[Jesień 72, 15.09 | Nikolai & Samuel] Niedźwiedzie poznaje się w biedzie

15.09.1972

Dolina Godryka

Sapnął.

Świt przychodził coraz później, ale on był przyzwyczajony, żeby budzić się o tej samej porze. Nawet teraz. Nawet gdy był niedźwiedziem.

Nos zatopiony był głęboko w futrze. W cudzym futrze. Swojskim futrze. Ciche sapnięcie poruszyło ciepłą kołdrą, która tak na prawdę była cudzą łapą. Robiła za poduszkę najpewniej przez pół nocy i Samuel odzwierzęcym nawykiem polizał kilkukrotnie tą przestrzeń, aby zabrać z niej własną ślinę pozostawioną przez rozchylone chrapy. Oddech drugiego miśka był jeszcze spotkojny. Przyjemny. Zachęcał do leniuchowania, ale oni nie mogli sobie pozwolić na leniuchowanie. Dzisiaj mieli zajrzeć do Lovegoodów. Pomóc w uprzątnięciu do końcu targowiska i postawić kilka bud tak, żeby mugole nie zauważyli.

Ziewnął, rozdziwaiając gigantyczną paszczą w bardzo niegroźnym geście niedźwiedziego rozespania. Pysk na moment położył na barku drugiego niedźwiedzia, potem na łbie. Potem podgryzł mu łagodnie ucho. Potem przeciągnął całe swoje niemal trzymetrowe cielsko. Niebezpieczny ruch, podłoga zaskrzypiała ostrzegawczo.

Pokój Nikolaia był piękny i miał łóżko, ale po co używać łóżka, skoro nic tak nie koiło nerwów jak niedźwiedzia drzemka w towarzystwie drugiego niedźwiedzia. Generowane ciepło i aura stada jakiejś sensownej i stałej grupy dwóch podobnych do siebie osobników, dawała Samuelowi niesamowity komfort.

Kiedyś spał jako krogulec u Lizzy, ale nigdy nie zamieniłby się znów na drążek w stodole, gdy mógł mieć takie towarzystwo. Łapą podrapał się po brodzie, próując niewielkim w sumie niedźwiedzim móżdżkiem ogarnąć logistykę dzisiejszego dnia. Podniesiona głowa była jednak taka ciężka. Nie potrzeba było wiele, by opadła znów na kłęb ciemniejszego i bardziej krępego misia, który chyba... tak zdawało mu się, że się budzi.

Tymczasem zmarszczył nos i poczuł, że z dołu dociera doń zapach smażonego boczku i jajek. Pracowali za złoto. Pracowali za barter. W gruncie rzeczy hodowla hipogryfów nigdy nie miała się lepiej. Po spalonej nocy rzemieśłnicy robiący w drewnie i to robiący dobrze w drewnie, byli niemal tak cenni jak lekarze. Sapnął, kichnął łapą potarł znów pysk i podgryzł ucho Nikolaia po raz drugi. Oczywiście mógł się przemienić od razu. Tylko po co...