[Jesień 72, 30.09 Ekstaza Merlina - impreza towarzyska]

Pojawienie się skrzydłowego w postaci młodziutkiego kanclerza zdziwiło nieco Ministrę, skomentowała jednak jego pojawienie się ledwie uniesieniem brwi o jedną ósmą cala i oszczędnym skinieniem głowy.

To było tylko kilka wypowiedzianych w swoją stronę zdań, a jednak mogło zostać odebrane bardzo jednoznacznie. Ul huczał coraz mocniej, sojusze zmieniały się a sępy zbierały na żer. Młoda krew, świeża krew wrzała, wszak i Jenkins była kiedyś w tym miejscu, też miała trzydzieści lat, też zachłysnęła się władzą, którą trzymała w rękach jako Sędzina Wizengamotu. Też myślała, że może zmienić świat.

- Ta odwaga, ta młodość... tak, z całą pewnością przydała mu się też niebywała kondycja i dobry słuch, aby skrupulatnie wypełniać polecenia reżysera i choreografa. I pamięć jak mniemam, aby nadawać przyjemny kształt cudzym słowom. Wiele można byłoby się nauczyć z hierarchii samego teatru, niezmiennej od stuleci. Kult gwiazd to jedno, a doświadczone głowy, które za nimi stoją... - Jej głos pozostawał słodki jak wypieki panny Figg, uśmiech nie zesztywniał przy tym zbytnio, bo w sumie nie mógł zesztywnieć już bardziej na okoliczność tej wymiany zdań.

Zaraz po tych słowach skinęła kurtuazyjnie głową mężczyznom, zachęcając ich by korzystali z przyjęcia, skoro wszyscy zebrani posiadali niedzielę na rekonwalescencję przed powrotem na ministerialne korytarze. Audiencja została zakończona, a Ministra wraz z ochroniarzem ruszyła dalej w stronę wernisażu.