
- Będzie Ci potrzebne coś więcej, niż ładna buźka Rooky, zastanów się, czy w ogóle masz coś takiego do zaoferowania. - Wiedziała, że potrafił wiele, nie był głupi, jednak nigdy nie powiedziałaby tego w głos, zresztą sam robił z siebie głównie dzieciaka z elitarnej rodziny, postanowiła więc uderzyć właśnie w to miejsce.
- Retusz nie jest potrzebny, gdybym tylko chciała, to mogłabym Ci udowodnić sporo wykroczeń. - i nie potrzebowała do tego żadnych notatek, bo wszystko tkwiło w jej głowie, mogła przywołać te obrazy, gdy tylko tego chciała, póki co jednak tego nie robiła, bo nie zalazł jej, aż tak za skórę, być może był wrzodem na tyłku jednak nie bardziej niż ktokolwiek inny.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control